II SA/Wr 106/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 grudnia 2020 r., nr SKO 4131/8/2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części zezwalającej na zbieranie odpadów oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu po wszczęciu z urzędu w dniu 30 listopada 2020 r. - wskutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś. - postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś., Nr 52/0/17, z dnia 12 grudnia 2017 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 155 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji w części zezwalającej A. P. działającemu pod firmą I. na zbieranie opadów w postaci odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali o kodzie 17 04 w obiektach i na terenie przy Al. [...] w S., obręb nr [...] O. na działce nr [...]. Powyższe orzeczenie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r., Nr 49/0/13 Starosta Ś. zezwolił A. P. działającemu pod firmą I. w S.(1) (dalej także jako przedsiębiorca, strona) na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w obiektach na terenie byłej parowozowni wagonowi i elektrowozowni w S. na działce nr [...] o pow. [...] ha. Decyzja ta stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 19 października 2017 r. przedsiębiorca wystąpił do organu o zmianę udzielonego zezwolenia przez uzupełnienie go o pominięte we wcześniej złożonym wniosku odpady inne niż niebezpieczne. Wnioskodawca wskazał na cztery rodzaje odpadów o kodach 03 03 07, 19 12 09, 19 12 10 , 19 12 12. W rozpatrzeniu tego wniosku Starosta Ś. decyzją z dnia 12 grudnia 2017r. (Nr 52/0/17) wydaną na podstawie art. 155 k.p.a., orzekł o zmianie decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. w taki sposób, że wykreślił zamieszczoną w pkt I tej decyzji tabelę zawierającą zestawienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania i zastąpił ją tabelą w której powtórzono dotychczasowe zestawienie odpadów objętych zgodą powiększając je o kody odpadów ujętych we wniosku – czyli o odpady w grupie o kodzie 03 01 (Odpady przetwórstwa drewna oraz produkcji płyt i mebli dodano odpady o kodzie 03 03 07 – mechanicznie wydzielone odrzuty z przeróbki makulatury i tektury) w grupie o kodzie 19 12 - Odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujętych w innych grupach - dodano kody 19 12 09 – minerały (np. piasek, kamienie); 19 12 10 – odpady palne (paliwo alternatywne) i 19 12 12 Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki. Inne ustalenia i warunki decyzji ostatecznej nie uległy zmianie – o czym orzeczono w pkt II decyzji. Wobec nieskorzystania ze środka zaskarżenia powyższa decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia 23 października 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ś., działając na podstawie art. 184 § 1 i § 2 k.p.a. sprzeciwił się opisanej wyżej decyzji Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. w części zezwalającej A. P. na zbieranie opadów w postaci odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali. Prokurator zarzucił wydanie decyzji w tym zakresie w warunkach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli z rażącym naruszeniem prawa, z powodu niedysponowania przez Starostę Ś. decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych która była wymagana w przypadku wydawania zezwolenia na zbieranie odpadów w postaci odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator zauważył, że zgodnie z treścią decyzji zmieniającej objęte nią zezwolenie dotyczy, między innymi, odpadów o kodzie 17 04 tj. odpadów i złomów metalicznych oraz stopów metali. Zgodnie natomiast z art. 72 ust. 2 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2020, poz. 283 – dalej jako ustawa środowiskowa) decyzja środowiskowa wymagana jest dla przedsięwzięć zaliczanych do kategorii mogących znaczącą oddziaływać na środowisko, które wymagają zezwolenia na zbieranie, zezwolenia na przetwarzanie odpadów albo zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Wnioskodawca zauważył, że w pierwotnym brzmieniu obowiązek uzyskana decyzji środowiskowej dotyczył tylko przedsięwzięć polegających na przetwarzaniu oraz zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – która weszła w życie w dniu 24 grudnia 2015 r. - do art. 72 ust. 1 pkt 21 dodano także obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej w przypadku zbierania odpadów, przy czym obowiązek ten dotyczy wyłącznie złomu. Prokurator zauważył, że co prawda art. 42 ust. 4 ustawy o odpadach nakładający obowiązek dołączenia decyzji środowiskowej