II SA/Wr 106/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 24 lutego 2005 r., Nr 1058/2005 stwierdzającej nabycie, z mocy prawa, prawa współwłasności nieruchomości przez współużytkowników wieczystych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze na wyżej oznaczoną decyzję skarżący wystąpił o zwolnienie go od kosztów procesu. W złożonym w dniu 6 maja 2009 r. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że jest osobą samotną, bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymujący się z prac dorywczych, a z uzyskiwanych środków opłaca alimenty. Dodał, że posiada udział ½ w prawie własności nieruchomości zabudowanej. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał bowiem, iż konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł (jedynego na tym etapie kosztu sądowego) mogłoby spowodować uszczerbek w jego koniecznym utrzymaniu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie przedłożył zaświadczenia o wysokości uzyskiwanego dochodu lub przynajmniej nie określił w jakiej wysokości uzyskuje dochód z tytułu prac dorywczych; nie wskazał dokumentu, który potwierdzałby zobowiązanie skarżącego do realizacji obowiązku alimentacyjnego, ani nie przedłożył dowodu, że jakiekolwiek raty alimentacyjne płaci; nie wskazał czy posiada rachunek bankowy i nie wyjaśnił czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub opieki społecznej; nie przedłożył dokumentu świadczącego o rozwiązaniu swojego związku małżeńskiego, jak również nie określił na jakim etapie jest ewentualne postępowanie o dział majątku wspólnego; nie wyjaśnił dlaczego od wielu lat nie może znaleźć stałego zatrudnienia, zwłaszcza mając na uwadze aktualny niedobór we Wrocławiu pracowników w wielu branżach; nie wskazał z jakich środków opłaca osobę sporządzającą mu pisma procesowe; nadto nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków. Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.