I SAB/Wr 971/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi O.B. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 ( słownie: 100 ) złotych tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 18 marca 2021 r. Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 21 lipca 2021 r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy, pismem z dnia 5 października 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - stosowanie do treści art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.)- dalej p.p.s.a. W wezwaniu wskazano, że przedłożone na wezwanie Sądu pełnomocnictwo obejmuje uprawnienie do działania w sprawie wydania karty pobytu, tymczasem niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pouczono jednocześnie pełnomocnika o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie w tej sprawie doręczono skutecznie stronie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 październik 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Brak formalny nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. Ustawodawca w ramach objętych tymi przepisami regulacji ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymogi podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia pełnomocnictwa. Mając na względzie zakres omawianej regulacji, obowiązek określony w art. 46 § 3 p.p.s.a. odnosić należy do konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do zastępowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Niezałączenie pełnomocnictwa (oryginału, czy też poświadczonego odpisu) stanowi brak formalny skargi, który można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym. Mając na powyższe na uwadze, tj. brak przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 p.p.s.a.