do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów (jeżeli jest on wymagany) został uchylony z dniem 1 stycznia 2017 r. ale wymóg posiadania takiej decyzji w dalszym ciągu wynikał z przywołanego wcześniej art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy środowiskowej. Autor sprzeciwu wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy środowiskowej, przed złożeniem wniosku o wydanie zezwoleń dotyczących gospodarowania odpadami dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powinna być wydana być decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest wyłącznie na potrzeby złożenia wniosku o wydanie decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym zezwolenia na gospodarowanie odpadami (art. 72 ust 1 pkt 21) bądź dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 a ustawy środowiskowej (zgodnie z § 3 ust.1 pkt 83 ppkt a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) oraz dla punktów do zbierania w tym przeładunku odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych (§ 3 ust. 1 pkt 83b ww. rozporządzenia). Wydając zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu podkreśliło, że proceduje w trybie nadzwyczajnym którego istotą nie jest rozstrzyganie sprawy co do meritum ale wyłącznie kwestia nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem. Oceniając objętą sprzeciwem decyzję w kontekście przesłanek stwierdzenia jej nieważności Kolegium nie dopatrzyło się żadnej wadliwości określonej w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności, Kolegium nie stwierdziło aby decyzja wydana została w warunkach rażącego naruszenia prawa. Organ szeroko omówił jak w orzecznictwie postrzegane jest rażące naruszenie prawa konkludując, że objęta sprzeciwem decyzja nie jest dotknięta tak rozumianą wadą kwalifikowaną. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy Kolegium zauważyło, że A. P. zawnioskował do organu o wydanie decyzji zmieniającej decyzję ostateczną z dnia 24 czerwca 2013 r. w zakresie czterech rodzajów odpadów o podanych wcześniej kodach. Żaden z odpadów, o których dopisanie do listy zbieranych przez wnioskodawcę odpadów A. P. wnioskował, nie jest odpadem metalu. Ponadto w dacie wydania decyzji nr 49/0/13 z dnia 24 czerwca 2013 r. przepisy dotyczące wydania zezwoleń na zbieranie odpadów nie przewidywały konieczności uzyskania decyzji środowiskowej przed wydaniem zezwolenia na zbieranie odpadów. Decyzja Nr 52/0/17 z dnia 12 grudnia 2017 r. była natomiast kolejną decyzją wydaną dla wnioskodawcy działającego w tych samych granicach nieruchomości. Decyzja Nr 52/0/17 z dnia 12 grudnia 2017 r. rozszerzyła tylko prawo A. P. działającego pod firmą I. do zbierania dodatkowo, w stosunku do decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r., innych nowych czterech rodzajów odpadów o kodach 03 03 07, 19 12 09, 19 12 10 i 19 1212, z których żaden nie jest odpadem o kodzie 17 04. Kolegium zauważyło także, że w sprawie zmiany decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. do decyzji zmieniającej, w dacie jej wydania tj. 12 grudnia 2017 r., miał zastosowanie art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym, wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się w przypadku gdy zezwolenie dotyczy odzysku polegającego na przygotowaniu do ponownego użycia albo jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowania przedsięwzięcia ulegającego zmianie. Z tych względów Kolegium nie dopatrzyło się podstaw do stwierdzenia, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Ocena analizowanej decyzji administracyjnej pod kątem innych wadliwości określonych w art. 156 § 1 k.p.a., również nie wykazała podstaw do zastosowania określonej tym przepisem sankcji. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej sprzeciwem Prokuratora decyzji zmieniającej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Prokurator Rejonowy w Ś. zarzucając organowi: 1/ naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. była kolejną decyzją wydaną w tych samych warunkach z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie kontynuowane było w granicach tej samej nieruchomości a uprawnienie do zbierania odpadów nie dotyczyło odpadów o kodzie 17 04 podczas, gdy na skutek wydania tej decyzji nastąpiła częściowa zmiana zakresu prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, która to zmiana mogła znacząco oddziaływać na środowisko, w tym między innymi, poprzez modyfikację warunków gromadzenia dotychczasowych odpadów objętych decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r.; 