I SAB/Wr 7/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głogowie w przedmiocie nierozpoznania zgłoszenia SD-Z2 postanawia: odrzucić skargę. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I z 7 maja 2025 r. do nadesłania skargi wraz formularzem pisma okólnego i załącznikami oraz prawidłowo podpisanej odpowiedzi na skargę, do Sądu wpłynęła skarga A. K. (dalej: Strona, Skarżący) na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głogowie w przedmiocie nierozpoznania zgłoszenia SD-Z2. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona do organu za pomocą kanału komunikacji elektronicznej, jakim jest e-Urząd Skarbowy (k. 57-58), a zatem za pośrednictwem innego niż e-PUAP. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, co oznacza, że ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a. Stosownie do treści tego artykułu, Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd jest zatem skuteczne wniesienie skargi. I ta kwestia stała się przedmiotem rozważań w rozpoznawanej sprawie, bowiem – jak wynika z przedłożonych akt sprawy – skarga na opisaną w sentencji decyzję została złożona za pośrednictwem e-Urząd Skarbowy, a zatem za pośrednictwem innego niż e-PUAP kanału informacji elektronicznej. Kluczowe okazało się zatem zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego. W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z treści art. 54 § 1a zd. pierwsze p.p.s.a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta natomiast w art. 3 pkt 17 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.) – w skrócie jako "u.i.dz.z.p.". Istotne jest przy tym, że powyższy przepis – stosownie do art. 105 pkt 1 lit. a) ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.) – w skrócie jako "u.d.e.", będzie obowiązywał do 30 września 2029 r. Pod pojęciem "elektroniczna skrzynka podawcza" ustawodawca natomiast nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.dz.z.p. ustawodawca wskazał, że "elektroniczna platforma usług administracji publicznej" (e-PUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący nie złożył skargi za pośrednictwem platformy e-PUAP, lecz za pomocą kanału komunikacji elektronicznej jakim jest e-Urząd Skarbowy, co wynika z treści dokumentu przekazanego przez organ wraz z aktami sprawy. Zgodnie z przepisem art. 35b ust. 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615 ze zm.) – w skrócie jako "u.K.A.S." przez e-Urząd Skarbowy rozumie się system teleinformatyczny KAS służący w szczególności do: 1) załatwiania spraw przez organy KAS; 2) składania i doręczania: a) pism w sprawach dotyczących wydawania przez organy KAS wiążących informacji stawkowych, interpretacji ogólnych i interpretacji indywidualnych, w tym w zakresie określonym w art. 35a ust. 1, b) innych niż wymienione w lit. a) pism pomiędzy organami KAS a osobami fizycznymi i jednostkami organizacyjnymi, z wyjątkiem pism w sprawach, o których mowa w art. 35a ust. 1. Wobec powyższego brak było podstaw do uznania, że Skarżący skutecznie wniósł skargę do sądu administracyjnego, skoro jej wniesienie nastąpiło za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Krajowej Administracji Skarbowej, jakim jest e-Urząd Skarbowy, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (e-PUAP). W chwili obecnej jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy e-PUAP (por. postanowienie tut. Sądu z 25 czerwca 2025 r. o sygn. akt II SA/Wr 356/25 i powołane w nim orzecznictwo WSA i NSA – LEX/el. nr 3885208) W oparciu o powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. .