I SAB/Wr 9/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. k. z/s we W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie zwrotu opłaty skarbowej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 29 listopada 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga A sp. z o.o. sp. k. z/s we W. (skarżący, spółka) nabezczynność Prezydenta W., w przedmiocie zwrotu opłaty skarbowej (opłat dotyczących wydania pozwoleń na pracę dla cudzoziemców). W treści uzasadnienia skarżący podniósł, że wnioski o wszczęcie postępowania w sprawie wydania przez Wojewodę D. decyzji dotyczących pozwoleń na pracę dla cudzoziemców pochodzi jeszcze z 2016 r. Dalej wywodził, że od w/w wniosków została uiszczona opłata skarbowa, która trafiła na konto Urzędu Miejskiego we W. Z uwagi na przeciągające się postępowanie przed Wojewodą, skarżący zwrócił się o zwrot uiszczonych opłat. Podniósł dalej, że Prezydent W. nie podjął żadnej czynności w sprawie ich zwrotu oraz że pomimo jego ponaglenia, sprawa trafiła ponownie do Wojewody. Zdaniem skarżącego, Prezydent W. dokonuje działań pozornych. Do skargi załączono kopię ponaglenia, kopię pisma Prezydenta Miasta z dnia 8 listopada 2018 r. w przedmiocie przekazania sprawy z wniosku A D. Urzędowi Wojewódzkiemu Wydziałowi Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców zgodnie z właściwością, kopię pisma D. Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców z dnia 9 listopada 2018 r. wzywającego spółkę do sprecyzowania złożonego wniosku oraz odpis KRS spółki. Przekazując powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Prezydent Miasta w piśmie z dnia 7 grudnia 2018 r. (data wpływu do Sądu: 11.12.2018 r.) wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) wydawanie zezwoleń za zatrudnienie cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odbywa się w trybie wydawania decyzji administracyjnych przez wojewodę na pisemny wniosek przyszłego pracodawcy. Za wydanie takiego zezwolenia pobierana jest opłata w wysokości określonej rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości wpłaty dokonywanej w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz. U. z 2013 r., poz. 1644) uchylonym z dniem 1 stycznia 2018 r. rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości wpłat dokonywanych w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub zezwolenia na pracę sezonową (Dz. U. z 2017 r., poz. 2350), stanowiącą dochód budżetu państwa. Jak wyjaśnił Prezydent Miasta, w dniu 7 listopada 2018 r. zarejestrowano 14 wniosków dotyczących zwrotu opłaty w łącznej wysokości 1400 zł uiszczonej przez spółkę, w związku z ubieganiem się o wydanie pozwolenia na pracę dla cudzoziemców. Do wniosków dołączono dowody uiszczenia opłat na rachunek D. Urzędu Wojewódzkiego we W. Prezydent W., po zapoznaniu się z dokumentacją stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał wnioski zgodnie z właściwością do Wojewody D. Wyjaśnił także, że spółka ponownie ponagliła Prezydenta Miasta w sprawie. Dalej podniósł, że opłata o zwrot której wnosi spółka nie jest opłatą skarbową określoną w ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1044 tj. ze zm.). Ponadto oplata ta nie została wniesiona na rzecz Prezydenta Miasta, zatem nie ma możliwości jej zwrotu - beneficjentem jest inny podmiot. Do powyższego pisma z dnia 7 grudnia 2018 r. załączono kopie złożonych przez spółkę wniosków oraz korespondencji z Wojewodą D. Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało odebrane przez stronę skarżącą w dniu 20 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jednym z wymogów formalnych pisma procesowego jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Brak podpisu jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i uzasadnia wezwanie do jego usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia. W niniejszej sprawie, ani w zakreślonym w zarządzeniu z dnia 14 grudnia 2018 r. terminie, ani też później strona skarżąca nie podpisała skargi. Termin do podpisania skargi - z uwagi na doręczenie wezwania w dniu 20 grudnia 2018 r. - rozpoczął swój bieg w dniu 21 grudnia 2018 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 27 grudnia 2018 r. (czwartek). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Na marginesie podkreślenia wymaga także, że nawet w sytuacji uzupełnienia przez stronę skarżącą braku formalnego w postaci podpisu, w sprawie należałoby rozważyć konieczność odrzucenia skargi z innych przyczyn. Z treści skargi wynika bowiem, że została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez stronę organ (Prezydent Miasta). Skoro organ któremu zarzuca się bezczynność, w ogóle nie jest obowiązany do dokonywania danej czynności (zwrot opłaty dokonanej w sprawie, w której właściwy jest inny organ), to niedopuszczalne jest czynienie mu w tym zakresie zarzutów.