2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że dotyczy on zezwolenia dla zrealizowania przedsięwzięcia ulegającego zmianie w sytuacji, gdy zgodnie z wykładnią literalną tego przepisu, znajduje on zastosowanie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie; 3/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji, nieuwzględnienie wpływu poszerzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę na środowisko w sytuacji, gdy na skutek wydanej decyzji wnioskodawca uzyskał uprawnienie do zbierania większej ilości zróżnicowanych odpadów przy jednoczesnym niezwiększeniu przestrzeni na której odpady te mogły być zbierane oraz przy niezbadaniu technologicznych możliwości ich gromadzenia i wzajemnego odseparowania; 4/ naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności, że w zakresie obejmującym odpady o kodach innych aniżeli wskazane we wniosku przedsiębiorcy, miało miejsce rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy objętej uprzednio wydaną prawomocną decyzją administracyjną Nr 52/0/17. Wskazując na powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu skargi wskazano na błędne przytoczenie przez Kolegium, a tym samym błędną wykładnię przepisu art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej. Zgodnie bowiem z prawidłowym brzmieniem tego przepisu, wymogu uzyskania decyzji środowiskowej przed uzyskaniem zezwolenia o którym mowa w ust. 1 pkt 21 nie stosuje się w przypadku gdy: jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia "nieulegającego zmianie" – nie zaś jak podało to Kolegium "ulegającego" zmianie. W związku z powyższym Prokurator zauważył, że wniosek o zmianę decyzji obejmował udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów o kodach nr 03 03 07, 19 12 09, 19 12 10 i 19 12 12, którego to rodzaju odpady nie były przedmiotem wcześniejszych zezwoleń i prowadzonej działalności gospodarczej. Nie sposób zatem przyjąć, że mamy do czynienia z ubieganiem się o zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Literalna treść wniosku wskazuje na fakt zmiany zakresu dotychczasowego przedsięwzięcia. Zakres i charakter ww. zmiany, w tym jej skutki dla dotychczasowego zakresu przedsięwzięcia, wpływ nowego rodzaju opadów na zbieranie odpadów których uprzednio dotyczyła decyzja, ewentualne wzajemne chemiczne reakcje dotychczasowych i nowych odpadów, sposób i miejsce ich gromadzenia, ewentualnego odseparowania przestrzennego i technologicznego, dostosowanie przedsiębiorstwa do realizacji nowych celów, powinny być poddane kontroli z punktu widzenia oddziaływania na środowisko i społeczność lokalną. Autor skargi zauważył także, że zgodnie z poglądami judykatury decyzja środowiskowa nie będzie wymagana jeżeli wniosek dotyczy przedsięwzięcia już zrealizowanego, którego warunki w żaden sposób nie ulegną zmianie. Wymóg jej uzyskania pojawi się jednak, jeżeli będzie to kolejne zezwolenie na prowadzoną działalność w zakresie odzysku odpadów jednakże zmieniające parametry tej inwestycji (np. zmieniające ilość odpadów poddanych przetworzeniu wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2019 r. II OSK 3130/18). Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją w niezmienionym kształcie przedsięwzięcia którego dotyczyła decyzja z 24 czerwca 2013 r. Porównanie treści tej decyzji z wnioskiem o zmianę wskazuje, że wniosek ten nie dotyczy zbierania tego samego rodzaju i tej samej ilości odpadów w ramach tej samej nieruchomości. Poszerzenie przedmiotu działalności gospodarczej przez wnioskodawcę przy niezmienionych uwarunkowaniach przestrzennych może skutkować gromadzeniem odpadów w znacznie zwiększonej ilości, a tym samym koniecznością gromadzenia odpadów o kodzie 17 04 tj. odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali w warunkach, które mogłyby znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko. Zatem również w przypadku poszerzenia zakresu zbieranych odpadów zasadnym jest zidentyfikowanie oraz ocena na wstępnym etapie planowania poszerzonej działalności potencjalnych zagrożeń dla środowiska związanych nie tylko ze zbieraniem lub przetwarzaniem kolejnych /nowego rodzaju/ odpadów, ale związanych ze zbieraniem odpadów, których dotyczyła pierwotna decyzja organu administracji publicznej. W ocenie skarżącego na gruncie niniejszej sprawy wniosek taki pozostaje uzasadniony także w kontekście opinii biegłego (załączonej do skargi ) wydanej w ramach postępowania nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w Ś. pod sygn. akt [...], z której wprost wynika, że sposób gromadzenia odpadów przez A. P. (m.in. z