I SO/Wr 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi J. G. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 23 lipca 2020 r. J. G. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżący) działający przez swojego pełnomocnika złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego we W. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów wskazanych w zeznaniu PIT-36 o wysokości osiągniętego przychodu. Argumentując swoje żądanie Wnioskodawca wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzję rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, prowadzących do wystąpienia nieodwracalnych ujemnych skutków finansowych. Co więcej, zdaniem Strony przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy ograniczając się jedynie do źródeł przychodów wykazywanych w zeznaniu PIT-36 i nie rozstrzyga w zakresie pozostałych źródeł przychodów. W szczególności zostało pominięte źródło przychodów tj. kapitały pieniężne i prawa majątkowe. Co za tym idzie, zdaniem Skarżącego, część zobowiązania podatkowego w wysokości 264.085,00 zł została już przez niego zapłacona w ramach tego źródła przychodów. Dalej podkreślił, że zaskarżona decyzja nie zawiera informacji dot. dobrowolnego wpłacenia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w formie uznania kwoty na rachunku depozytowym organu w wysokości 170.957,00 zł wraz z poprawnie naliczonymi odsetkami od zaległości podatkowych. Mając na uwadze powyższe, Strona podkreśliła, że suma zabezpieczonego już podatku oraz wpłaconego zabezpieczenia pokrywa sporną kwotę zobowiązania podatkowego określoną w zaskarżonej decyzji. Ponadto, Skarżący wyraził obawę, że organ podatkowy właściwy dla niego tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., podejmując egzekucję należności określonej w przedmiotowej decyzji – będzie egzekwować w całości kwotę 435.042,31 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a"). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej lub jego lakoniczne uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd, analizując akta sprawy, nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Obowiązkiem Strony było uprawdopodobnienie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty. Tego jednak Skarżący nie wykazał. Wyrażone we wniosku obawy nie zostały poparte żadną dokumentacją majątkowo-finansową. Z tych powodów, za niewystarczające uznać należy samo zapewnienie Strony co do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przy takim sposobie uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., niemożliwym jest bowiem stwierdzenie, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z jej wykonaniem. Wartym podkreślenia jest również fakt, że Sąd nie ocenia wykonania zaskarżonego aktu przez pryzmat zasadności wniesionej skargi, albowiem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku, taka ocena nie jest dopuszczalna. Mając na uwadze przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji, które przewidują ochronę zobowiązanego warto podkreślić, że działania organu egzekucyjnego powodują dolegliwość w finansach zobowiązanego. Jednak owa dolegliwość nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z tej decyzji kwoty. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia