II SA/Wr 105/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Dominik Dymitruk (spr.) Protokolant: asystent sędziego Michał Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi C. sp.k. z siedzibą w J. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 grudnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.441.2024.KMB-8 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego oddala skargę w całości. Wojewoda Dolnośląski (dalej także jako: Wojewoda, organ odwoławczy), zaskarżoną decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r. (nr IF-O.7840.1.441.2022.KMB-8), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 28 sierpnia 2024 (nr 134/2024) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej S. N. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w J. (działka nr [...] AM [...], obręb [...]). Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r. (nr 14/2022) organ pierwszej instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił S. N. (dalej: inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w J. (działka nr [...] AM [...], obręb [...]). Po rozpatrzeniu odwołania spółki C. Sp.k. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca), Wojewoda decyzją z dnia 14 marca 2023 r. (nr IF-O.7840.1.68.2022.JP), utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 24 stycznia 2022 r. o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 273/23, uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując, że te niesłusznie uznały, iż usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działki jest zgodne z przepisami budowlanymi. W motywach podjętego rozstrzygnięcia Sad wyjaśnił, że objęta zamiarem inwestycyjnym działka nr [...] przy ul. [...] w J. usytuowana jest na terenie, dla którego Rada Miejska J. podjęła w dniu [...] grudnia 2012 r., uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki Centralnej w J. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r., poz. [...]). Teren działki został oznaczony symbolem U[...], tj. teren zabudowy usługowej (§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. d m.p.z.p.). Dla terenu tego ustalono: 1. funkcję wiodącą terenu: tereny zabudowy usługowej; 2. przeznaczenie uzupełniające: 1) sieci, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, 2) drogi wewnętrzne, ciągi piesze, ciągi rowerowe, miejsca postojowe, 3) przeznaczenie uzupełniające wymienione w ustaleniach indywidualnych. Jednocześnie w postanowieniach planu - w ramach zasad ochrony i kształtowania ładu - dla wszystkich terenów oznaczonych symbolem U przyjęto, że "jeżeli na rysunku planu nie oznaczono linii zabudowy, przy lokalizacji zabudowy należy stosować odległości wynikające z przepisów odrębnych, z dopuszczeniem lokalizowania zabudowy przy granicy działki". Zdaniem Sądu, brzmienie tegoż przepisu nie pozwala na przyjęcie zasadności twierdzeń organu, że stanowi on regulację, o której mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia, a zatem dopuszcza możliwość usytuowania niniejszego budynku bezpośrednio przy granicy działki nr [...]. Przede wszystkim Sąd zauważył, że plan miejscowy - stanowiący akt prawa miejscowego - nie wyjaśnia w § 3, co należy rozumieć przez linię zabudowy. Poprzestaje wyłącznie na przyjęciu definicji obowiązującej linii zabudowy (§ 3 pkt 6) i maksymalnej linii zabudowy (§ 3 pkt 7). Również w ustawodawstwie brak jest legalnej linii zabudowy. Tym samym dokonując interpretacji przywołanego postanowienia m.p.z.p. w realiach badanej sprawy nie można zapominać o przyjętej przez lokalnego prawodawcę obowiązującej linii zabudowy (§ 3 pkt 6) i maksymalnej linii zabudowy (§ 3 pkt 7). W niniejszej sprawie, z załączonego do akt sprawy rysunku wynika, że lokalny prawodawca dla działki nr [...] wyznaczył maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy. W tej sytuacji odczytując przywołane w § 5 ust. 4 rubryka D pkt 11 postanowienia m.p.z.p. Sąd stwierdził, że dla usytuowania budynku należało przyjąć odległości wynikające z przepisów odrębnych, a tym w niniejszej sprawie jest § 12 ust. 1, gdyż z postanowień planu nie wynika – przy tak przyjętym kształcie regulacji - możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki. W niniejszej więc sprawie właściwe organy dokonując interpretacji przywołanej regulacji w sposób nieuprawniony pominęły przyjętą przez lokalnego prawodawcę dla niniejszego terenu maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy. W ocenie Sądu, z braku definicji legalnej oraz definicji w niniejszym planie linii zabudowy należy przyjąć, że przez linię zabudowy, o której mowa w § 5 ust. 4 rubryka D pkt 11 m.p.z.p. należy również rozumieć maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy. Ta zaś została oznaczona, co prawda nie od działki skarżącej, ale od działki drogowej, jednakże przywołany przepis nie precyzuje w jaki sposób linia zabudowy ma być oznaczona. Ogólnikowo wskazuje tylko na oznaczenie linii zabudowy, a regulacja ta jako postanowienie aktu prawa miejscowego ma charakter prawa powszechnie obowiązującego. W tych okolicznościach – w ocenie Sądu – sporne postanowienia plany nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia dopuszczalności lokalizacji budynku usługowego bezpośrednio przy granicy działki. W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych udzieloną postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia 19 lipca 2024 r. (nr DAB-IV.713.1517.2024). Następnie, decyzją z dnia 28 sierpnia 2024 r. (nr 134/2024), organ pierwszej instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji, obejmującej budowę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w J. (działka nr [...] AM [...], obręb [...]). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Wojewoda, zaskarżoną decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r. (nr (nr IF-O.7840.1.441.2022.KMB-8), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu analizy całości akt sprawy organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że działka nr [...], AM [...], przy ul. [...] w J. przeznaczona pod inwestycję, ma kształt niezwykle wydłużonego trapezu o szerokości 10 m i długości niemal 62 m. Oś podłużna wyznacza kierunek północny wschód - południowy zachód. Północno-wschodni bok przylega do ulicy [...] (działki nr [...] i nr [...]. Oba dłuższe boki graniczą z działkami, należącymi do skarżącej: granica północno-zachodnia z działką nr [...], a południowo-wschodni – z działką nr [...]. Czwarty bok, zachodni, przylega do cieku wodnego na działce nr [...]. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że teren inwestycji usytuowany jest na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej J. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki Centralnej w J. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r., poz. [...], zwaną dalej: m.p.z.p.). Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem U[...] - terenie zabudowy usługowej (oznaczenie graficzne kolorem czerwonym, § 4 ust. 1 pkt 2 lit. d planu). Na terenie tym wyznaczono od strony ulicy [...] (oznaczonej symbolem KD/D[...]) maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy. Na terenie U[...] obowiązują następujące ustalenia szczegółowe, dotyczące części terenu z działką nr [...] (§ 5 ust. 4 planu - dotyczy wszystkich terenów U): przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy usługowej, przeznaczenie uzupełniające: 1) sieci, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, 2) drogi wewnętrzne, ciągi piesze, ciągi rowerowe, miejsca postojowe, 3) przeznaczenie uzupełniające wymienione w ustaleniach indywidualnych. Formułuj zasady ochrony środowiska i przyrody w przepisach m.p.z.p. wskazano, że: 1) ze względu na występującą w obszarze S. podwyższoną koncentrację naturalnych pierwiastków promieniotwórczych zaleca się stosowanie w budynkach rozwiązań ograniczających przenikanie radonu do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (podpiwniczenia, wentylacja przestrzeni podpodłogowych w parterach, folie izolacyjne itp.); 2) uciążliwość prowadzonej działalności nie może przekroczyć granic terenu, na którym jest prowadzona, za wyjątkiem urządzeń i obiektów celu publicznego z zakresu telekomunikacji; 3) ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w obrębie nieruchomości - 20%, za wyjątkiem: terenów w granicach strefy uzdrowiskowej "C", ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej w obrębie terenu - 45%; terenów, dla których ustalenia indywidualne stanowią inaczej. W omawianych ustaleniach szczegółowych zawarto zapisy, niemające zastosowania do niniejszej inwestycji. Przykładowo: ustalono zasady, dotyczące części objętej ochroną konserwatorską - działka nr [...] przeznaczona pod inwestycję leży poza tą strefą. Określono także zasady budowy dodatkowego, drugiego budynku na działce - niniejsza inwestycja obejmuje budowę tylko jednego budynku o przeznaczeniu podstawowym. Wojewoda w dalszej części uzasadnienia stwierdził, że projektowany budynek ma przeznaczenie usługowe. Z Projektu architektoniczno- budowlanego wynika bowiem, że mieścić się w nim będzie warsztat z biurem obsługi i zapleczem socjalnym oraz magazyn (str. 3 oraz rysunki: rzut parteru i widoki elewacji). Funkcja taka jest zgodna z przepisem § 3 pkt 13 lit. m m.p.z.p., zgodnie z którym usługi to także: drobne usługi rzemieślnicze takie jak usługi fryzjerskie, kosmetyczne, pralnicze oraz drobne usługi naprawcze sprzętu codziennego użytku. Projektowany budynek ma wysokość jednej kondygnacji, dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 30°. Kalenica usytuowana będzie na wysokości 4,98 od poziomu terenu przy budynku (Projekt architektoniczno-budowlany, rys. [...], przekroje: poprzeczny i podłużny). W tekście Projektu zagospodarowania terenu (str. 3) wskazano, że wysokość zabudowy w stosunku do terenu nieprzekształconego to 5,03 m. Jest to spełnienie ww. ustaleń obowiązującego planu miejscowego (§ 5, ust. 4, część D, pkt 8 ppkt 1, pkt 9). Wyjaśniono również, że projektowany budynek ma charakter obiektu wolnostojącego (§ 5, ust. 4, część D, pkt 7 planu), o powierzchni zabudowy [...] m2 (Projekt zagospodarowania terenu, str. 2). Ponieważ powierzchnia działki jest równa [...] m2 (Projekt zagospodarowania terenu, str. 2), wskaźnik zabudowy wynosi 0,29 ([...]). Taka sama jest wielkość wskaźnika intensywności zabudowy, bowiem obiekt jest jednokondygnacyjny, zatem powierzchnia zabudowy i powierzchnia całkowita projektowanego budynku są takie same. Spełnione są zatem wymagania obowiązującego planu miejscowego (§ 5, ust. 4, część D, pkt 8. ppkt 2 i ppkt 3). Powierzchnia biologicznie czynna nie zajmuje [...] m2, jak to podano w Projekcie zagospodarowania terenu, str. 2, a jedynie [...] m2. Powierzchnie, które nie mogą stanowić po¬wierzchni biologicznie czynnej to: powierzchnia zabudowy [...] m2, powierzchnia terenów utwardzonych – [...] m2 oraz powierzchnia komunikacji, nazwanej podjazdami – [...] m2. Daje to razem [...] m2, to jest prawie 60% powierzchni działki. Oznacza to, że powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 40% powierzchni działki, co przekracza wymagany planem minimalny udział - 20% (§ 5, ust. 4, część B, pkt 3 planu). Działki, z którymi graniczy teren inwestycji, są działkami niezabudowanymi. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok. 40 m. W tej sytuacji projektowany budynek nie będzie zacieniał ani przesłaniał innej zabudowy; analogicznie - nie będzie zacieniany ani przesłaniany przez inne obiekty. Spełnione są zatem przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia ws. usytuowania budynków. Jak wskazał organ odwoławczy, działka nr [...], przeznaczona pod inwestycję, jest niezwykle wąska i długa. W tej sytuacji zaprojektowano budynek, który dłuższym bokiem przylega bezpośrednio do granicy z działką nr [...]. W ścianie, która tak została usytuowana, brak jakichkolwiek otworów okiennych lub drzwiowych (elewacja południowo-wschodnia, opisana w projekcie jako "wschodnia"). Druga dłuższa elewacja (północno-zachodnia, opisana jako "zachodnia") zawierająca otwory okienne i drzwiowe, usytuowana jest w odległości 4 m od granicy z działką nr [...]. W elewacjach krótszych: północno-wschodniej ("frontowej", opisanej jako "północna"; od ulicy [...]) mają się znajdować wrota - wjazd do warsztatu, w elewacji południowo-zachodniej, opisanej jako "południowa", zaprojektowano okno. Elewacja "południowa" odległa jest od granicy zachodniej o nie mniej niż 19,5 m; elewacja "północna" oddalona jest od granicy północnej o 5,9 m. Ponieważ pomiędzy działką inwestora a działką drogową - ulicą [...] - znajduje się działka nr [...], należy uznać, że spełniony jest przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 889), określający odległości obiektów budowlanych od dróg publicznych. Na rysunku m.p.z.p., od strony drogi KD/D[...] (ulicy [...]) wyznaczono maksymalną nieprzekraczalną linię zabudowy. Zgodnie z definicją, zawartą w § 3 pkt 7 m.p.z.p., pod pojęciem maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy należy rozumieć linię, która nie może być przekroczona przy sytuowaniu budynku, za wyjątkiem dopuszczeń analogicznych jak dla obowiązującej linii zabudowy. Te dopuszczenia wymienione są w definicji obowiązującej linii zabudowy, zawartej w § 3 pkt 6 planu, i obejmują elementy takie jak: schody, balkony, wykusze itp. Takich elementów nie przewidziano w elewacji północno-wschodniej budynku (czyli od strony ulicy [...]; elewacja ta opisana jest w projekcie budowlanym jako północna), zatem ww. dopuszczenia nie są istotne dla niniejszej sprawy. Projektowany budynek nie przekracza maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej obowiązującym planem miejscowym. Przechodząc do oceny spełnienia przez projektowany budynek norm odległościowych, Wojewoda wyjaśnił, że jak wynika z przedstawionego opisu usytuowania projektowanego budynku na działce, nie spełnia on przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie usytuowania budynków w odniesieniu do ściany - elewacji "wschodniej". Co jednak istotne, mając na uwadze wyrok tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2024 r., inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisu §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, wyrażoną w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 7 sierpnia 2024 r. (nr RAB.6740.395.2021). Powyższa zgoda uwarunkowana została wykonaniem w projektowanej inwestycji ściany oddzielenia przeciwpożarowego, bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki ewidencyjnej nr [...]). Warunek ten został spełniony (Projekt architektoniczno-budowlany, str. 8, pkt 1.14.6.). Pozostałe ściany spełniają wymagania cytowanego powyżej przepisu § 12 rozporządzenia. Jednocześnie Wojewoda wyjaśnia, że z uwagi na kształt działki nr [...] stanowiącej teren zainwestowania, a w szczególności jej szerokość, która nie przekracza 10 m, możliwość jej zabudowy jest istotnie ograniczona. Tym niemniej ustalenia m.p.z.p. przewidują na tym terenie zabudowę usługową. Mając zatem na uwadze dopuszczoną przepisami prawa możliwość zabudowy wzmiankowanej działki budowlanej, w tym konieczność zaprojektowania układu komunikacyjnego, a także racjonalne i ekonomiczne wykorzystanie terenu zainwestowania Wojewoda uznał, że w sprawie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający w dopuszczenie odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanych. Podkreślono przy tym, że sąsiednia działka nr [...] jest w chwili obecnej niezabudowana. Co przy tym ważne, jej regularny kształt, a przede wszystkim parametry techniczne, np. szerokość frontu działki wynosząca ok. 46 m oraz długość przekraczającą 100 m pozwalały na przyjęcie, że usytuowanie projektowanego budynku (ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, bez otworów drzwiowych czy okiennych), w granicy z działką nr [...], pozostaje bez wpływu dla możliwości zabudowy tejże nieruchomości. Wzmiankowano również, że wskazane odstępstwo wobec zastosowanych rozwiązań projektowych, nie będzie powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie będzie powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Ponadto, w związku z programem funkcjonalnym budynku oraz usytuowaniem miejsc postojowych wgłębi działki, zaprojektowano wzdłuż elewacji "zachodniej" ciąg komunikacyjny o szerokości 3 m. Dojazd do terenu inwestycji znajduje się od strony ulicy [...] i przebiega poprzez działkę nr [...]. Ta kwestia objęta będzie odrębnym opracowaniem. Należy zauważyć, że inwestor posiada uzgodnienie Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w J. nr [...] z dnia 6 października 2021 r., zezwalające na lokalizację zjazdu publicznego z działki drogowej nr [...] przez działkę nr [...] AM [...], obręb [...]. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, albowiem jej wykonanie może wywołać nieodwracalne skutki dla skarżącego i inwestora zgodnie uzasadnieniem zawartym w skardze, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11 oraz art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. przez pozbawienie skarżącej możliwości udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia z dnia 7 sierpnia 2024 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie polegające na wykonaniu w projektowanej budowie budynku usługowego, na działce budowlanej o nr ewidencyjnej [...] (AM-[...] obręb [...]) przy ul. [...] w J., ścian bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy tej działki budowlanej (od strony działki ewidencyjnej nr [...], AM-[...], obręb [...]), a co za tym idzie braku możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do materiału dowodowego zebranego w7 tym postępowaniu i oparcie tym samym zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i. brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Wojewodę do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, wyrażających się w przyjęciu, że zamierzenie inwestycyjne jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu art. 9 ust. 3 p.b. bowiem kształt działki [...] stanowiącej teren zainwestowania, w szczególności jej szerokość nie przekracza 10 m i możliwość jej zabudowy jest istotnie ograniczone, w sytuacji gdy zabudowa działki bez odstępstwa byłaby możliwa gdyby doszło do zmniejszenia planowanej zabudowy; ii. zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż przedmiotowa budowa nie będzie powodować uciążliwości w zagospodarowaniu terenów sąsiednich pomimo sprzeczności jej z m.p.z.p.; iii. niezbadanie zgodności udzielonego przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju upoważnienia do wydania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych z postanowieniem wyrażającym zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowlanych, oraz zapisami m.p.z.p., co skutkowało obejściem zapisów ww. uchwały; c) art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonania kontroli zaskarżonego decyzji, w szczególności nie wyjaśnianie dlaczego zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie i budynku usługowego w granicy jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem uzasadniającym odstępstwo od warunków technicznych w zakresie sytuowania w odniesieniu do granic sąsiednich nieruchomości; d) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. tj. naruszenie zasady praworządności i pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w postaci rozszerzającej interpretacji przepisów m.p.z.p. mimo iż przepisy te są jasne i nie wymagają dodatkowej wykładni ponad wykładnię językową, co skutkowało uznaniem, iż w analizowanym obszarze dozwolono jest budowa budynku usługowego w granicy działki skarżącej pomimo, iż zapisy miejscowego planu zabudowy takiej nie przewidują i oparcie powyższego jedynie na stwierdzeniu "przepis prawa nie może wprowadzać ograniczeń niedających się zrealizować (w takim przypadku należałoby wprowadzić zakaz zabudowy); 2) naruszenie prawa materialnego tj.: a) art. 9 ust. 1 w związku z art. 7 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7-11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: i. naruszenie warunków technicznych budynku usytuowanego w granicy działki, albowiem wydanie odstępstwa na podstawie art. 9 p.b. nie może prowadzić do obejścia zapisów miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, który w omawianym stanie faktycznym nie przewiduje możliwości budowy budynku usługowego w granicy działki; ii. niewłaściwą ocenę zgodności rozwiązań projektowych z obowiązującymi przepisami prawa i błędną ocenę, iż uzyskanie odstępstwa na podstawie art. 9 przez Inwestora jest wystarczające w sytuacji gdy przepisy prawa nie przewidują odstępstw od zapisów m.p.z.p., a instytucja odstępstwa dotyczy wyłącznie przepisów techniczno-budowlanych, co oznacza, iż organ w postępowaniu budowlanym musi badać zgodność m.p.z.p. i z przepisami techniczno-budowlanymi, i obie te przesłanki muszą być spełnione; b) art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1a p.b. w zw. z § 3 ust. 6 oraz § 5 ust. 4 litera D kolumna 3 pkt i, 2 ppkt 4 i pkt 11 m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy sprzecznej z uchwałą decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku usługowego, podczas gdy na wskazanym obszarze uchwała dopuszcza w granicy nieruchomości jedynie lokalizację garaży i budynków gospodarczych, a linia zabudowy została wskazana na załączniku graficznym; c) § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 3 ust. 6 oraz § 5 ust. 1 litera D kolumna 3 pkt 1, 2 ppkt 4 i pkt 11 m.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy sprzecznej z rozporządzeniem i uchwałą decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku usługowego, podczas gdy budowa budynku bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią jest możliwa jedynie jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w sposób nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych przewiduje taką możliwość i nie wskazano na załączniku graficzny linii zabudowy, podczas gdy linia zabudowy została wskazana na załączniku graficznym; d) art. 5 ust. 1 pkt 6, 9 i art. 6 p.b. poprzez naruszenie wynikającej z tych przepisów zasady projektowania i budowania z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym ochrona ta obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W odpowiedziach na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dając podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę, sąd administracyjny doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody jest prawidłowa, natomiast podniesione w skardze zarzuty nie prowadzą do skutecznego podważenia jej legalności. Porządkując stan sprawy, należy zauważyć w pierwszej kolejności, że zaskarżona decyzja zapadła po wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 stycznia 2024 r. (sygn. akt II SA/Wr 273/23), którym uchylono wydane uprzednio w sprawie decyzje obu instancji. W wyroku tym Sąd przesądził, że postanowienie § 5 ust. 4 rubryka D pkt 11 m.p.z.p. – wobec wyznaczenia na rysunku planu maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy – nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do usytuowania budynku usługowego bezpośrednio przy granicy działki w rozumieniu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie). Ocena ta, stosownie do art. 153 p.p.s.a., wiązała organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy nie uchybiły wskazaniom owego prawomocnego wyroku. Wymaga podkreślenia, że stan prawny będący przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu różni się w sposób istotny od stanu, który podlegał kontroli przy wydawaniu wyroku z dnia 30 stycznia 2024 r. W postępowaniu zakończonym tamtym wyrokiem usytuowanie budynku w granicy działki opierano wyłącznie na planistycznym "dopuszczeniu", o którym mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia, wywodzonym z § 5 ust. 4 rubryka D pkt 11 planu miejscowego. Tymczasem, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji – po uzyskaniu upoważnienia właściwego ministra – udzielił inwestorowi, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r., zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w trybie art. 9 p.b. Instytucja odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, uregulowana w art. 9 p.b., stanowi odrębną i samodzielną podstawę prawną dopuszczalności usytuowania obiektu w sposób odbiegający od standardów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 30 stycznia 2024 r. odnosiła się wyłącznie do wykładni postanowień planu miejscowego oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia i nie obejmowała – bo objąć nie mogła – instytucji odstępstwa, która w ówczesnym stanie sprawy w ogóle nie występowała. Granice związania, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a., wyznacza zaś treść dokonanej przez sąd oceny prawnej oraz stan faktyczny i prawny, na tle którego ją sformułowano; związanie to nie rozciąga się na okoliczności i podstawy prawne, które ujawniły się dopiero w ponownie prowadzonym postępowaniu. Skoro więc po wydaniu wyroku doszło do uzyskania zgody na odstępstwo, organ był uprawniony – a wręcz zobowiązany – do oceny legalności inwestycji przez pryzmat nowej, niebadanej wcześniej podstawy prawnej. Tym samym do naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie doszło. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do oceny dopuszczalności zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką skarżącej, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, stanowiącą zarazem ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, w sytuacji gdy usytuowanie takie umożliwiło dopiero udzielone w trybie art. 9 p.b. odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Skarżąca kwestionuje zarówno wystąpienie przesłanek odstępstwa, jak i – jej zdaniem – obejście za jego pomocą ustaleń planu miejscowego, a nadto zarzuca naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Stosownie do art. 9 ust. 1 p.b., w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 tej ustawy, przy czym odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego – ograniczenia dostępności dla osób ze szczególnymi potrzebami, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 2 p.b., zgody na odstępstwo udziela bądź jej odmawia – w drodze postanowienia – organ administracji architektoniczno-budowlanej po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że przepis art. 9 p.b. stanowi regulację szczególną, umożliwiającą organom architektoniczno-budowlanym dopuszczenie do zrealizowania obiektu budowlanego mimo uchybienia wymogom określonym co do zasady dla wszystkich obiektów danego rodzaju, jednak wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych. Ocena, czy w danej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który ma obowiązek rozważyć całokształt okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego odstępstwo ma być udzielone, ukształtowanie nieruchomości, na której obiekt ma być realizowany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich oraz ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. Celem omawianej regulacji jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i co do zasady bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których ich zastosowanie nie jest możliwe z uwagi na rozmaite okoliczności. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla zastosowania trybu z art. 9 p.b. wymagane jest wykazanie, że ma miejsce przypadek szczególnie uzasadniony, a za taki uznaje się sytuację, w której inwestor – pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przeznaczenia terenu na takie cele – nie może zrealizować przysługującego mu prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 p.b.), ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 117/22, a także powołane w nim wyroki z dnia: 16 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2203/21; 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1835/16 oraz 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1353/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organy zasadnie i z należytym uzasadnieniem przyjęły, iż w sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 p.b. Rozstrzygające znaczenie ma w tym zakresie ukształtowanie geometryczne działki inwestycyjnej. Działka ta ma kształt skrajnie wydłużonego