I SAB/Wr 711/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. Skargą z 18 II 2021 r. O. H. zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynność w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika z uzasadnienia skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 20 I 2020 r. wpłynął do organu wniosek strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wyrokiem z dnia 18 XII 2020 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 258/20 tutejszy Sąd stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa zobowiązując organ do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz przyznając od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 300 zł. W ocenie skarżącej, pomimo wydania wyroku w sprawie organ pozostaje w bezczynności i od ponad roku nie udzielił żadnej informacji w sprawie. Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do załatwienia sprawy, przyznania sumy pieniężnej w kwocie 10 000 zł, zasądzenia od organu kosztów postępowania i rozpatrzenia skargi w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W świetle informacji posiadanych przez Sąd z urzędu prawomocny wyrok z dnia 18 XII 2020 r. (I SAB/Wr 258/20) został organowi doręczony wraz z aktami administracyjnymi w dniu 15 III 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga na bezczynność jest nieuzasadniona. Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) - dalej jako "ppsa", z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. "Bezczynność" postępowania administracyjnego zdefiniowana została w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 VI 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.) – dalej jako "kpa". Wynika z niego, że "bezczynność" wystąpi wówczas, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Istotą bezczynności jest zatem stan niezałatwienia sprawy w wiążącym organ terminie. W rozpatrywanym przypadku takim terminem był termin wyznaczony przez Sąd mocą wyroku z dnia 18 XII 2020 r. (I SAB/Wr 258/20). Zgodnie z powołanym wyrokiem organ zobligowany był załatwiać sprawę w terminie "30 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami". Skoro zaś odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 15 III 2021 r., to termin załatwienia sprawy mijał dopiero z dniem 15 IV 2021 r. W świetle powyższego skargę na bezczynność wywiedzioną już w dniu 18 II 2021 r. należało uznać za bezzasadną. Nie upłynął bowiem termin załatwienia sprawy wyznaczony organowi zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. W konsekwencji Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.