II SA/Wr 107/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na rozbiórce budynku oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego przy ul. [...][...] w [...] oddala skargę w całości. Postanowieniem nr 101/2020 z dnia 13.10.2020 r., na podstawie art. 48 ust. 1, ust 3 Prawo Budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. Zm.) oraz art. 123 kpa (Dz. U. 2020 r. poz. 256 z późn. Zm.) w sprawie rozbiórki budynku na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowa w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID- 19. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał prowadzone roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowy w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku % zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Jednocześnie organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację robót budowlanych oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 28.09.2020 r do PINB w Z. wpłynęła informacja w sprawie wykonywanych robotach budowlanych dotyczących rozbiórki budynku na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowa w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID- 19. Inwestorem robót budowlanych jest A. T. Z informacji przekazanych przez urząd starostwa wynika, ze pismo zostało nadane na poczcie w dniu 4.09.2020 r. Do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynęło w dniu 17,09.2020 r. Pismem z dna 1.10.2020 r oraz z dnia 5.10.2020 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu zobowiązał PINB w Z. do przeprowadzenia oględzin pod kątem możliwego nadużycia regulacji wynikającej z art. 12 i 12b ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z poz. zm.). Następnie w dniu 8.10.2020 r. wpłynęło pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, Delegatura w Jeleniej Górze którym to Konserwator Zabytków zgłasza swoje uwagi i spostrzeżenia oraz wyraża sprzeciw wobec tych prac budowlanych. W dniu 12.10.2020 r. zostały przeprowadzone oględziny podczas których stwierdzono, że rozpoczęto prace rozbiórkowe. Zdemontowano schody zewnętrzne oraz mur przy wejściu głównym. Usunięto stolarkę okienna i drzwiową. Usunięto podłogę. Wycięto instalacje centralnego ogrzewania, instalację wodno-kanalizacyjną oraz instalacje elektryczną. Częściowo zdemontowano schody na klace schodowej. Stwierdzono również bardzo zły stan techniczny budynku który grozi zawaleniem. Sufity pozalewane częściowo zawalone. Elementy drewniane konstrukcyjne stropów i więźby dachowej uszkodzone, w stanie katastrofalnym. Podczas oględzin nie trwały żadne prace budowlane. Zgodnie z art. 48 ust 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Co prawda inwestor złożył do Wydziału Architektury i Budownictwa w terminie wniosek o zamiarze wykonania wyżej wymienionych prac budowlanych zgodnie z art. 12 i 12b ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z póz. zm.) jednak inwestycja ta budzi wątpliwości co do celu jej realizacji. Zgodnie bowiem z przyjętym przez organy nadzoru budowlanego stanowiskiem art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), zwanej dalej jako "ustawa COVID-19", przewidywał w odniesieniu do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wyłączenie w zakresie stosowania przepisów ustaw w tym przepisie wymienionych, w tym m.in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.). Przy czym art. 12 nie wyłączał przepisów środowiskowych. Jednocześnie w art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19 określone zostało, iż przez "przeciwdziałanie COVID-19" należy rozumieć wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych choroby COVID-19. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 12b ust. 1 ustawy COVID-19 art. 12 miał odpowiednio zastosowanie, jeżeli do utrzymania ciągłości działania istotnych usług służących bezpośrednio przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-ł9, w szczególności w zakresie telekomunikacji, łączności publicznej, transportu, świadczeń zdrowotnych, energetyki, handlu, gospodarki wodnej lub kanalizacyjnej, oczyszczania ścieków, porządku publicznego, obronności, niezbędne było projektowanie, budowa, przebudowa, zmiana sposobu użytkowania, remont, utrzymanie lub rozbiórka obiektów budowlanych. Art. 12 oraz art. 12b, zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy COVID-19, utraciły moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, co nastąpiło z dniem 5 września br. Inwestor decydując się na podjęcie działań w trybie art. 12 albo art. 12b ustawy COVID-19 powinien mieć świadomość, mając na uwadze cel tej ustawy i ustaw następnych tworzonych w związku z sytuacją epidemiczną, a także czasowe obowiązywanie art. 12 a art. 12b ustawy, iż w trybie określonym tymi przepisami powinny być realizowane takie zamierzenia inwestycyjne, których realizacja zakończy się w krótkim czasie, by mogły zostać w ww. terminie wykorzystane do działań związanych ze zwalczaniem wirusa SARS-coV-2. W razie wątpliwości organów administracji architektoniczno-budowlanej co do słuszności zastosowania trybu z art. 12 ustawy COVID-19, mogą się one zwrócić do nadzoru budowlanego, który pomimo wyłączenia stosowania ustawy - Prawo budowlane jest uprawniony do skontrolowania legalności prowadzonych robót budowlanych. Wyłączenie stosowania w konkretnych przypadkach ustawy - Prawo budowlane nie ogranicza uprawnień organów nadzoru budowlanego do przeprowadzenia kontroli legalności prowadzonych robót budowlanych. Ocena legalności robót budowlanych znajduje się bowiem w zakresie kompetencji tych organów niezależnie od tego, na jakiej podstawie te roboty są prowadzone. Organ nadzoru budowlanego w ramach przeprowadzanej kontroli powinien ustalić, czy do budowy obiektu budowlanego mają zastosowanie przepisy ustawy — Prawo budowlane, czy też nie (z uwagi na art. 12 ustawy COVID-19). Jeśli organ ustali, że ma zastosowanie Prawo budowlane, a budowa rozpoczęła się bez wymaganego pozwolenia na budowę (ewentualnie bez wymaganego zgłoszenia albo mimo wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia), organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany wszcząć postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (wynikające z przepisów Prawa budowlanego). Dokonanie ustaleń w przedmiocie prawidłowości zastosowania uproszczonego trybu realizacji inwestycji, o którym mowa w art. 12 ustawy COVID-19, wymaga szczegółowej analizy danego stanu faktycznego i ustalenia czy wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19. Organ podkreśla, że budowa obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19, rozpoczęta po dopełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 12 tej ustawy, powoduje, że nie trzeba uzyskiwać dla niej pozwolenia na budowę czy dokonywać zgłoszenia. Nie zmienia tego także utrata mocy przez art. 12 ustawy. Natomiast niedopuszczalne jest rozpoczęcie, na podstawie poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy, budowy obiektu budowlanego, którego art. 12 ust. 1 ww. ustawy nie dotyczy. Powoływanie się na art. 12 dopuszczalne jest więc w wyjątkowych przypadkach, wymagających szczegółowego uzasadnienia i wskazania właściwej podstawy realizowanej inwestycji. Rozwiązanie to ma charakter