uwagi na niezabezpieczenie ich przed wpływem warunków atmosferycznych) pozostaje w rażącej sprzeczności z warunkami zezwolenia udzielonego przez Starostę. Treść tej opinii, w tym zamieszczone w niej fotografie obrazują sposób gromadzenia odpadów przez wnioskodawcę, ich znaczną ilość i brak odpowiedniego zabezpieczenia, a tym samym odzwierciedlają istniejące realne zagrożenie dla środowiska /m.in. w przypadku wystąpienia pożaru). Na nieprawidłowości w składowaniu odpadów przez wnioskodawcę wskazał również Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we Wrocławiu, który w dniach 22.05.2020 r. - 04.06.2020 r. przeprowadził kontrolę przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami przez A. P. Zdaniem Prokuratora rozpatrując wniosek o zmianę decyzji, Starosta powinien dokonać indywidualnych ustaleń faktycznych uwzględniających wpływ zbierania nowego rodzaju odpadów i ich ilości na warunki w których będą gromadzone odpady objęte decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. Specyfika tego rodzaju działalności gospodarczej i znaczna różnorodność gromadzonych odpadów wymaga, aby przed każdorazowym wydaniem zezwolenia na ich zbieranie poczynione były odrębne zindywidualizowane ustalenia dotyczące gromadzenia danego rodzaju odpadów oraz ustalenia obejmujące warunki gromadzenia wszystkich odpadów jako całości na jednym obszarze, przy jednoczesnym uwzględnieniu kryterium ilościowego. W ramach tychże ustaleń powinna zostać również dokonana weryfikacja realizacji przez przedsiębiorcę warunków określonych w pierwotnej decyzji. Realizacja ta - w świetle późniejszych ustaleń poczynionych przez biegłych sądowych oraz powołanych przez WIOŚ w piśmie z dnia 01.10.2020 r. postępowań administracyjnych o nałożenie kar pieniężnych - budzi poważne wątpliwości /np. w zakresie dotyczącym wiaty nad zgromadzonymi odpadami, monitoringu wizyjnego/. Organ poprzestał natomiast na przyjęciu, że mamy do czynienia z kontynuacją dotychczasowego przedsięwzięcia, które w aspekcie przedmiotowym w jakimkolwiek zakresie nie uległo zmianie i brak jest konieczności legitymowania się przez inwestora decyzją środowiskową. Odzwierciedleniem tego jest pkt II decyzji, w którym organ stwierdził, że "pozostałe warunki i ustalenia decyzji z 24 czerwca 2013 r. pozostawiono bez zmian". Prokurator zauważył także, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wymaga tylko planowane przedsięwzięcie podobnie jak według art. 71 ust.1 i ust 2 ww. ustawy, uzyskanie decyzji środowiskowej wymaga dopiero planowane przedsięwzięcie mogące znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżącego pod pojęciem planowanego przedsięwzięcia należy jednak rozumieć także planowane poszerzenie działalności przedsięwzięcia dotychczasowego zwłaszcza, że jako całość może mieć ono istotne skutki w oddziaływaniu na środowisko. W niniejszej sprawie, przedsięwzięcie zostało zrealizowanej jedynie w zakresie odpadów objętych decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. i to w aspekcie w jakim nie uwzględnia gromadzenia odpadów innego rodzaju. Zbieranie nowego rodzaju odpadów z uwagi na charakter działalności i niezmieniony obszar, integralnie łączy z funkcjonowaniem całego przedsięwzięcia i w takim aspekcie powinno być analizowane. W przypadku odpadów, ustawodawca nie sprecyzował w przepisach kryterium ilościowego lub przedmiotowego w oparciu o które dane przedsięwzięcie należałoby kwalifikować jako nowe, bądź mieszczące się w ramach przedsięwzięcia już zrealizowanego. Z tych względów, skoro wnioskodawca dotychczas nie zbierał odpadów o kodach podanych we wniosku o zmianę decyzji, nie sposób mówić o przedsięwzięciu już zrealizowanym. Argumentując ostatni zarzut skargi, Prokurator wskazał, że porównując treść pkt II decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz treść pkt I decyzji objętej sprzeciwem w zakresie obejmującym odpady o kodach innych aniżeli wskazane we wniosku przedsiębiorcy, uznać należy, że miało miejsce ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy objętej uprzednio decyzją ostateczną. Starosta zmienił bowiem decyzję w ten sposób, że wykreślił tabelę zawierającą zestawienie rodzajów odpadów i zastąpił ją nową tabelą w której powtórzył rodzaj odpadów dodając cztery rodzaje objęte wnioskiem. Tymczasem, będąc związanym wnioskiem organ winien wydać decyzję dotyczącą tylko czterech rodzajów nowych odpadów wskazując, że jedynie w tym zakresie zmienia decyzję. W przypadku objętego sprzeciwem rozstrzygnięcia zmiana decyzji polegała więc na ponownym rozstrzygnięciu o tym