II SA/Wr 107/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg D. D., E. K. i J. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę ulicy wraz z oświetleniem ulicznym i kanałem technologicznym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz D. D. i na rzecz E. K. kwoty po 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) oraz na rzecz J. S. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez J.S., T.S., E.K. i D.D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz "K. spółka jawna" z siedzibą we W. pozwolenia na przebudowę ul. [...] we W. wraz z oświetleniem ulicznym oraz kanałem technologicznym. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 15 kwietnia 2016 r. wpłynął do Prezydenta W. wniosek spółki "K. spółka jawna" we W. o pozwolenie na budowę inwestycji obejmującej przebudowę ul. [...] we W. wraz z oświetleniem ulicznym oraz kanałem technologicznym. Po uzupełnieniu przez inwestora w dniu 5 maja 2016 r. braków formalnych, Prezydent W. pismem z dnia 10 maja 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Kolejnym pismem z dnia 25 maja 2016 r. Prezydent W. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i następnie wydał decyzję. Od decyzji organu I instancji odwołania wnieśli J.S., T.S., E.K. i D.D.. Zaskarżonej decyzji strony zarzuciły: 1) brak po stronie inwestora prawa do dysponowania terenem na cele inwestycji; 2) nieprawidłową formę uzgodnienia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2016 r. dokonanego przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W.; 3) załączenie do projektu budowlanego uzgodnień, które miały dotyczyć innego przedsięwzięcia, mianowicie zamiaru budowy, dla którego postępowanie zakończyło się decyzją Prezydenta W. z dnia 5 stycznia 2015 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przebudowy ul. [...]; 4) brak spójności pomiędzy przedłożonym projektem zagospodarowania terenu, a planszą, która stanowi podkład do uzgodnienia nr [...] z 12 kwietnia 2016 r., na której to planszy zaznaczono inne położenie wjazdów na dz. nr 22/3 i 23/2; 5) przedłożenie nieprawidłowego uzgodnienia dokumentacji projektowej w zakresie infrastruktury sieciowej; 6) sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na nieaktualnej mapie; 7) brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 8) zatwierdzenie projektu budowlanego "inwestycji niedrogowej" i wprowadzenie uciążliwości dla mieszkańców ul. [...] poprzez zwiększenie ruchu transportowego przy hurtowni inwestora; 9) niedopuszczenie w postępowaniu organu pierwszej instancji jako dowodu umowy z dnia 3 września 2014 r. pomiędzy Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta i inwestorem, co miało wpływ na wydanie decyzji niezgodnej z mpzp; 10) niewyjaśnienie kwestii przeprowadzenia przebudowy całej ulicy [...] jako ciągu komunikacyjnego łączącego ul. [...] z ul. [...] oraz zawyżenia przez projektanta parametru kategorii ruchu ul. [...]; 11) umożliwienie realizacji inwestycji, która poprawia bezpieczeństwo ruchu pieszych tylko na wnioskowanym odcinku, podczas gdy na odcinku nieobjętym opracowaniem brak jest oświetlenia, a nawierzchnia drogi jest w złym stanie. Wnioskowana inwestycja nie ma charakteru drogowego i doprowadzi jedynie do wzmożenia ruchu ciężkich pojazdów, które będą obsługiwać inwestora - zatem nastąpi pogorszenie bezpieczeństwa dla ruchu pieszego i kołowego. Rozstrzygając sprawę na skutek wniesionych odwołań Wojewoda D. stwierdził, że Prezydent W. zobowiązany był poddać ocenie według przepisów Prawa budowlanego projekt budowlany przebudowy ul. [...] we W. wraz z oświetleniem ulicznym oraz kanałem technologicznym, przewidzianych do realizacji na działkach nr 47 i nr 36, AM-22, obręb O.. Z analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że inwestor złożył w dniu 15 kwietnia 2016 r. w organie I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem, które wynika z tytułu uzgodnienia z zarządcą drogi, tj. Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. - z dnia 6 października 2014 r. oraz z dnia 12 kwietnia 2016 r. Oświadczenie to zostało sporządzone na druku PB-3, którego wzór został zawarty w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz.U. poz. 1146 ze zm.). Na wezwanie Prezydenta W. z dnia 25 kwietnia 2016 r. inwestor przedłożył skorygowane oświadczenie z dnia 5 maja 2016 r., które zawierało wymagane powyższym rozporządzeniem elementy, w tym wskazanie tytułu, z którego wynika prawo inwestora do dysponowania terenem na wskazany we wniosku cel budowlany. Zdaniem wojewody nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut stron odwołujących się, że inwestor nie wykazał się takim prawem. Przepisy powyższego rozporządzenia nie nakładają na inwestora obowiązku przedłożenia umowy z zarządcą drogi, sporządzonej na podstawie przepisów art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440), ponieważ z punktu widzenia przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane istotne jest, aby inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w omawianym postępowaniu organu pierwszej instancji zostało udokumentowane, wobec czego zarzut stron w tym zakresie jest również bezzasadny. Wojewoda ocenił, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawierał projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego W. pod nr [...], obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, co wyczerpuje wymogi przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wobec zarzutu stron co do braku aktualnej mapy, wojewoda zauważył, że przepis art. 2 pkt 7 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne definiuje mapę zasadniczą, jako wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Z założenia zatem mapa powinna zawierać informacje aktualne, a więc jeżeli informacje w niej zawarte uległy dezaktualizacji, co może nastąpić nawet następnego dnia po jej sporządzeniu, mapa utraci przymiot aktualności. Okres ważności mapy nie został zatem określony w przepisach, nie istnieje również przepis, nakazujący aktualizację mapy po półrocznym okresie, na co wskazali skarżący. Należy zwrócić uwagę na to, że skarżący nie wskazali na żaden czynnik, który miałby spowodować dezaktualizację zastosowanej w projekcie zagospodarowania terenu kopii mapy zasadniczej. Wobec powyższego zarzut ten należało uznać za bezzasadny. Dalej organ wskazał, że z analizy przedłożonego projektu budowlanego wynika, że projektant dołączył do projektu budowlanego niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym, między innymi, opinię Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia 14 lipca 2014 r., dotyczącą wnioskowanego zamierzenia, uzgodnienie z powyższym zarządcą drogi wnioskowanej przebudowy z dnia 6 października 2014 r. uaktualnione uzgodnieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r., zamieszczonym na str. 44 projektu budowlanego, w którym zarządca drogi wskazał, że integralną częścią uzgodnienia są warunki zawarte w załączniku do pisma z dnia 6 października 2014 r. nr [...], warunki techniczne przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, wydane przez T. SA pismem z dnia 25 lipca 2014 r., protokół narady koordynacyjnej, przeprowadzonej przez Prezydenta W. w dniu 28 sierpnia 2014 r., opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia 24 września 2014 r. oraz decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia 18 lutego 2016 r. o pozwoleniu na prowadzenie badań konserwatorskich. Wojewoda zauważył przy tym, że poza określonymi w przepisach szczególnych uzgodnieniami w formie decyzji, przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują szczególnych form uzgodnień. Zatem nie można podzielić zarzutu stron, co do formy uzgodnienia inwestycji budowlanej z zarządcą drogi. Należy również mieć na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta należy - między innymi - uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów. Projektant, który legitymuje się odpowiednimi uprawnieniami oraz jest członkiem właściwego samorządu zawodowego w budownictwie, co uprawnia go do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej przy sporządzaniu projektu budowlanego, jako osoba posiadająca niezbędną wiedzę i umiejętności do jego sporządzenia, jest osobą jednocześnie właściwą do oceny aktualności posiadanych uzgodnień, jeżeli oczywiście przepisy prawa albo sam uzgadniający nie określają terminów ich ważności. Za aktualność uzgodnień odpowiada zatem projektant, który w razie zaniechania w tym zakresie może podlegać odpowiedzialności karnej lub zawodowej - stosownie do przepisów rozdziałów 9 i 10 Prawa budowlanego. Kolejno wojewoda ocenił, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124). W przedłożonym projekcie budowlanym projektant wskazał na kategorię ruchu KR3 oraz obciążenie osi 115 kN. W obowiązującym stanie prawnym istotne jest zachowanie warunków przepisu § 151 pkt 3 wyżej cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że do celów projektowych określa się dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na