specjalny i powinno mieć zastosowanie jedynie w ściśle określonych przypadkach. Jednocześnie organ wskazuje, że wszelkie inwestycje, które mają być rozpoczęte po 5 września 2020 r. w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, podlegają ogólnym zasadom wynikającym z przepisów ustawy - Prawo budowlane. W przypadku, gdy inwestor rozpoczął roboty budowlane w okresie obowiązywania art. 12, jednak nie zakończył ich przed utratą mocy tego przepisu, z uwagi na brak przepisów przejściowych regulujących tę sytuację, zdaniem organu, przyjąć należy, że roboty budowlane rozpoczęte w okresie obowiązywania art. 12 są legalne, jednak by je kontynuować lub zakończyć należy spełnić wymagania, jakie aktualnie przepisy prawa przewidują dla danych robót budowlanych (np. ustanowić kierownika budowy, dokonać zawiadomienia o zakończeniu budowy czy uzyskać pozwolenie na użytkowanie - gdy przepisy tego wymagają). Przy czym, zgodnie z art. 31zyl ust. 1 ustawy COVID-19, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane nie stosuje się, a wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ustawy - Prawo budowlane. Z informacji uzyskanych od WUOZ we Wrocławiu, Delegatura w Jeleniej Górze, w stosunku do budynku przy ul. [...] w Z. toczyło się już (Wydział Architektury i Budownictwa) postępowanie administracyjne o rozbiórkę na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy prawo budowlane i w dniu 12.03.2019 r WUOZ odmówił uzgodnienia takiego zamierzenia budowlanego. Można więc, zdaniem PINBu wywnioskować , że rozbiórka obiektu na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. jest próbą obejścia negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Wątpliwości budzi również czas realizacji inwestycji. Deklarowany czas rozpoczęcia prac budowlanych przypada na 01,09.2020 r., a do dnia oględzin wykonano niewiele prac budowlanych, długi czas realizacji sprzeczny z wytycznymi ustawy. Kolejną wątpliwością jest kategoria budynku który ma zostać wybudowany- hotel. Jest to budynek służący świadczeniu usług zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego- jak to się ma do celów ustawy specjalnej?. Może to świadczyć o planowanej komercjalizacji funkcji obiektu, a funkcja miejsca kwarantanny/izolacji jest tylko funkcją tymczasową i pośrednią służącą ominięciu negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Celowa rozbiórka obiektu zabytkowego bez dokonania odpowiednich uzgodnień popadła by pod przepisy karne ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (zniszczenie lub uszkodzenie zabytku jest przestępstwem opisanym w Rozdziale 11 Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami art. 108-120). Zgodnie z art. 48a. 1 w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Natomiast zgodnie z art. 49d. 1. Wysokość opłaty legalizacyjnej w przypadku: 1) budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 - oblicza się zgodnie z przepisem art. 59f, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu; 2) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1: a) pkt 4-10,12 oraz 14-18 i 29 - wynosi 5000 zł, b) pkt 11, 13,19-21 i 28 - wynosi 2500 zł; 3) instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i b - wynosi 2500 zł. 2. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. T. Postanowieniem nr 1138/2020, z dnia 10 grudnia 2020 r, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, (t.j.Dz.U.2020.256 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. T. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr 101/2020 z dnia 13.10.2020 r., w sprawie wstrzymania robót budowlanych, polegających na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], Obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym CON/ID -19, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 28.09.2020 r. do PINB w Z. wpłynęła informacja w sprawie wykonywanych robót budowlanych, dotyczących rozbiórki budynku na działkach nr [...] oraz [...], Obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników, podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Inwestorem tych robót budowlanych jest A. T. Z informacji przekazanych przez Starostwo Powiatowe wynika, że pismo zostało nadane na poczcie w dniu 04.09.2020 r. Do Starostwa Powiatowego w Z. wypłynęło w dniu 17.09.2020 r. Pismem z dnia 01.10.2020 r. oraz z dnia 05.10.2020 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu zobowiązał PINB w Z. do przeprowadzenia oględzin pod kątem możliwego nadużycia regulacji wynikającej z art. 12 i 12b ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Następnie w dniu 08.10.2020 r. wpłynęło do PINB pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, Delegatura w Jeleniej Górze, którym to Konserwator Zabytków zgłasza swoje uwagi i spostrzeżenia oraz wyraża sprzeciw wobec wyżej wymienionych prac budowlanych. W dniu 12.10.2020 r. zostały przeprowadzone oględziny, podczas których stwierdzono, że rozpoczęto prace rozbiórkowe. Zdemontowano schody zewnętrzne oraz mur przy wejściu głównym. Usunięto stolarkę okienną i drzwiową. Usunięto podłogę. Wycięto instalacje centralnego ogrzewania, instalację wodno-kanalizacyjną oraz instalację elektryczną. Częściowo zdemontowano schody na klace schodowej. Stwierdzono również bardzo zły stan techniczny budynku, który grozi zawaleniem. Sufity pozalewane, częściowo zawalone. Elementy drewniane konstrukcyjne stropów i więźby dachowej uszkodzone, w stanie katastrofalnym. Podczas oględzin nie trwały żadne prace budowlane. PINB w Z. postanowieniem nr 101/2020 z dnia 13.10.2020 r., wstrzymał roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], Obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym CON/ID-19. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie materiału zgromadzonego w tej sprawie, w oparciu o przepisy obowiązującego prawa oraz po zbadaniu zasadności argumentów podnoszonych w zażaleniu, stwierdził że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 48 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. 2020.1333). Zgodnie z jego brzmieniem: 1 organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu "W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej". Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie (ust. 4). Zgodnie z art. 48a ust. 1 "W terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Wniosek o legalizację można wycofać do dnia wydania decyzji o legalizacji (ust. 2). W przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Następnie zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego "W przypadku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego sprawdza: 1) kompletność dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy". W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie (ust. 1a). Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1a, przysługuje zażalenie. W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości lub wykonania postanowienia, o którym mowa w ust. 1a, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 49d ust. 1 Prawa budowlanego wysokość opłaty legalizacyjnej w przypadku: 1) budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 - oblicza się zgodnie z przepisem art. 59f, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu; 2) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1: a) pkt 4-10, 12 oraz 14-18 i 29 - wynosi 5000 zł, b) pkt 11, 13, 19-21 i 28-wynosi 2500 zł; 3) intalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i b - wynosi 2500 zł. 2. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59.Ta inwestycja, polegająca na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], Obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym CON/ID-19 jest, zdaniem skarżącego, realizowana na podstawie art. 12 i 12b ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CON/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (zwanej dalej jako ustawa COVID-19). Art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.), przewidywał w odniesieniu do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, oraz zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wyłączenie w zakresie stosowania przepisów ustaw w tym przepisie wymienionych, w tym m.in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.). Przy czym art. 12 nie wyłączał przepisów środowiskowych. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 12b ust. 1 ustawy COVID-19 art. 12 miał odpowiednio zastosowanie, jeżeli do utrzymania ciągłości działania istotnych usług służących bezpośrednio przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19, w szczególności w zakresie telekomunikacji, łączności publicznej, transportu, świadczeń zdrowotnych, energetyki, handlu, gospodarki wodnej lub kanalizacyjnej, oczyszczania ścieków, porządku publicznego, obronności, niezbędne było projektowanie, budowa, przebudowa, zmiana sposobu użytkowania, remont, utrzymanie lub rozbiórka obiektów budowlanych. Jednocześnie w art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19 określone zostało, iż przez "przeciwdziałanie CON/ID-19" należy rozumieć wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych choroby CON/1D-19. Artykuł 12 oraz art. 12b, zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy COVID-19, utraciły moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, co nastąpiło z dniem 5 września 2020 r. Inwestor decydując się na podjęcie działań w trybie art. 12 albo art. 12b ustawy CONVID-19 powinien mieć świadomość, mając na uwadze cel tej ustawy i ustaw następnych tworzonych w związku z sytuacją epidemiczną, a także czasowe obowiązywanie art. 12 i art. 12b ustawy, iż w trybie określonym tymi przepisami powinny być realizowane takie zamierzenia inwestycyjne, których realizacja zakończy się w krótkim czasie, by mogły zostać w ww. terminie wykorzystane do działań związanych ze zwalczaniem wirusa SARS-coV-2. Wyłączenie stosowania w konkretnych przypadkach ustawy Prawo budowlane nie ogranicza uprawnień organów nadzoru budowlanego do przeprowadzenia kontroli legalności prowadzonych robót budowlanych. Ocena legalności robót budowlanych znajduje się bowiem w zakresie kompetencji tych organów niezależnie od tego, na jakiej podstawie te roboty są prowadzone. Jeśli organ ustali, że w danej sprawie ma zastosowanie Prawo budowlane, a budowa rozpoczęła się bez wymaganego pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany wszcząć postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (wynikające z przepisów Prawa budowlanego). Niedopuszczalne jest rozpoczęcie, na podstawie poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 12 ust. 2 tej ustawy, budowy obiektu budowlanego, którego art. 12 ust. 1 ustawy nie dotyczy. Powoływanie się na art. 12 dopuszczalne jest więc w wyjątkowych przypadkach, wymagających szczegółowego uzasadnienia i wskazania właściwej podstawy realizowanej inwestycji. Rozwiązanie to ma charakter specjalny i powinno mieć zastosowanie jedynie w ściśle określonych przypadkach. Dokonanie ustaleń w przedmiocie prawidłowości zastosowania uproszczonego trybu realizacji inwestycji, o którym mowa w art. 12 ustawy COVID-19, wymaga szczegółowej analizy danego stanu faktycznego i ustalenia czy wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19. Przedmiotowa przesłanka, z uwagi na odstępstwo od normalnych zasad realizacji inwestycji, powinna być interpretowana ściśle i zawężająco. Intencją wprowadzenia powołanego przepisu była możliwość skorzystania z niego w wyjątkowych okolicznościach zagrożenia życia lub związanych z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanych z COVID-19. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której inwestorzy wykorzystują ten zapis dla własnych korzyści. Mając powyższe na uwadze organ stwierdza, iż w sprawie mamy do czynienia z realizacją obiektu, którego art. 12 ustawy COVID-19 nie dotyczy, co oznacza, iż wymaga on uzyskania pozwolenia na budowę. A. T. wystosował do Starostwa Powiatowego w Z. pismo z dnia 31.08.2020 r. z informacją o prowadzeniu inwestycji, polegającej na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Zgłoszony przez inwestora cel przeciwdziałania COVID-19 jest, zdaniem organu, celem pozornym. Wskazana inwestycja nie kwalifikuje się do zastosowania przepisów tej ustawy i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor nie uzyskał takiej decyzji, w związku z czym organ nadzoru budowlanego był zobligowany do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim organ zauważa, iż z informacji uzyskanych od WUOZ we Wrocławiu, Delegatura w Jeleniej Górze wynika, że w stosunku do budynku przy ul. [...] w Z. toczyło się już (Wydział Architektury i Budownictwa) postępowanie administracyjne o rozbiórkę na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i w dniu 12.03.2019 r. WUOZ odmówił uzgodnienia takiego zamierzenia budowlanego. Można wiec wywnioskować, że rozbiórka obiektu na podstawie przepisów ustawy COVID-19 jest próbą obejścia negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Kolejną kwestią jest kategoria budynku, który ma zostać wybudowany. W piśmie z dnia 31.08.2020 r. wskazano na budowę kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Hotel to budynek służący świadczeniu usług zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego. Powyższe świadczyć może o tym, iż inwestor planuje docelowo przeznaczyć rzeczony obiekt na świadczenie usług hotelarskich, a funkcja miejsca kwarantanny/izolacji jest tylko funkcją tymczasową i pośrednią służącą ominięciu negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. W tym miejscu zauważyć należy, iż opiekę zdrowotną w izolatorium obecnie będzie mógł zapewniać podmiot niebędący podmiotem wykonującym działalność leczniczą jeżeli zawrze umowę z podmiotem wykonującym działalność leczniczą o udzielanie świadczeń zdrowotnych w izolatorium. Inwestor umową taką aktualnie nie dysponuje (brak w aktach sprawy). Ponadto ustawodawca miał na względzie konieczność doraźnego i ekspresowego budowania takich obiektów, w których byliby ratowani ludzie, takich jak szpitale, oddziały zakaźne czy laboratoria, z pominięciem procedury administracyjnej przewidującej obowiązek uzyskania szeregu uzgodnień i pozwoleń. Realizacja rzeczonej inwestycji wymagająca dokonania wcześniejszej rozbiórki dotychczas istniejącego obiektu na działce nr [...], a następnie polegająca na wybudowaniu obiektu składającego się z 5 kondygnacji nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, o powierzchni użytkowej 7238 m2, w ocenie organu sprzeczna jest z wytycznymi ustawy w zakresie ekspresowego budowania takich obiektów, których wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19. W konsekwencji, postanowienie PINB w Z. nr 101/2020 z dnia 13.10.2020 r., jako prawidłowe powinno się ostać w obrocie prawnym. Skargę na ostateczne postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., w imieniu A. T. złożył pełnomocnik. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 50 § 1 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 oraz art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j.) (p.p.s.a.) w zw. z art. 1, art. 2 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.), pełnomocnik zaskarżył w całości wskazane postanowienie i utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. II. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, to jest art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 tj.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż realizacja inwestycji, będącej przedmiotem sprawy wymagająca dokonania wcześniejszej rozbiórki dotychczas istniejącego obiektu na działce o nr [...], a następnie polegająca na wybudowaniu obiektu składającego się z 5 kondygnacji nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, o powierzchni użytkowej 7238 m2, jest sprzeczna z wytycznymi ustawy" w zakresie ekspresowego budowania takich obiektów, których wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19 oraz 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 79a k.p.a.) poprzez wydanie postanowienia w postępowaniu odwoławczym, zobowiązującym organ drugiej instancji do "ponownego rozpatrzenia sprawy" w pełnym jej zakresie, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które zmierzałoby do zweryfikowania twierdzeń strony o prowadzeniu na działkach nr ewid. [...] oraz [...], obr. [...] w Z. robót budowlanych "w związku z przeciwdziałaniem COYID-19a nadto dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym z naruszeniem art. 77 § 4 k.p.a., w zw. z ogłoszeniem od dnia 20 marca 2020 roku na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 roku (Dz.U.2020.491 ze zm.), przez pominięcie faktów powszechnie znanych w postaci stanu pandemii także w Polsce i wynikającego stąd poważnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego oraz powszechnego zagrożenia zdrowia i życia ludzkiego, poważnych konsekwencji społeczno-ekonomicznych tego stanu, niewystarczającej infrastruktury medycznej publicznej służby zdrowia oraz szerokich potrzeb leczniczych, zapobiegawczych i rehabilitacyjnych dla osób zagrożonych lub dotkniętych chorobą COVID-19 -co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że zgłoszony przez inwestora (skarżącego) cel przeciwdziałania COVID-19 jest celem "pozornym", w związku z czym do realizowanej inwestycji nie ma zastosowania art. 12 powołanej wyżej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a w konsekwencji, 3) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 48 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.), poprzez błędne zastosowanie w niniejszej sprawie tych przepisów, podczas gdy z mocy art. 12 powołanej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, ich stosowanie do realizowanej przez skarżącego inwestycji było (i jest) wyłączone, i przepisy te nie mają w sprawie zastosowania. III. w związku z podniesionymi zarzutami skargi: strona skarżąca 1) na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. wnosi o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2020 r. oraz utrzymanego tym postanowieniem w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 13 października 2020 r.; 2) na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. pełnomocnik wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji; na podstawie przepisu art. 106 §3 p.p.s.a., skarga wnosi o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: 1) studium wykonalności inwestycji, sporządzone przez mgr. inż. M. K. z dnia 20 sierpnia 2020 r. - na okoliczność zgodności zgłoszonego celu przeciwdziałania COVID-19 z rzeczywistym celem realizacji inwestycji na działkach nr [...], [...] obr. [...] Z., ul. [...], 2) ekspertyzy stanu technicznego budynku byłego kasyna wojskowego przy ul. B. [...] działka nr [...] obręb [...] w Z. z września 2018 r. sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. S. K. -na okoliczność: stanu technicznego budynku, którego dotyczyły prace rozbiórkowe będące przedmiotem niniejszej sprawy, 3) pisma skarżącego - A. T. z dnia 28 października 2020 r., skierowanego do Wojewody Dolnośląskiego J. O. wraz z dowodem nadania przesyłki poleconej na okoliczność: (1) zgodności zgłoszonego celu przeciwdziałania COVID-19 z rzeczywistym celem realizacji inwestycji na działkach nr [...], [...] obr. [...] Z., ul. [...]; (2) złożenia przez inwestora wniosku o zaopiniowanie przedsięwzięcia podjętego w celu przeciwdziałania i usuwania skutków epidemii COVID-19 oraz uwzględnienie powstałego obiektu w systemie bezpieczeństwa zdrowotnego województwa w ramach przeciwdziałania i usuwania zagrożeń i skutków chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Jednocześnie strona skarżąca wyjaśnia, że przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów (ze względu na ich rozmiar) nie spowoduje - nie tylko "nadmiernego" ale i jakiegokolwiek - przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Strona skarżąca wniosła również o stwierdzenie, zgodnie z treścią art. 152 § 1 p.p.s.a., że postanowienia, których stwierdzono nieważność albo które uchylono, nie podlegają wykonaniu. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. wnoszę o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania. Wskazano, że pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r. nadanym na poczcie w dniu 4 września 2020 r. skarżący, powołując się na art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa COVD-19) poinformował właściwy organ architektoniczno-budowlany o prowadzeniu inwestycji pod nazwą: rozbiórka budynku na działkach nr [...], [...] obr. [...] Z., ul. [...] oraz wybudowanie kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemicznym COVID-19. W tym samym zawiadomieniu Skarżący jako inwestor (zgodnie z art. 12 ust. 3 pkt 1 ustawy COVID-19) wskazał rodzaj, zakres wykonywanych robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. W zawiadomieniu skarżący wniósł o ustalenie wymagań dotyczących zabezpieczeń prowadzenia robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem z dnia 13 października 2020 r. o nr 101/2020, na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: ustawa - Prawo budowlane) wstrzymał prowadzone roboty budowlane polegające na rozbiórce budynku na działkach nr [...] oraz [...], obr. [...] Z., ul. [...] oraz budowie w tym miejscu kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Organ nadzoru budowlanego w wydanym postanowieniu poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację tych robót budowlanych oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. W treści uzasadnienia postanowienia Organ I instancji wskazał, że przepis art. 12 ustawy COVID- 19 nie ma zastosowania w tej sprawie. Jak zauważył organ I instancji, co prawda inwestor złożył