II SA/Wr 10/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła, że realizacja nałożonych obowiązków, nawet w części, może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści niniejszej skargi, stan faktyczny sprawy został ustalony nienależycie, nie wiadomo czy rzeczywiście istnieje podstawa faktyczna i prawna do nakazania wykonania określonych kosztownych prac oraz czy ich wykonanie doprowadzi do oczekiwanego efektu. Konsekwencje wykonania decyzji mogą być trudne do odwrócenia, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie niemożliwe. Sporna nieruchomość – jak wskazano - wymaga ciągłych nakładów finansowych, w szczególności nie objętego zaskarżoną decyzją remontu instalacji elektrycznej. Wykonanie decyzji pozbawi Wspólnotę i właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych (chodzi o osoby fizyczne) płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie innych bieżących, niezbędnych wydatków, co także będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim strona skarżąca poza stwierdzeniem, że wykonanie decyzji pozbawi Wspólnotę i właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie innych bieżących, niezbędnych wydatków, nie wskazała ani na przybliżoną chociażby wysokość kosztów wykonania nakazanych robót ani na okoliczności wykazujące, iż sytuacja finansowa współwłaścicieli jest na tyle niekorzystna, że doprowadzi to do trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiła również żadnych dokumentów w tym zakresie. Trudno zatem ocenić, czy w istocie w sprawie mamy do czynienia z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, że Wspólnota wskazała, iż ma środki na pokrywanie innych niezbędnych wydatków, a za takie należy uznać wydatki związane z niewłaściwym stanem technicznym budynku, tj. wystąpieniem pleśni, grzyba i wilgoci. Ponadto, poza twierdzeniem, że poniesienie wydatków związanych z realizacją robót budowlanych wywoła skutki, które będą niemożliwe do odwrócenia, strona nie wskazała o jakie skutki chodzi. Nie wskazała również o jaką znaczną szkodę chodzi. Należy tutaj podkreślić, że nakazane roboty budowlane dotyczą nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, którego utrzymanie we właściwym stanie technicznym jest obowiązkiem właściciela nieruchomości. Biorąc zatem pod uwagę zakres robót oraz brak wystarczającego uzasadnienia wniosku w powyższym zakresie, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe okoliczności wymagały, aby wniosek w tym zakresie był należycie uzasadniony, czego jednak zabrakło. Niemożliwą zatem stała się analiza, czy w sprawie rzeczywiście zachodzi taka szkoda (majątkowa bądź niemajątkowa), która poprzez wyegzekwowanie nałożonego nakazu nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Podstawę wstrzymania wykonania nie mogą natomiast być zarzuty skierowane pod adresem zaskarżonej decyzji, tj. kwestia nienależycie ustalonego stanu faktycznego sprawy, czy też prawidłowości zastosowania przepisów prawa, bowiem dotyczą one merytorycznego rozpoznania sprawy. Stanowiłaby ona w istocie ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Tym samym strona skarżąca nie uprawdopodobniła występowania okoliczności, które świadczyłyby o zasadności udzielenia jej tymczasowej ochrony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.