trapezu o szerokości zaledwie około 10 m i długości sięgającej niemal 62 m, przy czym oba dłuższe boki graniczą z nieruchomościami skarżącej, krótszy bok północno-wschodni przylega do drogi publicznej, a bok zachodni do cieku wodnego. Przy tak nikłej szerokości działki zachowanie wynikającej z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia odległości 3 m od każdej z granic bocznych pozostawiałoby pas zabudowy o szerokości rzędu kilku metrów, co – przy uwzględnieniu konieczności zaprojektowania układu komunikacyjnego oraz infrastruktury technicznej – w praktyce wyłączałoby możliwość racjonalnego i ekonomicznie uzasadnionego wykorzystania terenu zgodnie z jego usługowym przeznaczeniem przewidzianym w planie miejscowym. Wbrew twierdzeniom skargi, okoliczności tych nie sposób uznać za dowolnie przyjęte przez organy; wynikają one wprost z parametrów geodezyjnych nieruchomości oraz z treści dokumentacji projektowej. W tym stanie rzeczy Sąd w pełni podziela zawarty w orzecznictwie sądowym pogląd, że nie można oczekiwać od inwestora rezygnacji z zamierzonej inwestycji o projektowanych wymiarach w sytuacji, gdy istnieje możliwość jednoczesnego pogodzenia wymagań wynikających z planu miejscowego z zachowaniem warunków bezpieczeństwa, w tym przeciwpożarowego, przy zastosowaniu odstępstwa od norm techniczno-budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 117/22). Prawo zabudowy stanowi bowiem element prawa własności, a jego realizacja na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową nie może być iluzoryczna. Skoro więc warunki działki czynią zabudowę zgodną zarazem z jej przeznaczeniem i ze standardowymi odległościami praktycznie niewykonalną, to właśnie taka sytuacja stanowi modelowy przykład przypadku szczególnie uzasadnionego, dla którego ustawodawca przewidział instytucję z art. 9 p.b. Argument skarżącej, jakoby zabudowa działki była możliwa bez odstępstwa, gdyby tylko zmniejszono planowane gabaryty budynku, nie może odnieść zamierzonego skutku. Możliwość zaprojektowania obiektu o istotnie ograniczonych rozmiarach nie jest równoznaczna z możliwością realizacji prawa zabudowy w sposób odpowiadający przeznaczeniu terenu i racjonalnemu jego wykorzystaniu. Przyjęcie odmiennego zapatrywania prowadziłoby do wniosku, że instytucja odstępstwa nigdy nie znajdowałaby zastosowania, gdyż zawsze teoretycznie możliwe jest takie pomniejszenie inwestycji, które pozwoli zmieścić ją w granicach wyznaczonych przepisem techniczno-budowlanym – co czyniłoby art. 9 p.b. przepisem martwym. Sądowi znane jest orzecznictwo przeciwne, powołane zresztą przez skarżącą w treści skargi, jednakże z powyższych względów stanowiska tego nie podziela. Spełnienie pozostałych, negatywnych przesłanek z art. 9 ust. 1 p.b. również nie budzi wątpliwości Sądu. Projektowany budynek usytuowano w granicy ścianą pozbawioną otworów okiennych i drzwiowych, stanowiącą zarazem ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, co zostało zastrzeżone jako warunek udzielonego odstępstwa. Rozwiązanie to zapewnia, że odstępstwo nie spowoduje zagrożenia życia ludzi ani bezpieczeństwa mienia, nie pogorszy warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Organy trafnie nadto zwróciły uwagę, że sąsiednia działka, od strony której zaprojektowano usytuowanie w granicy, jest obecnie niezabudowana, ma kształt regularny oraz parametry techniczne – w tym szerokość frontu rzędu 46 m i długość przekraczającą 100 m – które sprawiają, że lokalizacja ściany przeciwpożarowej bez otworów w granicy pozostaje bez wpływu na możliwości zabudowy tej nieruchomości. Co się tyczy podnoszonej w skardze obawy, że udzielone inwestorowi odstępstwo pozbawi skarżącą możliwości skorzystania w przyszłości z analogicznego uprawnienia, to argument ten ma charakter wyłącznie hipotetyczny i nie może świadczyć o naruszeniu art. 9 ust. 1 p.b. Każdy wniosek o odstępstwo podlega indywidualnej ocenie w realiach konkretnej sprawy, a skarżąca, nie precyzując własnych zamierzeń inwestycyjnych, nie może z góry zakładać negatywnego rozstrzygnięcia organu w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 117/22). Nie zasługuje na uwzględnienie zasadniczy zarzut skargi, jakoby udzielenie odstępstwa od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia służyło obejściu ustaleń planu miejscowego. Należy bowiem odróżnić dwie odrębne płaszczyzny oceny inwestycji. Pierwsza dotyczy zgodności zamierzenia z przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym, druga zaś – zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi normującymi usytuowanie obiektu. Przepis § 12 rozporządzenia, regulujący odległości budynku od granicy działki, jest przepisem techniczno-budowlanym w rozumieniu