nawierzchnię jezdni i nawierzchnię przeznaczoną do postoju pojazdów dla dróg klasy L i D - od 80 kN do 115 kN w zależności od struktury rodzajowej ruchu. W aktualnym tekście rozporządzenia załącznik nr 5, który określał kategorie ruchu KR został usunięty. Należy zauważyć, że przyjęte przez projektanta parametry drogi uzyskały akceptację u zarządcy drogi (p. uzgodnienie z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta) oraz nie sprzeciwiają się ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wojewoda zauważył, że na omawianym obszarze obowiązują ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 75, poz. 1194), dalej mpzp. Według powyższego dokumentu ulica [...] stanowi połączenie ulic [...] i [...]. W odniesieniu do wnioskowanej inwestycji drogowej, organ pierwszej instancji dokonał analizy ustaleń mpzp i przedstawił je w zaskarżonej decyzji. W § 59 powyższej uchwały ustalono: 1. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 7KD-D ustala się przeznaczenie - ulica klasy dojazdowej. 2. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje szerokość w liniach rozgraniczających 10 m. 3. Teren, o którym mowa w ust. 1, przeznacza się na realizację celu publicznego. W powyższym mpzp w szczególny sposób ustalono skomunikowanie obszaru 24U: zgodnie z zapisem § 35 ust. 5 dojazd samochodem do terenu dopuszcza się wyłącznie z ul. [...] na odcinku wskazanym na rysunku planu oraz z terenu ulicy oznaczonego na rysunku planu symbolem 7KD-D. Jednocześnie zgodnie z § 35 ust. 4 pkt 2, na przedmiotowym terenie obowiązuje ustalenie: oddzielenie pasem zieleni izolacyjnej projektowanej zabudowy i miejsc parkingowych wzdłuż granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej. Słusznie zatem organ pierwszej instancji w decyzji wskazał, że "na terenie 24U obowiązuje oddzielenie pasem zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy z terenami 22MN, 23MN, 25 MN i 26 MN. Na pozostałych odcinkach urządzenie zieleni izolacyjnej nie obowiązuje (...) Z zapisu § 35 ust. 4 pkt 2 wynika, że oddzielenie pasem zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy z terenami dróg nie jest obowiązujące". W sytuacji zastosowania wykładni terenów zieleni urządzonej na granicy z tymi drogami rozumianej jako zieleń izolacyjna, niemożliwy byłby dojazd do terenu 24U z obydwu tych ulic. Wobec powyższego nie można uznać zarzutu niezgodności z mpzp dla inwestycji drogowej, objętej zaskarżoną decyzją. Dalej wojewoda stwierdził, że projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowane. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji umożliwił czynny udział stronom postępowania, poprzez zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz zakończeniu postępowania. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że w trakcie postępowania swoje uwagi wnosiła dwukrotnie J.S., pismami z dnia 30 maja 2016 r. oraz z dnia 16 czerwca 2016 r. Do Prezydenta W. wpłynęło również wyjaśnienie inwestora z dnia 3 czerwca 2016 r., dotyczące przyjętych rozwiązań oświetlenia ulicznego. Wojewoda stwierdził w konsekwencji, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie godząc się z przytoczoną decyzją Wojewody D. skargi na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosły D.D., E.K. i J.S.. Skargi zarejestrowano odpowiednio pod sygnaturami akt: II SA/Wr 107/17, II SA/Wr 108/17 i II SA/Wr 111/17. W niemal jednobrzmiących skargach D.D. i E.K. – sporządzonych przez pełnomocnika obu skarżących adw. M.K. – zarzucono zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 2, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej w oparciu o kompletny, zgromadzony zgodnie z przepisami prawa i prawidłowo interpretowany materiał dowodowy, a także nieuwzględnienie całościowo przy rozstrzyganiu zasady dobrego sąsiedztwa, co jest nie do pogodzenia z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Nadto przedłożono interes indywidualny inwestora (zapewnienie obsługi komunikacyjnej drukarni) ponad interes społeczny; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 pkt 17 i 18 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zamierzenie budowlane objęte wnioskiem inwestora stanowi w istocie "przebudowę drogi" w rozumieniu przepisów tej ustawy, podczas gdy przedmiotowe zamierzenie budowlane jest faktycznie "budową drogi" , a nie "przebudową drogi". Ulica [...] jest zwykła drogą gruntową, powstałą w sposób naturalny przez zwykłe użytkowanie, a nie w wyniku robót budowlanych, a więc