I SO/Wr 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji. W motywach wniosku podniosła, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest znaczna co będzie implikowało powstanie szkody. Wobec niedysponowania środkami pozwalającymi na pokrycie tak znaczących należności natychmiastowa egzekucja zaległości podatkowej wraz z odsetkami uniemożliwiłaby dalsze funkcjonowanie spółki . Wskazała, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych w wyniku czego została pozbawiona wszelkich środków pieniężnych. Spółka nie dysponuje płynnymi środkami pieniężnymi, a możliwość pozyskania finansowania zewnętrznego w obecnych okolicznościach jawi się jako czysto iluzoryczna. Wysokość należności podatkowych kilkukrotnie przekracza wartość środków trwałych spółki. Dalsza egzekucja zaskarżonej decyzji, wobec znacznej wysokości zobowiązania, niewątpliwie skutkować będzie kierowaniem środków egzekucyjnych do ruchomości spółki i innych składników jej majątku. W konsekwencji skarżąca będzie zmuszona do zaprzestania działalności oraz do ogłoszenia upadłości, co będzie się wiązało z zakończeniem bytu prawnego spółki i zwolnieniami pracowników. Do wniosku załączono niezbędne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Ponadto podkreślić należy, że o wstrzymaniu wykonania decyzji można orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Spółka zobrazowała sytuację ekonomiczną, w której się znajduje, załączając na poparcie swojej argumentacji stosowne dokumenty źródłowe. W aktach sprawy znajdują się też dokumenty strony załączone do wniosku jak i złożone w trybie postępowania o przyznanie prawa pomocy. W efekcie powyższego, rozpoznając wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd dysponował dość obszernym materiałem dowodowym, w oparciu o który mógł stwierdzić, czy w przypadku spółki zachodzi ryzyko wystąpienia negatywnych skutków wykonania zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem czy zachodzi konieczność udzielenia spółce ochrony tymczasowej na podstawie ww. przepisu. Sąd uznał, że konieczność taka zachodzi. Skarżąca spółka wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Spółka nie dysponuje majątkiem, którego wielkość mogłyby pozwolić na spłatę wynikającej z decyzji organu należności bez uszczerbku dla interesów ekonomicznych, a nawet bytu gospodarczego skarżącej. Przede wszystkim bowiem podkreślenia wymaga, że należności podatkowe wynikająca ze spornej decyzji opiewają na kwotę 1. 866 546 zł należności głównej ( bez odsetek ) oraz fakt, iż spółka według jej oświadczenia i załączonych dokumentów, nie dysponuje kwotą pieniędzy, która umożliwiłaby zapłatę powyższej należności i co należy ocenić jako kwotę znaczną w zestawieniu z majątkiem spółki. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w tym do kontynuacji działalności. Z analizy znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji dotyczącej sytuacji majątkowej i finansowej Spółki wynika, że wartość środków trwałych spółki według stanu na koniec 2016 r. wynosiła 252 58,66 zł. - w zestawieniu z ww. wysokością dochodzonych należności - ma wartość niepozwalającą na pokrycie wymagalnej kwoty. Ponadto strona wskazywała również na negatywne następstwa związane z ewentualną egzekucją wymaganych należności. Strona wskazywała na takie okoliczności jak: zysk 21.170, 47 zł. oraz gwałtowne pogorszenie sytuacji finansowej spółki, zajęcia egzekucyjne rachunków bankowych, zwolnienie kadry pracowniczej, i w konsekwencji zaprzestanie prowadzonej działalności, które we wzajemnym powiązaniu wskazują na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących przyznanie stronie ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.