do organu architektoniczno-budowlanego w terminie wniosek o zamiarze wykonania prac budowlanych zgodnie z art. 12 ustawy, to jednak inwestycja ta "budzi wątpliwości co do celu jej realizacji. Zdaniem organu I instancji, w oparciu o okoliczności sprawy można wnioskować, że rozbiórka obiektu na podstawie ustawy "covidowej" jest próbą obejścia negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Wątpliwości organu I instancji wzbudził także czas realizacji inwestycji, który w jego ocenie należy uznać za sprzeczny z wytycznymi ustawy. Kolejna "wątpliwość" wyartykułowana w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji dotyczyła kategorii budynku, do realizacji którego odnosiła się informacja Inwestora o prowadzeniu robót budowlanych - "hotel". W ocenie PINBU rodzaj inwestycji może świadczyć o planowanej komercjalizacji funkcji obiektu, a funkcja miejsca kwarantanny/izolacji jest tylko funkcją tymczasową i pośrednią służącą ominięciu negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Wszystko to doprowadziło organ I instancji do wniosku, że realizowanej przez skarżącego inwestycji nie dotyczy art. 12 ustawy COVID-19, a zatem skarżący jako inwestor winien uzyskać pozwolenie organu architektoniczno-budowlanego na prowadzenie robót budowlanych. Wskazane postanowienie zaskarżył w całości inwestor A. T. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r. o nr 1138/2020 Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając jednocześnie, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe i powinno ostać się w obrocie prawnym. Z postanowieniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgadza się skarżący, zarzucając zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego, które nie tylko "mogły mieć", ale wręcz "miały" istotny wpływ na wynik sprawy będącej przedmiotem niniejszej skargi. Jak wskazuje strona skarżąca, istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy do konkretnego przedsięwzięcia podjętego przez skarżącego stosuje się przepisy prawa wskazane w art. 12 ustawy COVID-19 ustaw, w tym ustawy - Prawo budowlane, czy też realizacja planowanej inwestycji odbywa się w trybie szczególnym, z pominięciem tych regulacji. Wówczas podstawa materialno-prawna wszczętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. postępowania oraz wydanego w jego ramach postanowienia w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] Z., ul. [...], a w dalszej kolejności także postanowienia organu II instancji, zaskarżonego skargą — to jest art. 48 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nie mogłaby być zastosowana. Oznaczałoby to, że prowadzone postępowanie administracyjne, z uwagi na brak podstawy prawnej - nie powinno być podjęte, a podjęte podlegałoby umorzeniu. Co więcej, zdaniem strony skarżącej, z racji wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] Z., ul. [...] oraz postanowienia organu II instancji — bez podstawy prawnej (pomimo wyłączenia zastosowania przepisów ustawy — Prawo budowlane) - zachodziłaby przesłanka stwierdzenia nieważności wydanych aktów administracyjnych na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. 126 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi strona podnosi, że rozstrzygnięcie, czy do realizowanej przez skarżącego inwestycji na działkach nr [...] oraz [...] obr. [...] Z., ul. [...] ma zastosowanie art. 12 ustawy COVID-19, wymaga w pierwszej kolejności prawidłowej wykładni wskazanego przepisu w powiązaniu treścią definicji legalnej pojęcia "przeciwdziałanie COVID-19" (art. 2 ust. 2 ustawy COVID-19). Zdaniem pełnomocnika takiej prawidłowej wykładni nie dokonały organy. Zgodnie z brzmieniem przepisu, na podstawie którego skarżący podjął tę inwestycję (art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19): do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COYID-19, nie stosuje się przepisów 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, zpóźn. zm.), 2) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, 3) ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej." Zdaniem pełnomocnika istotny i tworzący pełną treść art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19 jest także jej art. 2 ust. 2, który stanowi, że przez: przeciwdziałanie COYID-19" należy rozumieć: "wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby COVID-19". Przez pojęcie "przeciwdziałanie COVID-19 zgodnie z uzasadnieniem do projektu ustawy nowelizującej art. 12 ustawy COVID-19, "innym chorobom zakaźnym oraz wywołanym nimi sytuacji kryzysowych", należy rozumieć wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w szczególności skutków społeczno-gospodarczych epidemii. Według druku sejmowego nr 299, Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji: "(--.) podejmowane przez władze publiczne działania prewencyjne, minimalizujące rozprzestrzenianie się COVID-19, obejmują m. in. kwarantannę osób mających kontakt z zakażonymi, zamykanie placówek, czy też odwoływanie wydarzeń i imprez masowych. To z kolei może prowadzić do wstrzymania produkcji i świadczenia usług, a w efekcie do trudności finansowych poszczególnych firm. (...) Wobec tego zaistniała potrzeba wprowadzenia szczególnych rozwiązań mających na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym tej sytuacji. (...) W związku z rozszerzeniem zakresu specustawy, koniecznym było doprecyzowanie pojęcia "przeciwdziałanie COVID-19" poprzez wskazanie, że czynności te dotyczą również zwalczania skutków społeczno-gospodarczych choroby. Ustawa COVID-19 nie wprowadza, co należy szczególnie podkreślić, żadnych ograniczeń w zakresie działań (środków), zmierzających do osiągnięcia celu (zwalczania skutków społeczno-gospodarczych choroby) i pozostawia katalog otwartym, pozwalając na szerokie interpretowanie tego, co może być działaniem zmierzającym do przeciwdziałania COVID-19. Zdefiniowaniem pojęć: zwalczania zakażenia, zapobiegania rozprzestrzenianiu się, profilaktyki oraz zwalczania skutków, w tym społeczno-gospodarczych zajęła się także doktryna wskazując, że: zwalczanie to przeciwdziałanie czemuś co już istnieje, w tym przypadku chorobie zakaźnej. Inwestycjami związanymi ze zwalczaniem COVID-19 będą wszelkie miejsca, w których podejmuje się działania mające na ceku leczenie chorych oraz diagnostykę, czyli np. szpitale, laboratoria, zewnętrzne poczekalnie dla pacjentów, izolatoria. Zapobieganie rozprzestrzenianiu się oznacza niedopuszczenie do wyrządzenia przez coś dalszych szkód. W przypadku COVID-19 będzie to ograniczenie liczby zakażeń. Czyli w tym celu będą przeznaczone m.in. wszystkie obiekty przewidziane na kwarantannę, izolatoria (które mieszczą się także w kategorii zwalczania), zakłady produkujące sprzęt ochrony dla medyków, osób chorych i potencjalnie chorych, budynki organów i służb w których podejmowane są decyzje mające na celu zmniejszenie rozprzestrzeniania się COVlD-19. Profilaktyka to działania mające na celu zapobieganie negatywnym zjawiskom. Zatem w tej kategorii ponownie będą mieścić się wszystkie budynki organów i służb, laboratoria (także te opracowujące szczepionki i leki), zakłady produkujące środki ochrony osobistej dla osób zdrowych, obiekty przeznaczone do tymczasowego zamieszkania przez medyków (żeby ewentualnie nie zarazili swoich rodzin). Zwalczanie skutków COVTD-19 to najszersza kategoria inwestycji. Mogą się tu mieścić wszystkie zakłady pracy (w końcu bezrobocie jest skutkiem), budynki wielorodzinne (dla osób, które straciły mieszkania np. z uwagi na brak możliwości spłaty kredytu), także wszystkie budynki administracji publicznej, placówki mające na celu umożliwienie tzw. przebranżowienia się osób, które straciły prace."