inwestycja powinna być określona mianem budowy, a nie przebudowy; 3) naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że mapa dla celów projektowych w niniejszej sprawie zachowała faktyczną aktualność, pomimo blisko dwuletniego upływu czasu od jej przedstawienia i intensywnego rozwoju zabudowy mieszkaniowej w rejonie ulicy [...]; 4) naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że inwestor uzyskał wszystkie wymagane przez prawo uzgodnienia i opinie oraz, że organ I instancji dokonał należytego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu objętego zamierzeniem budowlanym, podczas gdy uzgodnienia i opinie do przedłożonego projektu budowlanego w niniejszej sprawie, dotyczą w istocie zamierzenia budowlanego na podstawie innego projektu budowlanego objętego wnioskiem inwestora z dnia 11 grudnia 2014 r. Inwestor uzyskał w dniu 5 marca 2015 r. pozwolenie na budowę, które zostało uchylone przez Wojewodę D. decyzją z dnia 28 października 2015 r., a więc wówczas dokonane uzgodnienia nie mogą być aktualne w niniejszej sprawie; 5) naruszenie § 35 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] we W. przez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z postanowieniami tego planu, podczas gdy stan rzeczy przedstawia się odmiennie. Błędnie wojewoda przyjął, że według mpzp na terenie oznaczonym symbolem 24U obowiązuje oddzielenie pasem zieleni izolacyjnej tylko wzdłuż granicy z terenami 22MN, 23MN, 25MN i 26MN, a na pozostałych odcinkach oddzielenie to nie obowiązuje. Wojewoda w swojej decyzji z dnia 28 października 2015 r. wypowiadał się w tej kwestii, przyznając, że zieleń izolacyjna winna się znajdować na granicy terenu 24U z działką 7KDD, czyli z ul. [...]. W aktualnie wydanej decyzji wojewoda zmienił stanowisko, a rozbieżności wskazują, że kwestia zgodności inwestycji z planem nie została należycie wyjaśniona; 6) nadto organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do kwestii uciążliwości związanych z prowadzeniem obsługi komunikacyjnej posesji inwestora, a w szczególności do spodziewanego wzmożenia ruchu drogowego przez wprowadzenie ciężkich pojazdów na ul. [...]. W oparciu o powyższe zarzuty D.D. i E.K. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, a także o zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Natomiast w skardze sporządzonej przez pełnomocnika J.S., to jest r.pr. J.K.-M., zarzucono przytoczonej decyzji Wojewody D. naruszenie: 1) prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenia na budowę na podstawie niekompletnego oraz niezgodnego z zapisami obowiązującego mpzp projektu budowlanego; 2) prawa procesowego tj. art. 8, i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na nieodniesienie się do wszystkich aspektów sprawy, powołanych przez skarżącą w toku postępowania, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a także uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności dlaczego organ nie zbadał celu inwestycji w postaci przekierowania docelowej obsługi komunikacyjnej drukarni położonej na terenie 24U z ul. [...] na ul. [...], do której przylega teren 17MN przeznaczony w mpzp na zabudowę jednorodzinną oraz zgodności tego celu z mpzp; 3) pozostające w związku z naruszeniami wskazanymi w pkt 1-2 naruszenie prawa procesowego tj. art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji I instancji, w szczególności, gdy w podobnej sprawie między tymi samy stronami Wojewoda D. stwierdził kategoryczny brak możliwości urządzenia wjazdu na teren 24U (działka nr 55) z ul. [...] na podstawie zapisów tego samego mpzp (decyzja z dnia 28 października 2015 r.); 4) naruszenie § 35 ust. 4 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] i ul. [...] poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie ma obowiązku urządzenia zieleni izolacyjnej na terenie 24U (drukarnia) od strony drogi 7KD-D (ulica [...]), pomimo iż po drugiej stronie drogi o szerokości 10 m znajduje się teren 17MN z przenaczeniem na zabudowę jednorodzinną, gdyż według organów obowiązek takiego urządzenie zieleni izolacyjnej dla terenu 24U w świetle zapisów mpzp istnieje tylko dla odcinków, na których graniczy on bezpośrednio z terenami zabudowy mieszkaniowej oraz wynikające z tak przyjętej ineterpretacji naruszenie przepisu prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie prawidłowego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami mpzp zarówno w zakresie zgodności z zapisami planu samego przedsięwzięcia budowlanego, jaki i jego celu w postaci przekierowania docelowej obsługi komunikacyjnej drukarni na terenie 24U z ulicy [...] na ul. [...], który odbywa się samochodami ciężarowymi, gdy do ul. [...] przylega teren 17MN z przenaczeniem na zabudowę jednorodzinną. Zdaniem skarżącej użyte w mpzp pojęcie granicy terenu nie może być utożsamiane z liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu, bowiem organ planistyczny świadomie nie posłużył się pojęciem linii rozgraniczającej wskazując, gdzie ma być zlokalizowana zieleń izolacyjna. Lokalizacja zjazdu z ul. [...] na działkę inwestora powoduje, że dojdzie do sprzeczności z mpzp, bowiem dojdzie do nieoddzielenia działki inwestora pasem zieleni izolacyjnej; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i uznanie przez organ, że projekt budowlany, pomimo niezałączenia do niego nowych uzgodnień oraz projektu organizacji ruchu zastępczego na czas przebudowy drogi jest kompletny i spełnia wymogi określone tym przepisem. Skoro po poprzedniej odmowie udzielenia pozwolenia na budowę inwestor ponownie składa wniosek o udzielenie tego pozwolenia, to nie może powoływać się na uzgodnienia innego projektu budowlanego. Organy pominęły też, że inwestor nie przedstawił projektu organizacji ruchu zastępczego na czas realizacji inwestycji, co powoduje, że skarżąca nie wie, jak uzyska w tym okresie dostęp do drogi publicznej, do której ul. [...] jest jedynym dostępem; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez ujęcie w planowanej inwestycji odcinka ulicy [...] sięgającego za teren 24U należący do inwestora, przez co ten odcinek drogi zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy nie może być realizowany przez inwestora jako inwestycja niedrogowa, o której mowa w art. 16 ustawy; 7) naruszenie prawa materialnego, a to § 151 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43 poz. 430) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który sankcjonuje niewłaściwą kategorię drogi w związku z nieprawidłowym przeprowadzeniem pomiaru średniego dobowego ruchu w przekroju drogi niezgodnego z wytycznymi wskazanymi w rozporządzeniu. W oparciu o powyższe zarzuty J.S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, a także o zasądzenie od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na wniesione skargi Wojewoda D. wniósł o oddalenie skarg w całości, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 14 czerwca 2017 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączyć sprawę oznaczoną sygn. akt II SA/Wr 107/17 do rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawami oznaczonymi sygnaturami akt II SA/Wr 108/17 i II SA/Wr 111/17, ponieważ sprawy te mogły być objęte jedną skargą, i prowadzić je wspólnie pod sygnaturą akt II SA/Wr 107/17. Obecne na rozprawie pełnomocniczki skarżących podtrzymały stanowiska i wnioski zawarte w skargach. Również skarżące D.D. i E.K. podtrzymały stanowiska zawarte w skargach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargi zasługiwały na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w nich zarzuty były zasadne. Na wstępie należy powiedzieć, że zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 18 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest zaskarżona decyzja Wojewody D., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę odcinka ul. [...] wraz z oświetleniem ulicznym i kanałem technologicznym. Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić, że kluczowym zagadnieniem, które jest przedmiotem postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do takich naruszeń prawa doszło w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że Wojewoda D. naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Naruszenie prawa w tym zakresie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ wojewoda pominął w uzasadnieniu decyzji kwestię tego, że w świetle uzgodnienia, które inwestor uzyskał od Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. (pismo z dnia 6 października 2014 r.) w pkt 6 wskazano, że należy opracować i uzgodnić projekt organizacji ruchu zastępczego na czas budowy drogi. Organ odwoławczy pominął okoliczność, że w aktach sprawy brak jest tego dokumentu i informacji o tym, w jaki sposób nieruchomości skarżących będą miały zapewniony dostęp do drogi publicznej w trakcie realizacji inwestycji. Brak rozważenia tej kwestii jest niezwykle istotny, ponieważ nieruchomości położone przy ul. [...] (w tym nieruchomości skarżących) mają obecnie dostęp do drogi publicznej wyłącznie przez ul. [...] przeznaczoną do przebudowy. Oczywiste jest przy tym, że na czas realizacji inwestycji korzystanie z ul. [...] będzie poważnie ograniczone lub niemożliwe. Organ odwoławczy pomijając tę kwestię naruszył także art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem Sądu aspekt dostępu skarżących do drogi publicznej nie został przez organ odwoławczy należycie wyjaśniony przy uwzględnieniu słusznych interesów skarżących wynikających także z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Brak rozważań organu w omawianym zakresie wynika – w ocenie Sądu – z naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na tej podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Skoro w aktach administracyjnych brak dokumentów wskazujących na zapewnienie organizacji ruchu zastępczego na czas budowy drogi, a projekt budowlany i inne dokumenty w aktach nie pozwalają na dokonanie ustaleń w tym zakresie, to trzeba stwierdzić, że organ odwoławczy nie wykazał w zaskarżonej decyzji, że projektowana inwestycja została zaplanowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym skarżących), w tym interesu obejmującego zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uchybienia proceduralne wpłynęły na naruszenie przepisu prawa materialnego, a stwierdzone przez Sąd naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu ustawodawca nie określił, na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich", poza wskazaniem, że przejawia się ono m.in. w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej, przez co należy rozumieć zapewnienie bezpośredniego dostępu do tej drogi, dostępu do niej przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 marca 2006 r., II SA/Sz 323/05, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak przyjęto w orzecznictwie sądowym, działka objęta inwestycją może mieć dostęp do drogi publicznej przez inną działkę, zgodnie z ustanowioną w akcie notarialnym służebnością gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu pasem gruntu o szerokości 4,5 m (wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lipca 2011 r., II SA/Ke 74/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych samych względów, to jest z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z racji tego, że organ w swoich rozważaniach pominął, że w protokole z narady koordynacyjnej zorganizowanej przez Prezydenta W. w dniu 28 sierpnia 2014 r. zawarto uwagę, że ze względu na kolizję oraz zbliżenie do sieci wodno-kanalizacyjnej inwestycję należy uzgodnić z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięto tę kwestię. Jest to tym bardziej istotne uchybienie, ponieważ w projekcie budowlanym przewidziano kanał ściekowy, ale wpusty do niego i przykanaliki kanalizacji deszczowej przekazano "do odrębnego opracowania", co w świetle pominięcia uzgodnienia z MPWiK, budzi wątpliwość w zakresie tego, czy przebudowana droga bez wpustów do kanalizacji deszczowej może należycie pełnić swoją funkcję. Zatem w przekonaniu Sądu organ odwoławczy naruszając prawo nie rozważył, czy realizacja inwestycji może powodować uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich (zalewanie), a więc nie uwzględnił wymogów z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Podobnie naruszono w zaskarżonej decyzji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ponieważ wojewoda odnosząc się do kwestii uzgodnień, które uzyskał inwestor nie wykazał, czy doszło lub nie do zmian w zakresie sieci energetycznej i w zakresie innych sieci, co sprawia, że organ nie ocenił aktualności uzgodnienia ze spółką T. SA, a także nie omówiono kwestii aktualności ustaleń z narady koordynacyjnej z dnia 28 sierpnia 2014 r. w zakresie kolizji sieci. Uzgodnienie to i narada koordynacyjna odbyły się w toku poprzedniego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, zakończonego decyzją odmowną, co silnie akcentuje strona skarżąca, a więc powinnością organu na obecnym etapie było dokonanie oceny tego, czy przedłożone uzgodnienia i protokół z narady są aktualne. Inwestor dostarczył organowi uzgodnienie ze ZDiUM w pewien sposób podtrzymujące aktualność uzgodnienia z 2014 r. oraz nową decyzję wojewódzkiego konserwatora zabytków (przedłużającą termin na dokonanie ewentualnych wykopalisk archeologicznych). Pozostałe uzgodnienia i protokół z narady koordynacyjnej nie zostały zaktualizowane (ani nie potwierdzono ich aktualności), a więc naruszono zasadę prawdy obiektywnej przy ocenie materiału dowodowego. W szczególności wobec tego, że poprzednio organ wydał decyzję odmowną wobec podobnej inwestycji, to posłużenie się uzgodnieniami poprzednio uzyskanymi jest możliwe, o ile podmiot uzgadniający potwierdzi ich aktualność, co stało się tylko co do niektórych uzgodnień dla planowanej inwestycji. Ponadto organ w ogóle pominął kwestię aktualności ustaleń narady koordynacyjnej. Wspomnieć należy, że nie miał racji wojewoda twierdząc w uzasadnieniu decyzji, że za aktualność uzgodnień odpowiada projektant, bowiem to organ gromadzi i ocenia materiał dowodowy w sprawie i na tej podstawie stwierdza, czy projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odpowiedzialność projektanta (np. za poświadczenie nieprawdy itp.) ma znaczenie wtórne wobec odpowiedzialności organu administracji publicznej za prowadzenie postępowania administracyjnego z poszanowaniem zasady legalizmu. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że z opisanych wyżej powodów wszystkie wniesione w sprawie skargi zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ podniesiono w nich zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego – art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – polegające na tym, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono należycie stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywateli, a to dlatego, że nie zebrano wyczerpująco i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. W tym zakresie zasadne były też zarzuty skarżących, że organ nie odniósł się do uciążliwości, jakie spowoduje realizacja inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skargach Sąd doszedł do przekonania, że nie były one zasadne. Przede wszystkim nie był trafny argument, że inwestor planuje nie przebudowę drogi, ale budowę, bo ul. [...] powstała w sposób naturalny, a nie na skutek robót budowlanych. Analiza akt sprawy wskazuje, że na s. 20 projektu budowlanego napisano, że droga jest obecnie wykonana z płyt betonowych i tego faktu w skargach nie podważono, a ponadto z projektu budowlanego i decyzji Wojewody D. z dnia 28 października 2015 r. wynika, że w stosunku do kilku działek wydano w przeszłości decyzje o zgodzie na lokalizację zjazdu z drogi (z ul. [...]), a więc niewątpliwie jest to droga istniejąca (niezależnie od tego, jak powstała), a planowana inwestycja obejmuje jej przebudowę. Nadto nie podzielił Sąd zarzutów, że planowana inwestycja narusza ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] we W. (Dz.Urz.Woj.Doln. Nr 75, poz. 1194), poprzez brak zieleni izolacyjnej na działce inwestora od strony działki 7KDD (ul. [...]), choć jest ona widoczna na rysunku planu. Za prawidłowością wykładni planu dokonaną przez wojewodę przemawia to, że o zieleni izolacyjnej plan mówi od strony terenów oznaczonych MN, a działka 7KDD to działka drogowa, a nie teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe (MN). Nie można też powiedzieć, że część rysunkowa planu przesądza o tym, że cała działka nr 55 (własność inwestora) miałaby być otoczona zielenią, bo to stawiałoby pod znakiem zapytania możliwość jakiegokolwiek wjazdu na tę działkę i co za tym idzie, tamowałoby możliwość jakiegokolwiek jej zagospodarowania. Jak wynika z akt sprawy istniejący wjazd od strony ul. [...] jest przewidziany w planie miejscowym (cz. rysunkowa), tak samo jak wjazd od strony ul. [...] (§ 35 ust. 5 planu). Wjazd od ul. [...] istnieje mimo że na rysunku planu i od tamtej strony zaznaczono pas zieleni, więc nie można powiedzieć, że wjazd od strony ul. [...] naruszyłby plan miejscowy. Ponadto nie podzielił Sąd argumentacji wskazującej na to, że użyte w § 35 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego pojęcie "granicy z terenami zabudowy mieszkaniowej" można tłumaczyć tak, że linia rozgraniczająca teren 24U od działki 7KDD jest granicą z terenami zabudowy mieszkaniowej, bowiem tereny te znajdują się około 10 metrów od tej linii. Nawet gdyby zgodzić się, że na gruncie omawianego planu miejscowego pojęcia "granicy" i "linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu" nie są tożsame, to nie można pominąć językowego rozumienia wyrazu "granica", które zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza "linię zamykającą, linię podziału, linię oddzielającą". Skoro więc "granica" jest linią (a nie 10-metrowym pasem), to trudno uznać, że teren znaczony symbolem 24U graniczy z terenami zabudowy mieszkaniowej na odcinku, na którym graniczy (styka się) z działką przeznaczoną pod drogę. W tym kontekście oczywiście Sąd dostrzegł, że Wojewoda D. w poprzednio wydanej decyzji własnej z dnia 28 października 2015 r. prezentował zgoła odmienne poglądy w zakresie wykładni planu miejscowego. Jednak w ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób trafny i przekonujący omówiono przyjętą obecnie wykładnię planu miejscowego i z tej racji wojewoda nie był obecnie związany tym, że w decyzji odmownej z 28 października 2015 r. stwierdził, iż na granicy terenów 24U i 7KDD należy usytuować zieleń izolacyjną. Analiza omawianego planu miejscowego dokonana przez Sąd potwierdziła wnioski, do których doszedł obecnie Wojewoda D., a więc w tym aspekcie organ nie naruszył prawa. Również pozostałe zarzuty podnoszone w skargach okazały się niezasadne. Odnośnie do mapy do celów projektowych Sąd uznał, że strony w toku postępowania administracyjnego oraz w skargach nie wykazały (np. za pomocą stosownych dokumentów urzędowych) tego, że dokument ten jest nieaktualny, a więc, że w zakresie działek objętych inwestycją w terenie zaszły takie zmiany, które zdezaktualizowałyby mapę, którą posłużył się inwestor. Nie podzielił też Sąd zarzutów odnoszących się do tego, że inwestor zaplanował błędną kategorię drogi, bo dokonano błędnych pomiarów natężenia ruchu. Kwestia ta nie miała znaczenia dla sprawy, bo o kategorii drogi (KDD) przesądził plan miejscowy, a nie organ architektoniczno-budowlany. Podobnie nie miały znaczenia dla sprawy zarzuty dopuszczenia do ruchu za ciężkich pojazdów po przebudowie drogi (wobec błędów w pomiarze natężenia ruchu), ponieważ to nie organ architektoniczno-budowlany, ale zarządca drogi określi znaki drogowe i inne wymogi regulujące zasady ruchu pojazdów. Nie miało też istotnego znaczenia w sprawie to, czy inwestor realizuje inwestycję niedrogową w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, co miałoby znaczenie dla finansowania inwestycji, bowiem dla organu architektoniczno-budowlanego istotne było, czy inwestor złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie takie znajduje się w aktach sprawy i w raz z uzgodnieniami dokonanymi przez ZDiUM stanowi dowód tego, że inwestor może realizować inwestycję. Nie było więc konieczne uzupełnianie materiału dowodowego o umowę między inwestorem a ZDiUM, gdyż uzgodnienie dokonane przez ZDiUM nie budziło wątpliwości w zakresie zgody na realizację inwestycji. Uwzględniając jednak to, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i z naruszeniem prawa materialnego, które łącznie mogły mieć i miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też w pkt I wyroku orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Powinnością Wojewody D. w dalszym postępowaniu będzie podjęcie takich czynności, w tym z zakresu postępowania dowodowego, które pozwolą na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu obywateli, w tym w szczególności pozwolą na ustalenie, że inwestycja w obecnym kształcie posiada aktualne uzgodnienia lub opinie innych organów, a także, że realizacja inwestycji zaplanowana jest z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Przy czym oczywiście zaznaczyć wypada, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niemniej poczynienie ustaleń w zakresie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie realizacji inwestycji nie może być pominięte w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, którą organ wyda na skutek wykonania zaleceń sformułowanych przez Sąd w niniejszym wyroku. W pkt II wyroku o kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone na rzecz D.D. i E.K. kwoty po 757 zł składają się kwoty po 500 zł tytułem wpisu sądowego od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem po 240 zł oraz kwoty po 17 zł z tytułu zwrotu wydatku poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wynagrodzenie pełnomocnika ww. skarżących będącego adwokatem ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 i z 2016 r. poz. 1668) Sąd postanowił obniżyć na podstawie art. 206 p.p.s.a., biorąc pod uwagę, że skargi pochodzące od D.D. i E.K., sporządzone przez adw. M.K., były praktycznie jednobrzmiące, a więc nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał przyznania wynagrodzenia w pełnej wysokości za sporządzenie obu skarg. Na zasądzoną na rzecz J.S. kwotę 997 zł składają się kwoty: 500 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi, 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. poz. 1804 i z 2016 r. poz. 1667) i 17 zł z tytułu zwrotu wydatku poniesionego na uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.