I SO/Wr 1/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku K. H. o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi w terminie postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). K. H. (dalej: Wnioskodawca), reprezentowany przez radcę prawnego, wnioskiem z dnia 23 grudnia 2021 r., wniesionym w dniu 10 stycznia 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k. 15), wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: Wojewoda/ organ) grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. za nieprzekazanie tut. Sądowi skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uzasadniając swoje żądanie Wnioskodawca wskazał, że w dniu 7 września 2021 r. skierował do tut. Sądu za pośrednictwem Wojewody skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga ta, skutecznie doręczona organowi w dniu 9 września 2021 r., nie została przekazana Sądowi. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przekazał Sądowi w dniu 17 marca 2022 r. Wyjaśnił, że nieprzekazanie skargi w terminie jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz niedoborów kadrowych. Wskazał, że w latach 2017-2020 wpłynęło łącznie blisko 100.000 wniosków o legalizację pobytu cudzoziemców i przy tak olbrzymiej ilości wniosków oczywistym jest, że może i niestety dochodzi do opóźnień w prowadzonych postępowaniach. W ocenie organu, biorąc pod uwagę ogromną liczbę spraw oraz uwzględniając fakt, że podania rozpatrywane są według kolejności wpływu, nie sposób uznać, że opóźnienie do jakiego doszło w niniejszej sprawie, ma charakter celowego działania organu. Wobec powyższego, organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do Sądu w dniu 17 marca 2022 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jak natomiast stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z konstrukcji art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że ów przepis przez znajdujące się tam określenie "sąd może orzec", ma charakter fakultatywny. Zatem sąd nie jest zobligowany, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek, do wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie w określonym terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności czas jaki upłynął od wniesienia skargi. Zaakcentować też trzeba, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanego wniosku wskazać należy, że z akt sprawy o sygn. [...] ze skargi Wnioskodawcy na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wynika, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 9 września 2021 r. Z kolei, przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę (i aktami administracyjnymi) do tut. Sądu nastąpiło w dniu 17 marca 2022 r. (złożono osobiście w biurze podawczym). Mając na uwadze przedstawione okoliczności stwierdzić należy, że 30-dniowy termin do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, rozpoczął bieg w dacie wpływu skargi do organu (9 września 2021 r.). Jako że upływ tego terminu przypadał na sobotę (9 października 2021 r.), termin ten, stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., zakończył się w dniu 11 października 2021 r. (poniedziałek). Zatem, opóźnienie w wykonaniu przez organ obowiązku nałożonego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. wyniosło ponad pięć miesięcy. Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 zł. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ w odpowiedzi na wniosek wyjaśnił powody zwłoki w przekazaniu skargi. W ocenie Sądu, grzywna we wskazanej wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Nie zasądzono zwrotu kosztów postępowania z uwagi na brak wniosku w tym przedmiocie.