(Michał Bursztynowicz, "Pojęcie inwestycji budowlanych związanych z przeciwdziałaniem COVID- 19", Lex/el2020). W tym miejscu skarżący zauważa, że przepis art. 12 ustawy COVID-19 nie przewiduje żadnych dodatkowych przesłanek, ani "wytycznych" (ani podmiotowych, ani przedmiotowych dotyczących rodzaju inwestycji, czasu ich realizacji, sposobu i zakresu prowadzonych robót budowlanych) dotyczących dopuszczalności zastosowania "uproszczonego" trybu realizacji inwestycji. Tymczasem zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy na uzasadnienie podjętych rozstrzygnięć w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przez skarżącego, powołują szereg pozaustawowych okoliczności i przesłanek (niewynikających z literalnego brzmienia przepisów prawa), które ich zdaniem wyłączają zastosowanie art. 12 ustawy COVID-19 w tej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji wskazał, że inwestor decydując się na podjęcie działań w trybie art. 12 albo art. 12b ustawy COVID-19 powinien mieć świadomość, mając na uwadze cel tej ustawy i ustaw następnych tworzonych w związku z sytuacją epidemiczną, a także czasowe obowiązywanie art. 12 i art. 12b ustawy COVID-19, iż w trybie określonym tymi przepisami powinny być realizowane takie zamierzenia inwestycyjne, których realizacja zakończy się w krótkim czasie, by mogły zostać w tym terminie wykorzystane do działań związanych ze zwalczaniem wirusa SARS-CoV-2. Przepisy zawarte w ustawie COVID-19 nie przewidują żadnego ograniczenia w zakresie czasookresu realizacji inwestycji rozpoczętej na podstawie art. 12 ustawy. Jak zauważył już organ I instancji w przypadku, gdy inwestor rozpoczął roboty budowlane w okresie obowiązywania art. 12 ustawy COVID-19, jednak nie zakończył ich przez utratą mocy ww. przepisu (co nastąpiło w dniu 5 września 2020 r. - zgodnie z art. 36 ustawy COVID-19), z uwagi na brak przepisów przejściowych, przyjąć należy, że roboty budowlane rozpoczęte w okresie obowiązywania tej normy są legalne. Powyższe stanowi jedyny "cenzus" czasowy tej normy prawnej - który, co należy podkreślić — odnosi się wyłącznie do momentu rozpoczęcia robót budowlanych, a nie ich zakończenia, czy okresu trwania, czy nawet zgłoszenia. W szczególności przepisy ustawy szczególnej nie ograniczają możliwości zastosowania "uproszczonego" trybu realizacji inwestycji tylko do takich przedsięwzięć, których realizacja zakończy się w "krótkim czasie". Niezależnie od niedookreśloności tego pojęcia ("krótki czas") pełnomocnik podkreśla, że mowa tu o procesie budowlanym, którego okres trwania - oczywiście w zależności od zakresu, rodzaju i wielkości zamierzenia inwestycyjnego - nie jest liczony w dniach czy tygodniach, ale co najmniej w miesiącach, a czasem i latach. Nadto, nie jest prawidłowa wykładnia organu II instancji, jakoby celem ustawy COYID-19 było umożliwienie realizacji wyłącznie tych zamierzeń SARS-CoV-2 wciąż niewiele wiadomo, to dla większości chorych najniebezpieczniejsze są długofalowe skutki (...)". Szef WHO odniósł się również do objawów koronawirusa, które przekształcają się w długofalowe skutki wpływające negatywnie na ogólne zdrowie pacjentów. Wymienił tutaj takie objawy, jak kaszel, duszności, uszkodzenia narządów czy ogólny stan zapalny organizmu. Organ II instancji dokonując wykładni relewantnych w niniejszej sprawie przepisów, wskazał w uzasadnieniu, że ustawodawca miał na względzie konieczność doraźnego i ekspresowego budowania takich obiektów, w których byliby ratowani ludzie, takich jak szpitale, oddziały zakaźne czy laboratoria, z pominięciem procedury administracyjnej przewidującej obowiązek uzyskania szeregu uzgodnień i pozwoleń. W ocenie Organu II instancji realizacja inwestycji wymagająca dokonania wcześniejszej rozbiórki dotychczas istniejącego obiektu na działce nr [...], a następnie polegająca na wybudowaniu obiektu składającego się z 5 kondygnacji nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, o powierzchni użytkowej 7238 m2, jest sprzeczna z wytycznymi ustawy w zakresie ekspresowego budowania takich obiektów, których wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19. Odnosząc się do wskazanych rozważań organu II instancji należy wskazać, że po pierwsze, celem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości " 19 — w rozumieniu zarówno prawnym (definicja legalna) jak i potocznym (w szczególności medycznym) - nie polega wyłącznie na leczeniu, ale także na szeroko rozumianej prewencji rozprzestrzeniania się wirusa będącego przyczyną choroby czy rehabilitacji osób nią dotkniętych. Celowi prewencji służą bezpośrednio izolatoria, które w perspektywie pojawienia się na terenie Polski nowego "brytyjskiego" szczepu SARS-CoV-2 (rozprzestrzeniającego się o 60 proc. szybciej niż szczep "podstawowy" wirusa, przy jednoczesnym braku dowodów, że szczep ten powoduje cięższy przebieg choroby, przyczynia się do większej liczby osób wymagających hospitalizacji lub wpływa na leczenie COVID-19 będą miały zasadnicze znaczenie w walce z pandemią. "Izolacja" jest bowiem przejściową formą pomiędzy typową kwarantanną w miejscu zamieszkania osoby, a szpitalem, gdy stan osoby zakażonej nie wymaga szpitalnej hospitalizacji. Obiekty pełniące funkcję "izolatorium" są potrzebne zwłaszcza w realiach polskiego systemu służby zdrowia, gdy szpitale są w stanie zapewnić opiekę lekarską jedynie w ciężkich przypadkach. Niezależnie od tego, w izolatoriach oprócz typowej "kwarantanny", osoby poddane "izolacji" mogą uzyskać w podstawowym wymiarze opiekę i nadzór lekarsko-medyczny (także w ramach czynności leczniczych, nie wymagających zapewnienia warunków szpitalnych). Po drugie, nieprawidłowa jest ocena organu II instancji jakoby realizacja spornej inwestycji była sprzeczna z wytycznymi ustawy". Ustawa nie przewiduje żadnych "wytycznych do których odnosi się organ II instancji. Jedynym "wymogiem" zastosowania art. 12 ustawy COVID-19 stawianym przez ustawodawcę jest "związek" inwestycji z przeciwdziałaniem COVID-19". W szczególności - co należy podkreślić - ustawa nie przewiduje wymogów w zakresie okresu realizacji zamierzenia inwestycyjnego (przesłanki "ekspresowego" budowania określonych obiektów budowlanych), ani rodzaju i wielkości tego zamierzenia. Uwzględniając lokalne warunki klimatyczne, izolatoria nie mogą być obiektami nietrwałymi, a tylko takie mogłyby być tworzone w tempie "ekspresowym", jak chcą tego Organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie. Zakres zastosowania przepisu art. 12 ustawy COVID-19 nie został także ograniczony do inwestycji, których realizacja nie wymaga uprzedniej rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na określonej działce. Wręcz przeciwnie, z literalnej treści przepisu wywieść można, że celowo ustawodawca wyłączył stosowanie wymienionych w nim