samym przedmiocie sprawy. Zdaniem skarżącego, brak było podstaw do ponownego orzekania w tym samym przedmiocie sprawy jak też do działania przez organ z urzędu. Wniosek strony inicjujące postępowanie wyznacza jego ramy i zakreśla jego przedmiot. Autor skargi zauważył także, że od czasu orzekania w 2013 r. zmieniał się stan prawny. W dacie wydawania decyzji z 2017 r. obowiązywał przepis, który wymagał posiadania decyzji środowiskowej w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, przy czym obowiązek ten dotyczył wyłącznie złomu. Jeżeli organ ponownie orzekał w zakresie odpadów innych niż o kodach wymienionych we wniosku przedsiębiorcy, to powinien uwzględnić tę zmianę stanu prawnego i uznać, że wnioskodawca powinien legitymować się decyzją środowiskową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Podczas rozprawy w dniu 23 września 2021 r. D. P. Prokurator Prokuratury Rejonowej Wrocław S. delegowana do Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu poparła skargę wraz z zawartą w niej argumentacją, natomiast pełnomocnik uczestnika postepowania (przedsiębiorcy) wniosła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego (por. art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu wydana w trybie nieważnościowym. Dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są ostateczne. Decyzja administracyjna, jako akt organu administracji publicznej sporządzony w przepisanej prawem formie, korzysta z domniemania prawidłowości. Staje się ona jednym z elementów kreujących porządek prawny. Reguła trwałości decyzji służy realizacji istotnych wartości jakimi są ochrona porządku prawnego, stabilności obrotu prawnego, zaufania do organów państwa i samego prawa, a przede wszystkim - ochrona praw nabytych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. P 46/13). Celem tej instytucji jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (orzeczenia administracyjnego) obarczonej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., nie zaś zwykłymi uchybieniami, zwłaszcza natury formalnej, które mogą być kwestionowane w ramach procedury odwoławczej. W związku z powyższym zauważyć należy, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji które zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. , nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej - powinny być interpretowane dosłownie a nawet ścieśniająco. Wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne miało na celu ustalenie, czy objęta sprzeciwem Prokuratora decyzja Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. zmieniająca decyzję tego organu z dnia 23 czerwca 2013 r. zezwalającą uczestnikowi postępowania na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Punktem odniesienia przy badaniu tych wad, jest stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ orzekający ogranicza się bowiem do poszukiwania wad decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i zasadniczo nie ma możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Organ nie jest bowiem "trzecią instancją" rozpatrującą sprawę w jej całokształcie. Ocenie organu podlegają zatem wady tkwiące w samej decyzji a nie wady postępowania, gdyż te ostatnie podlegają eliminacji w trybie wznowienia postępowania. Skarżący Prokurator na etapie postępowania administracyjnego zarzucił, że objęta sprzeciwem decyzja Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. w części w jakiej dotyczy zezwolenia na zbierania odpadów w postaci odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Na etapie postępowania skargowego poszerzył zarzut przeciwko decyzji, wskazując także na wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zdaniem skarżącego przez orzeczenie w zakresie obejmującym kody odpadów inne niż wskazane we wniosku o zmianę decyzji doszło bowiem do rozstrzygnięcia sprawy objętej uprzednio prawomocną decyzją administracyjną. Wskazać zatem należy, że pojęcie rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zostało zdefiniowane, zasadnym jest więc odwołanie się w tym względzie do poglądów judykatury i doktryny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz uznanie, że racje ekonomiczne i społeczne skutki które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną. Musi to być więc wada jednoznacznie ujmowana przez wszystkich. Przy czym, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania szerokiej wykładni prawa, wielu metod i sposobów interpretacji. Chodzi więc o przepis niewywołujący rozbieżności w praktyce. Wreszcie skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2323/16, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Prokurator dopatrzył się rażącego naruszenia przepisu materialnoprawnego tj. art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z tego względu, że decyzja objęta sprzeciwem pomimo, że dotyczy między innymi odpadów o kodzie 17 04, czyli odpadów i złomów metalicznych oraz stopów metali nie została – zgodnie z przywołanym przepisem – poprzedzona decyzją środowiskową. Ocenę powyższego zarzutu w kontekście obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej przed dokonaniem zmiany decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów, przeprowadzić należy przy uwzględnieniu stanu prawnego istniejącego w dacie wydania kontrolowanej decyzji zmienijacej. Uwzględnić zatem należało przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, obowiązujące w dacie wydania kwestionowanej decyzji (tj. w brzmieniu od 24 grudnia 2015 r.) Przepis art. 71 ust. 1 ww. aktu stanowił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosowanie do treści ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 przywołanej ustawy). W przepisie tym zamieszczono jedynie rodzajowy katalog aktów, których wydanie uzależnione jest od uzyskania przez wnioskującego decyzji środowiskowej. Dopiero bowiem dalsze przepisy określają przedsięwzięcia (i precyzują ich cechy) podlegające, czy też mogące podlegać ocenie środowiskowej. W art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy wskazano, że wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach. Katalog przedsięwzięć, a więc przedmiotów oceny środowiskowej, został natomiast zawarty w obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2013, poz.1397) – a nie powołanego przez Prokuratora rozporządzenia z 2019 r. W § 3 pkt 81 ww. aktu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono punkty do zbierania lub przeładunku złomu. Jednocześnie w art. 72 ust. 2a ustawy środowiskowej określono wyjątki od zasady przewidującej konieczność uzyskania decyzji środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem, wymogu uzyskania decyzji środowiskowej przed uzyskaniem zezwoleń o których mowa w ust. 1 pkt 21 nie stosuje się w przypadku gdy: 1/ zezwolenie dotyczy odzysku polegającego na przygotowaniu do ponownego użycia, lub 2/ jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że nie każde zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów wymagało uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Obwiązek taki dotyczył bowiem tylko planowanych przedsięwzięć obejmujących punkty do zbierania lub przeładunku złomu (jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Przy ocenie zasadności podniesionego przez Prokuratora zarzutu rażącego naruszenia prawa istotne jest także, że decyzja Starosty Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. wydana została w trybie art. 155 k.p.a. w wyniku rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne udzielonego mu decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. przez rozszerzenie zezwolenia o 4 rodzaje odpadów. Wydaną w wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzję należy zatem odczytywać także w kontekście art. 155 k.p.a.. Zaznaczyć także wypada, że decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. objęte były między innymi odpady z grupy o kodzie 17 04 – odpady i złomy metaliczne oraz stopy metali. We wniosku z dnia 19 października 2017 r. wnioskodawca wnosił natomiast o zmianę zezwolenia udzielonego decyzją z 2013 r. przez rozszerzenie o kolejne rodzaje odpadów, które wskazano w załączniku do wniosku. Chodzi zatem o odpady o kodach: 03 03 07, 19 12 09, 19 12 10, 19 12 12 czyli odpady z produkcji oraz z przetwórstwa masy celulozowej, papieru i tektury, odpady z mechanicznej obróbki odpadów nieujęte w innych grupach (minerały, odpady palne, inne odpady z mechanicznej obróbki odpadów niż wymienione w 19 12 11). We wniosku wskazano także, że miejscem zbierania odpadów będzie zakład zlokalizowany na działce nr [...] (dawnej działce nr 26/5) o pow. 1,299 ha. Przedsiębiorca oświadczył jednocześnie, że warunki i miejsca magazynowania pozostałych zbieranych odpadów pozostaną bez zmian w stosunku do określonych w decyzji z 2013 r. Powyższe oznacza, że wnioskowana zmiana polegająca na rozszerzeniu katalogu zbieranych odpadów (a tym samym na rozszerzenie zezwolenia na zbierania odpadów o wskazane kody) nie obejmowała żadnych odpadów o kodzie 17 04, czyli odpadów wskazanych przez Prokuratora z którymi wiązał on obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Występując z wnioskiem o zmianę