I SO/Wr 25/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2011 r., skarżący L. K. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]) powołując się na przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, regulowane przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku podał, że wykonanie decyzji nakładającej zobowiązanie podatkowe w kwocie blisko 200.000 zł może spowodować nieodwracalne szkody w majątku skarżącego i jego rodziny, łącznie z zagrożeniem egzystencji. Podniósł również, iż wykonanie decyzji może spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, która wymaga stałych nakładów na paliwo, ubezpieczenie oraz przeglądy techniczne. Treść wniosku koncentrowała się wokół kwestii związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Wnioskodawca opisywał w nim wysokość otrzymywanego wynagrodzenia (3.300 zł), ilość osób na utrzymaniu (wsparcie finansowe na rzecz babci oraz świadczenie alimentacyjne na rzecz córki w kwocie 400 zł), a także ponoszone miesięczne wydatki na gospodarstwo domowe. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r. (sygn. akt II FZ 712/11) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił, w trybie instancyjnym, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 1142/11) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi i uchybiony termin przywrócił, co otwierało drogę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazywał przede wszystkim na znaczną wartość ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie, odniesiona do ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 u.p.s.a., rozważanych jako prawne podstawy możliwości wstrzymania aktów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. Jakkolwiek sam przepis art. 61 § 3 u.p.s.a. - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - posługuje się zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 u.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Odnosząc się do treści wniosku, z jego uzasadnienia nie wynika, by wnioskodawca uprawdopodobnił niebezpieczeństwo wystąpienia jednej z przesłanek w rozumieniu art. 61 § 3 u.p.s.a. Wypełnienie takiego obowiązku przez wnioskodawcę nie może stanowić samo bowiem wskazanie na wysokość ciążącego na stronie zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 52/09; dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że każdy przypadek egzekwowania należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego. Przy czym, nie zawsze jednak musi się to wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody, a tylko takie uprawniają Sąd do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do treści wniosku podnieść należy, że wydatki na paliwo, ubezpieczenie, czy przeglądy techniczne nie mogą stanowić o zasadności wniosku, a sam wnioskodawca, oprócz ogólnego stwierdzenia o ewentualności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej nie przedstawił żadnych dowodów, mogących świadczyć o zagrożeniu kontynuowania działalności gospodarczej. Wbrew argumentom wniosku, wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje zagrożenia dla granic niezbędnego utrzymania, albowiem przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 – dalej: u.p.e.a.) nakładają na organy egzekucyjne obowiązek poszanowania zasady zachowania minimum egzystencji zobowiązanego (art. 8 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), zaś zasądzone świadczenia alimentacyjne chronione są dyspozycją art. 81 § 4 u.p.e.a. Uzupełniająco należy dodać, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.