art. 7 p.b. i jako taki podlega instytucji odstępstwa z art. 9 p.b. Udzielenie odstępstwa od tego przepisu nie modyfikuje przeznaczenia terenu ani innych merytorycznych ustaleń planu, lecz jedynie – w granicach upoważnienia ustawowego – łagodzi wymóg techniczny dotyczący odległości. W realiach sprawy nie jest kwestionowane, że teren inwestycji jest w planie miejscowym przeznaczony pod zabudowę usługową, a projektowany budynek usługowy odpowiada temu przeznaczeniu. Usytuowanie obiektu w granicy działki nie pozostaje zatem w sprzeczności z funkcją terenu, lecz dotyczy wyłącznie odległości od granicy, to jest materii regulowanej przepisem techniczno-budowlanym. Skoro zaś dopuszczalność takiego usytuowania wynika obecnie z udzielonego w trybie art. 9 p.b. odstępstwa – a nie, jak uprzednio, z planistycznego "dopuszczenia" w rozumieniu § 12 ust. 2 rozporządzenia – to dezaktualizuje się argumentacja oparta na wykładni § 5 ust. 4 rubryka D pkt 11 m.p.z.p. oraz na rozróżnieniu obiektów dopuszczonych do lokalizacji w granicy. Podstawą usytuowania w granicy nie jest już bowiem postanowienie planu, lecz odrębna instytucja prawa budowlanego, której zastosowania plan miejscowy nie wyłącza. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W odniesieniu do zarzutu pozbawienia skarżącej możliwości udziału w postępowaniu w przedmiocie odstępstwa wskazać należy, że postępowanie to ma charakter wpadkowy i służy uzyskaniu przez organ upoważnienia oraz wydaniu postanowienia, którego adresatem jest inwestor; właściwą płaszczyzną ochrony interesu prawnego osób trzecich pozostaje natomiast postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym skarżąca, jako właścicielka działki objętej obszarem oddziaływania obiektu, uczestniczyła i mogła – a w istocie skutecznie zrealizowała – uprawnienie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz do zaskarżenia rozstrzygnięcia. Ocena przesłanek odstępstwa podlega zaś pełnej kontroli w ramach badania legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, czego dowodzi także zakres niniejszego postępowania. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego. Organy zgromadziły materiał niezbędny do rozstrzygnięcia – w tym dokumentację projektową, postanowienie o odstępstwie oraz dane geodezyjne dotyczące parametrów działek – a dokonana na jego podstawie ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a.; uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia w stopniu wystarczającym, z jakich przyczyn organ uznał, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający odstępstwo, odwołując się do konkretnych parametrów nieruchomości oraz przyjętych rozwiązań projektowych, co umożliwia odtworzenie toku rozumowania organu i poddanie go kontroli sądowej. Nie znajduje wreszcie uzasadnienia zarzut rozszerzającej wykładni przepisów planu miejscowego. Wobec oparcia usytuowania budynku w granicy na instytucji odstępstwa, a nie na postanowieniach planu, zarzut ten – odnoszący się do wcześniejszej, odmiennej podstawy prawnej rozstrzygnięcia – stracił na aktualności w zakresie, w jakim miałby świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. Z przyczyn wskazanych we wcześniejszych rozważaniach niezasadne pozostają zarzuty naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 9 ust. 1 p.b. w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 35 ust. 1 i 4 p.b. Sąd nie stwierdził, aby organy dokonały błędnej wykładni art. 9 p.b.; przeciwnie, prawidłowo zrekonstruowały przesłanki odstępstwa i zasadnie przyjęły, że zostały one w sprawie spełnione. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 i 9 oraz art. 6 p.b. przez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym przez pozbawienie dopływu światła dziennego, to wobec usytuowania w granicy ściany bez otworów okiennych i drzwiowych oraz wobec niezabudowanego charakteru i korzystnych parametrów sąsiedniej nieruchomości, Sąd nie dopatrzył się naruszenia chronionych prawem interesów skarżącej w stopniu mogącym uzasadniać uchylenie decyzji. Należy nadto przypomnieć, że stosownie do art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma zatem charakter związany; organ nie dysponuje w tym zakresie luzem decyzyjnym i nie jest władny uzależniać wydania pozwolenia od warunków nieprzewidzianych prawem. Skoro przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz – przy uwzględnieniu udzielonego odstępstwa – z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny i sporządzony przez osoby o wymaganych uprawnieniach, a inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ obowiązany był pozwolenia udzielić. Mając na uwadze całość przedstawionych rozważań, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.