I SAB/Wr 99/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. S. D. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 stycznia 2022 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 100,00 zł. Natomiast pismem z dnia 29 marca 2022 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie kopii ponaglenia z 18 listopada 2021 r. W obu wezwaniach wskazano siedmiodniowy termin do wykonania ww. czynności pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą odpis ww. zarządzenia oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi uznano za doręczoną w trybie prawnej fikcji doręczenia z dniem 14 kwietnia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwania pozostały bez odpowiedzi Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Wedle przytoczonych regulacji prawnych, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, musi zostać poprzedzone ponagleniem. Nadto, zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego pismo – w tym przypadku skargę - do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Skarżący nie załączył do skargi dowodu potwierdzającego złożenie ponaglenia, nie uiścił też wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym, wezwano Skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie kopii ponaglenia z 18 listopada 2021 r. oraz do uiszczenia kwoty wpisu sądowego od skargi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca rzeczone wezwania została uznana za doręczoną z dniem 14 kwietnia 2022 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. Wyjaśnić należy, że wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez Skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (awizo) nastąpiło w dniu 31 marca 2022r., drugie zaś - w dniu 8 kwietnia 2022 r. Nieodebranie przez Skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 14 kwietnia 2022 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie ww. wezwań Sądu, który upłynął w dniu 21 kwietnia 2022 r. (czwartek). W zakreślonym terminie Skarżący nie wykonał wezwań, uniemożliwiając tym samym nadanie sprawie dalszego biegu. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.