II SA/Wr 1060/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Asesor WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant: Krzysztofa Calińskiego po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A spółki z o.o. w S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. - Oddział Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z powodu wniesienia przez stronę nieuprawnioną uchyla zaskarżone postanowienie. Sygn.akt 3 II SA-Wr 1060-02 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (Oddział Zamiejscowy w W.) stwierdził niedopuszczalność odwołania - z powodu wniesienia go przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. stwierdził u pana S. T. chorobę zawodową (obustronne zapalenie słuchu, wywołane działaniem hałasu). Zakładem pracy, któremu decyzję przekazano, a jednocześnie w którym w/w ostatnio narażony był na działanie czynnika szkodliwego, była - jak stwierdził organ odwoławczy -A spółka z o.o. w S. Od w/w decyzji do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. [...] wpłynęło odwołanie A spółki z o.o. w S., reprezentowanej przez Kancelarię Radców Prawnych B - spółkę komandytową w Ś. Stwierdzono, iż znajdujące się w aktach pełnomocnictwo powyższej kancelarii, datowane na [...], dotyczy reprezentowania firmy C spółki z o.o. w S. Ustalono też, na podstawie analizy dokumentów, że w postępowaniu administracyjnym w/w kancelaria dokonywała czynności tylko w imieniu C spółki z o.o. w S. Wywiedziono, że stroną postępowania jest A spółka z o.o. w S., która to spółka w prawem przewidzianym terminie odwołania nie wniosła, odwołanie to zaś złożyła osoba prawna reprezentowania przez Kancelarię Radców Prawnych w Ś., która nie jest stroną postępowania przed organem - stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem A spółka z o.o. w S. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę. Domagała się w niej uchylenia w/w postanowienia organu odwoławczego i nadania odwołaniu biegu. Skarżąca spółka w uzasadnieniu skargi wskazała, że art.33 kpa dotyczy pełnomocników stron w postępowaniu administracyjnym, a jego §3 wymaga dołączenia oryginału lub odpisu pełnomocnictwa. Wywiedziono, że kpa nie zawiera unormowań dotyczących zachowania w wypadku nieprzedłożenia pełnomocnictwa, jednakże nie może to prowadzić do pozbawienia strony możliwości uczestniczenia w postępowaniu. W ocenie strony zasadny jest pogląd, że w takich sytuacjach celowe jest posiłkowe stosowanie przepisów kodeksu cywilnego (art.95 i nast.) oraz kodeksu postępowania cywilnego (art.86 i nast.). Dotyczy to - zdaniem strony - także zapisu art. 97§1 kpc, zezwalającego na dopuszczenie do podjęcia czynności procesowych osoby nie mogącej przedstawić pełnomocnictwa a także § 2 tegoż art., na podstawie którego organ może wyznaczyć termin do uzupełnienia braku, poprzez przedłożenie sygn. akt 3 II SA/Wr 1060/02 3 pełnomocnictwa lub zatwierdzenia danej czynności przez stronę, czego organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie uczynił. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie -wskazując, że w świetle art.134 kpa odwołanie jest niedopuszczalne a poza wyjątkiem przewidzianym w art. 195 nie ma możliwości stosowania w zakresie nieuregulowanym przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec przeprowadzonej reformy sądownictwa administracyjnego przedmiotowa skarga, choć wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako właściwy (rzeczowo i miejscowo), z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Po myśli art.l §1 i §2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.l269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art.3§l powołanej wyżej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Skarga złożona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy jest uprawniony do stwierdzania niedopuszczalności odwołań. Niedopuszczalność odwołania wynikać może z przyczyn o charakterze tak przedmiotowym (obejmującym przypadki braku przedmiotu zaskarżenia) jak i podmiotowym (obejmującym przypadki wniesienia przez podmiot nielegitymowany do złożenia tego środka zaskarżenia). Na mocy art. 127 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie (...). Stroną zaś - jak stanowi art. 28 kpa - jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, przy czym strona może działać przez pełnomocnika (art.32 kpa). Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzję wydaną w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie choroby zawodowej Stanisława Trzeskacza doręczono A spółce z o.o. w S. (jako zakładowi pracy w/w). Zasadnie zatem organ odwoławczy stwierdził, że spółka z o.o. A z/s w sygn. akt 3 II SA/Wr 1060/02 4 Strzegomiu ma w niniejszej sprawie przymiot strony. W okolicznościach sprawy nie było zaś podstaw do przyjęcia, że wniesione odwołanie nie pochodziło od w/w strony; bezzasadnie też stwierdzono, iż faktycznie środek zaskarżenia wniosła inna osoba prawna, a to C spółka z o.o. w S. W szczególności zgodzić należy się ze skarżącą, spółką, że o powyższym nie może świadczyć złożenie do akt pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu, który podpisał odwołanie, przez spółkę C w S. W przedmiotowym odwołaniu, podpisanym przez radcę prawnego, jednoznacznie wskazano jako stronę odwołującą się A spółkę z o.o. w S. Istotnie przepis art. 33§3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż "Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub (...) odpis pełnomocnictwa (...)". Przytoczony przepis nie reguluje wprawdzie skutków uchybienia powyższemu obowiązkowi, jednakże art. 64 § powołanej ustawy stanowi, iż "Jeżeli podanie nie czyni zadość (...) wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego pismo do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Zastosowanie w/w uregulowania uzasadnia treść art. 140 kpa. Zgodnie z nim bowiem "W sprawach nieuregulowanych w art. 13 6-139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji". Zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, uznać zatem należy, iż - skoro organ odwoławczy zaniechał wezwania wnoszącego odwołanie do przedłożenia właściwego pełnomocnictwa ze wskazaniem prawem przewidzianego rygoru - doszło do naruszenia prawa a to art.64§2 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zwrócenia uwagi wymaga też, że jeżeli organ odwoławczy powziął wątpliwość, co do tego, która ze spółek prawa handlowego (A czy C) jest osobą odwołującą się to winien dokonać wezwania do jednoznacznego wskazania osoby, od której odwołanie pochodzi - także na podstawie art.64 w zw. z art.63§2 kpa. W świetle poczynionych wywodów zaskarżone postanowienie uchybia wskazanym wyżej przepisom prawa oraz art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego przez bezpodstawne stwierdzenie, że odwołanie wniosła osoba nieuprawniona a w konsekwencji, że jest ono niedopuszczalne. Z tych wszystkich względów, działając zgodnie z przepisem art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.