decyzji ostatecznej zezwalającej na zbieranie odpadów przedsiębiorca legitymował się już zatem ostateczną decyzją zezwalającą na zbieranie złomu i nie występował o dokonanie w tym zakresie (co do odpadów o kodzie 17 04) jakichkolwiek zmian - zarówno co do rodzaju jak i warunków i miejsca ich magazynowania i sposobu zbierania. Wobec tak sformułowanego wniosku a zarazem zgody strony na zmianę decyzji – którego zakresem organ był związany - miał on prawo przyjąć, że w świetle przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. wnioskowana zmiana decyzji nie prowadzi do takiego przekształcenia lub zmiany sposobu wykorzystania terenu, które powodowałoby konieczność uzyskania decyzji środowiskowej. Jak wskazano wniosek strony nie obejmował zmiany zezwolenia w zakresie zbierania złomu które zostało już wcześniej rozstrzygnięte decyzją ostateczną. Przypomnieć w tym miejscu należy, że istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją określone w tym przepisie szczególne przesłanki, które przemawiają za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.pa. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Wskazać w związku z powyższym należy, że judykatura dopuszcza zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów poprzez poszerzenie katalogu odpadów oznaczonych odpowiedni kodami. Zmiana decyzji poprzez poszerzenie katalogu odpadów które obejmuje zezwolenie, nie musi bowiem oznaczać wykroczenia poza przedmiot rozstrzygnięcia decyzją ostateczną w sytuacji gdy nie odnosi się do istoty tej decyzji i jej uwarunkowań (por. np. WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2015 r. II SA/Kr 7/15, CBOSA). W kontekście powyższych uwag Sąd dostrzega, że objęta sprzeciwem decyzja zmieniająca z dnia 24 czerwca 2017 r. nie została przez organ I instancji poprawnie skonstruowana. Wobec zgłoszonego przez stronę zakresu zmiany decyzji ostatecznej, zbędne było bowiem wykreślenie tabeli zamieszczonej w pkt I decyzji z 2013 r. zawierającej zestawienie odpadów przewidzianych do zbierania i zastąpienie jej nową tabelą, zamiast dodania do istniejącej tabeli nowych rodzajów odpadów. Tego rodzaju techniczne - w istocie - uchybienie nie świadczy jednak o tym, że organ rozstrzygnął ponownie co do całości udzielonego wcześniej zezwolenia, a więc także w zakresie zezwolenia na zbieranie odpadów o kodzie 1704. Takiego stwierdzenia nie potwierdza treść wniosku strony o zmianę decyzji, zebrana w aktach dokumentacja, a wreszcie wyraźne rozstrzygnięcie organu w pkt II decyzji zmieniającej, że pozostałe warunki i ustalenia decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. pozostają bez zmian. Okoliczności, te wskazują bowiem jednoznacznie, że zamiarem organu nie było aby w decyzji zmieniającej orzekać w innym zakresie niż wskazany we wniosku – czyli jak uważa skarżący – także w zakresie zezwolenia na zbieranie odpadów o kodzie 17 04. W zakresie w jakim wnioskodawca nie wnosi o zmianę decyzji, ostateczna decyzja nie może bowiem ulec zmianie. Przyjęty przez organ techniczny sposób zmiany decyzji polegający na zastąpieniu dotychczasowej tabeli zawierającej zestawienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania nową tabelą, nie doprowadził zatem do wydania nowego rozstrzygnięcia orzekającego odmiennie niż w decyzji ostatecznej i niezgodnego z żądaniem strony. Organ powtórzył bowiem w całości dotychczasową treść tabeli (nie zmieniając jej brzmienia), powiększając ją o grupę odpadów o kodzie 03 03 oraz dodając do grupy odpadów 19 12 trzy nowe pozycie (zgodnie z wnioskiem strony). W pozostałym zakresie treść tabeli została przepisana bez żadnych zmian. W świetle wniosku strony o zmianę zezwolenia niewątpliwie powtórzenie treści całej tabeli było zbyteczne i może być uznane za uchybienie, jednak nie o charakterze kwalifikowanym. Przepisanie dotychczasowego rozstrzygnięcia stanowiącego spis kodów odpadów bez zmiany określonych wcześniej warunków ich zbierania, stanowi w istocie mechaniczną operację nie ingerującą w istotę i treść decyzji ostatecznej w zakresie odpadów innych aniżeli wskazane we wniosku o jej zmianę. W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro wnioskodawca nie wnosił o zmianę decyzji w zakresie odnoszącym się do zbierania odpadów w postaci odpadów i złomu metalicznego oraz stopów metali a organ nie ingerował w tym zakresie w treść ostatecznego rozstrzygnięcia, to uznać należy, że w pozostałych granicach (nieobjętych wnioskiem) decyzja ostateczna nie uległa zmianie. Brak zatem uzasadnionych podstaw dla stwierdzenia, że nieprzedłożenie w takich okolicznościach decyzji środowiskowej stanowi rażące naruszenie prawa. W tym kontekście nie można także pomijać, że w świetle art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana dla dopiero planowanych przedsięwzięć. Z literalnego brzmienia ww. przepisu nie wynika więc w sposób oczywisty, że decyzję środowiskową należy uzyskać, gdy przedsięwzięcie już istnieje. Prezentowane w skardze stanowisko, że pod pojęciem planowanego przedsięwzięcia należy rozumieć również planowane poszerzenie działalności istniejącego przedsięwzięcia przez zbieranie nowego rodzaju odpadów, stanowi wynik zastosowanej przez skarżącego wykładni i nie wynika wprost z treści przepisu. Skoro zatem odtworzenie normy prawnej opartej o przepisy art. 71 ust. 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy środowiskowej nie jest oczywiste, to okoliczność ta, już sama w sobie wyklucza traktowania naruszenia tych przepisów jako rażącego naruszenia prawa. Jak bowiem wcześniej wskazano w sposób rażący można naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że prezentowana przez Prokuratora wykładnia nie uwzględnia, że przez "przedsięwzięcie" ustawodawca rozumie zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na zmianie lub przekształceniu wykorzystania terenu, w tym również wydobywanie kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologiczne kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej). Jak natomiast wynika z treści wniosku o zmianę decyzji planowane rozszerzenie działalności (przez zbieranie nowych rodzajów odpadów) nie obejmowało zamierzenia budowlanego ani zmiany lub przekształcenia wykorzystania terenu. W chwili wydania decyzji zmieniającej przedsiębiorca prowadził bowiem i miał zamiar dalej prowadzić działalność polegającą na zbieraniu odpadów w granicach tego samego terenu (tej samej działki) na którym już tę działalność prowadził. Zbieranie nowego rodzaju odpadów nie wiązało się z nowym zamierzeniem budowlanym jak też nie powodowało kolejnej zmiany lub przekształcenia wykorzystania tego samego terenu. W związku z powyższym wątpliwości budzi, wnioskowana zmiana może być kwalifikowana jako przedsięwzięcie w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. W kontekście poczynionych wyżej uwag Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. Nr 52/0/17 z dnia 12 grudnia 2017 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Prawidłowo bowiem Kolegium uznało, że poddana kontroli w trybie nadzwyczajnym decyzja zmieniająca nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w części kwestionowanej przez Prokuratora tj. zezwalającej na zbieranie odpadów o kodzie 17 04. Z podanych wyżej względów nieuzasadniony okazał się zarzut wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Rację ma oczywiście strona skarżąca podnosząc, że Kolegium w sposób błędny przywołało i zastosowało w niniejszej sprawie przepis art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej, jednak wobec przedstawionej wyżej argumentacji uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Niezasadny natomiast okazał się zarzut wskazujący, że decyzja zmieniająca dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis ten odnosi się bowiem do sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonują kolejno po sobie wydane decyzje ostateczne, załatwiające tożsamą sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia, gdyż wydanie kolejnej decyzji (z 2017r.) nastąpiło z jednoczesnym wzruszeniem (poprzez zmianę) decyzji poprzedniej (z 2013 r.). W obrocie prawnym funkcjonuje zatem decyzja z 2013 r. wraz ze zmianą dokonaną w 2017 r. jak natomiast wcześniej wykazano przyjęty przez Starostę sposób techniczny sposób sformułowania rozstrzygnięcia polegający na zastąpieniu dotychczasowej tabeli, nową oceniać można jako uchybienie ale nie o charakterze kwalifikowanym. Co do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zwraca uwagę, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być postępowaniem którym bada się zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające czy też ponownie się je ocenia. Nie jest bowiem postępowanie o charakterze merytorycznym. Także akcentowane w uzasadnieniu skargi okoliczności wskazujące na liczne nieprawidłowości w składowaniu odpadów (wynikające z opinii biegłych oraz kontroli inspekcji ochrony środowiska) nie podlegają ocenie w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Do właściwego organu należy natomiast ocena, czy istnieją podstawy do cofnięcia udzielonego zezwolenia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.