ustaw (w tym ustawy - Prawo budowlane) do wszelkiego rodzaju robót budowlanych - także tych polegających na "rozbiórce". W przypadku, gdyby celem ustawodawcy rzeczywiście było zezwolenie na "odformalizowaną" realizację inwestycji, które polegają wyłącznie na "budowie" obiektów budowlanych (w obrębie niezabudowanych działek), pominąłby w katalogu rodzaju robót budowlanych z art. 12 ust. 1 ustawy COVID-19 roboty polegające na "rozbiórce" obiektów budowlanych. Mając na uwadze wszelkie powyższe uwagi, skarżący wskazuje, że zgodnie z prawidłową wykładnią art. 12 ustawy COVID-19 budowa obiektów przeznaczonych na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19 — nawet jeśli wymaga rozbiórki istniejącego na działce budowlanej obiektu budowlanego - bez wątpienia jest zgodna z celem ustawy, służy przeciwdziałaniu COVID-19, a zatem ma do niej zastosowanie art. 12 ustawy COVID-19. Oczywistym bowiem jest, zdaniem autora skargi, że w czasie trwającej pandemii, dziennego przyrostu nowych zdiagnozowanych przypadków zachorowań na COVID-19 na poziomie tysięcy osób, śmierci na poziomie setek osób każdego dnia (wskutek choroby COVID-19 według oficjalnych statystyk dot. zarejestrowanych przypadków na dzień 24 stycznia 2020 r. zmarło 35.401 osób), trwałych negatywnych skutków zachorowań dla zdrowia i wydolności oddechowo-krążeniowej także u osób bezobjawowych, uwzględniając również ograniczone możliwości inwestycyjne, finansowe i organizacyjne państwa, interes społeczny realizuje się w wybudowaniu izolatorium i każdej innej inwestycji służącej "przeciwdziałaniu COVID-19", a więc ochronie zdrowia i życia ludzi, nawet kosztem ochrony budynków, niekiedy także zabytkowych, czy zakłóceniem ładu przestrzennego. Poza naruszeniem przepisów prawa materialnego związanych z wykładnią przepisów ustawy COVID-19, skarżący zarzuca naruszenie przez organy obu instancji, a zwłaszcza organ II instancji, przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenia Organów I i II instancji, o którym mowa, miało z jednej strony postać zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do zweryfikowania twierdzeń skarżącego jako strony postępowania administracyjnego o prowadzeniu na działkach nr ewid. [...] oraz [...], obr. [...] w Z. robót budowlanych "w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" (choćby w postaci dowodu z przesłuchania strony), a z drugiej strony dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego niezgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Powyższe doprowadziło do błędnego ustalenia (przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji), że zgłoszony przez skarżącego cel przeciwdziałania COVID-19 jest "celem pozornym". Skarżący temu wyraźnie zaprzeczał w toku postępowania administracyjnego i zaprzecza obecnie. Organy nie przedstawiły żadnego dowodu, który miałby potwierdzać owo podejrzenie organów w niniejszej sprawie. Organ II instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazał, że powoływanie się na art. 12 ustawy COVID-19 dopuszczalne jest w wyjątkowych przypadkach, wymagających szczegółowego uzasadnienia i wskazania właściwej podstawy realizowanej inwestycji. Organ podkreślił jednocześnie, że to rozwiązanie ma charakter specjalny i powinno mieć zastosowanie jedynie w ściśle określonych przypadkach, a dokonanie ustaleń w przedmiocie prawidłowości zastosowania uproszczonego trybu realizacji inwestycji na podstawie art. 12 ustawy COVID-19 wymaga szczegółowej analizy danego stanu faktycznego i ustalenia czy wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19. Odnosząc się do tych twierdzeń, zdaniem strony skarżącej, nieprawidłowe w świetle przepisu art. 12 ust. 2 i 3 ustawy COVID-19 jest stanowisko Organu II instancji, iż powoływanie się na uproszczony tryb realizacji inwestycji wymaga szczegółowego uzasadnienia. Obligatoryjne elementy informacji o prowadzeniu robót budowlanych na podstawie art. 12 ustawy COVID-19 zostały wymienione w ust. 3 pkt 1 ww. przepisu. Do tych elementów należy określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia. Wszystkie te elementy prawidłowo wskazał Skarżący w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r., a poza nimi, wskazał także podstawę prawną realizowanej inwestycji. Potwierdzeniem tego jest okoliczność, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wzywał skarżącego do uzupełnienia jakichkolwiek stwierdzonych "braków formalnych" pisma informującego o prowadzeniu robót (w trybie art. 64 §2 k.p.a.). Oznacza to, że wniesione przez skarżącego pismo zostało uznane za odpowiadające wymogom ustawowym. Niezależnie od tego, skarżący w zwraca uwagę, że szczegółowe uzasadnienie podstaw faktycznych i prawnych realizowanej inwestycji (pomimo braku takiego prawnego obowiązku w świetle art. 12 ustawy COVID-19) zostało zawarte w złożonym do akt sprawy pisemnym stanowisku strony z dnia 20 października 2020 r., w którym wyjaśniony został cel i zakres inwestycji. Powoływanie się przez organ II instancji na brak wystarczającego uzasadnienia podstawy realizacji spornej inwestycji mające legitymizować wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych jest w niniejszej sprawie bezpodstawne. Co istotne, organ II instancji podkreślając wagę szczegółowej analizy danego stanu faktycznego dla dokonania prawidłowych ustaleń w przedmiocie zastosowania uproszczonego trybu realizacji inwestycji, sam zaniechuje przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych (choćby w postaci przesłuchania strony) na okoliczność celu prowadzonych robót i ich związku z przeciwdziałaniem COVID-19, opierając się wyłącznie na własnych podejrzeniach" odnośnie nadużywania przepisów ustawy szczególnej przez skarżącego. Tymczasem, to na organach administracji architektoniczo-budowlanej i nadzoru budowlanego ciążył (zgodnie z art. 7, art. 77 k.p.a., także zgodnie z art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 79a i art. 80 k.p.a.) w niniejszej sprawie ustawowy ciężar ustalenia i wykazania, że informacje podane przez inwestora w piśmie z dnia 31 sierpnia 2020 r. nie polegają na prawdzie i w rzeczywistości prowadzone roboty budowlane nie są związane z przeciwdziałaniem COVID-19, a sama inwestycja nie odpowiada celom ustawy. Za stwierdzeniem organu II instancji odnośnie "pozorności celu" przeciwdziałania COVID-19 winny przemawiać wyniki postępowania dowodowego wskazujące, chociażby pośrednio, co jest rzeczywistym celem inwestora prowadzącego roboty budowlane z powołaniem się na art. 12 ustawy COVID-19. O pozorności celu" przeciwdziałania COVID-19 w niniejszej sprawie nie świadczy okoliczność, iż w stosunku do budynku przy ul. [...] w Z. toczyło się już postępowanie administracyjne o rozbiórkę na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Jest oczywiście bezsporne i prawdziwe, że w 2019 r. było prowadzone postępowanie w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego obiektu, do czego nie doszło wobec sprzeciwu organu ochrony zabytków - Kierownika Delegatury w Jeleniej Górze Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków we Wrocławiu. Wystąpienie z taką inicjatywą w 2019 r. przez właściciela nieruchomości (skarżącego) było uzasadnione zwłaszcza tym, że nie można było liczyć na jakiekolwiek realne środki finansowe z funduszów ochrony zabytków, na faktyczną odbudowę tego obiektu, jako kasyna wojskowego. Niemniej, z uwagi na brak pozytywnej opinii konserwatorskiej - pomimo bardzo złego stanu technicznego budynku zagrażającym w każdej chwili zawaleniem, a który to stan został potwierdzony w zleconej przez inwestora ekspertyzie z września 2018 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. S. K. - odstąpiono od tego zamiaru: dowód: ekspertyza stanu technicznego budynku z września 2018 r. sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. S. K. Podjęcie aktualnego przedsięwzięcia nastąpiło w nowych realiach społecznych, potrzeb publicznych oraz prawnych. Podjęcie tego przedsięwzięcia w trybie art. 12 ustawy COYID-19, nie jest "dowodem" na próbę obejścia prawa o ochronie zabytków czy ustawy — Prawo budowlane, a świadczy o zamiarze wykorzystania nieruchomości na cele społeczne w zgodzie z interesem prywatnym, zgodnie z aktualnymi potrzebami i możliwościami prawnymi. Jak już podnoszono na etapie postępowania administracyjnego, prawodawca postanowił w okresie epidemii o nadrzędności celów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 nad celami związanymi z ochroną zabytków. Tak więc skarżący realizował swoje zamierzenia, nawet w rozumieniu "interesu prywatnego ale w granicach prawa i w zgodzie z "interesem społecznym", co wykazywano już wyżej. Tymczasem czynności Organu nadzoru budowlanego opóźniają realizację tego zasadnego, zgodnego z prawem przedsięwzięcia. Kolejnym zastrzeżeniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, mającym uzasadniać tezę o rzekomej "pozorność celu przeciwdziałania COVID-19, jest sformułowanie użyte w powiadomieniu z dnia 3 i sierpnia 2020 r. odnoszące się do kategorii planowanego obiektu budowlanego. Zarówno organ I, jak II instancji powtarzają, że chodzi o budowę "kompleksu hotelowego ". Takie określenie rzeczywiście zostało użyte w powiadomieniu o realizacji inwestycji, niemniej jego znaczenie czytelnie wyjaśnia cała treść tego powiadomienia, jak i dalsze - składane w toku postępowania administracyjnego pisma {stanowisko Strony z dnia 20października 2020 r., zażalenie na postanowienie Organu I instancji z dnia 5 listopada 2020 r., stanowisko Strony z dnia 25 listopada 2020r.). W tym kontekście jest oczywiste, że chodzi tutaj o izolatorium, a nie hotel jako przedsięwzięcie całkowicie komercyjne i nie będące elementem systemu ochrony zdrowia, i w ogóle nie służące przecież zakwaterowaniu i izolowaniu pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji, w związku z zagrożeniem epidemiologicznym COVID-19. Taki właśnie cel wznoszonego obiektu czytelnie, jednoznacznie można wywodzić już z treści powiadomienia z dnia 31 sierpnia 2020 r. (doprecyzowanego w dalszych, składanych przez stronę pismach w toku postępowania). Oświadczenie woli strony każdego postępowania administracyjnego należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, odkodowany zamiar strony i cel oświadczenia, a nie opierać się wyłącznie na jego dosłownym, literalnym brzmieniu. Użyty kontekst nazwy "kompleksu hotelowego" jest tutaj oczywisty i jednoznaczny, że chodzi faktycznie o "izolatoriumn i "obiekt służący odbywaniu kwarantanny" z noclegiem, w warunkach stałego pobytu. Treść powiadomienia o realizowanej inwestycji z dnia 31 sierpnia 2020 r. - wbrew ocenie organu II instancji (będącej powieleniem oceny organu I instancji) - nie świadczy zatem o tym, że "inwestor planuje docelowo przeznaczyć rzeczony obiekt na świadczenie usług hotelarskich, a funkcja miejsca kwarantanny/izolacji jest tylko funkcją tymczasową i pośrednią służącą ominięciu negatywnego stanowiska konserwatora zabytków w kwestii rozbiórki. Zresztą, w tym stwierdzeniu uwidocznia się wewnętrzna sprzeczność ocen organu II instancji, który z jednej strony wskazuje, że cel przedsięwzięcia jako związany z przeciwdziałaniem COVID-19 uważa za "pozorny", w innym zaś miejscu przyznaje, że obiekt rzeczywiście będzie pełnił funkcję izolatorium, jednakże tylko "tymczasowo" i pośrednio co stanowić będzie "obejście" negatywnego stanowiska właściwego organu ochrony zabytków w przedmiocie rozbiórki dotychczasowego obiektu na nieruchomości. Strona podkreśla, że nawet - hipotetyczne –"jedynie" czasowe wykorzystanie wybudowanego przez inwestora obiektu w trybie art. 12 ustawy COVID-19 uzasadnione bieżącymi potrzebami społeczno-zdrowotnymi funkcjonowania tego typu miejsc oraz ewentualna zmiana tego przeznaczenia w przypadku ustąpienia stanu epidemii i następcze dostosowanie go do nowych warunków i potrzeb społeczno-ekonomicznych, nie należy oceniać negatywnie, tj. jako ",nadużycie prawa" lub obejście przepisów. Obiekt powinien realizować cele przeciwdziałania COVID-19 tak długo, jak będzie taka potrzeba - a w przypadku jej ustąpienia zostać zaadaptowany w sposób, który będzie służył społeczności lokalnej w procesie niwelowania gospodarczych skutków stanu epidemii w regionie. Bez znaczenia z punktu widzenia oceny "realności i "rzeczywistości zgłoszonego celu inwestycji pozostaje okoliczność, iż inwestor na obecnym etapie realizacji inwestycji (przed powstaniem obiektu) nie zawarł umowy z podmiotem wykonującym działalność leczniczą o udzielanie świadczeń zdrowotnych w izolatorium. Zawarcie takiej umowy może być bowiem obiektywnie uzasadnione dopiero bezpośrednio przed rozpoczęciem działalności obiektu - izolatorium. Zdaniem skarżącego, ocena organów nadzoru budowlanego, jakoby zgłoszony przez inwestora cel przeciwdziałania COVID-19 był celem pozornym jest nie tylko nieuprawniona (w świetle materiału dowodowego, ocenianego z uwzględnieniem zasad logiki oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego), ale wręcz przedwczesna. Zauważyć należy, że organy nadzoru budowlanego są wyposażone w narzędzia prawne, w przypadku gdyby po wybudowaniu obiektu budowlanego w trybie art. 12 ustawy COVID-19 (a zatem deklarowanego jako związanego z przeciwdziałaniem COVID-19) stwierdzono, że powstał obiekt, który w rzeczywistości nie realizuje celów ustawy szczególnej. Taki obiekt może bowiem zostać uznany za samowolę budowlaną, stanowiącą podstawę do wszczęcia procedury legalizacyjnej z art. 48 i nast. ustawy - Prawo budowlane. Dopiero po powstaniu obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego jest w stanie obiektywnie stwierdzić, czy zgłoszony przez inwestora cel przeciwdziałania COVID-19 był celem rzeczywistym, czy pozornym. Procedura legalizacyjna ma zastosowanie nie tylko do obiektów "w budowieale także obiektów "wybudowanych". Tryb ten może zatem służyć do efektywnej "następczej" kontroli realizacji celu przeciwdziałania COVID-19, na podstawie obiektywnych danych, a nie dowolnych ł4przypuszczeń" i "podejrzeń" organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Ryzyko dowolnej oceny realności zgłoszonego przez inwestora celu przeciwdziałania COVID-19 z racji dokonywania jej a priori przez organy architektoniczno-budowlane i nadzoru budowlanego ziściło się w niniejszej sprawie. Skarżący w toku postępowania wyczerpująco wyjaśnił cel inwestycji, jej zakres i przeznaczenie. Decyzja o przystąpieniu do realizacji inwestycji, nie była decyzją nagłą i nieprzemyślaną - była poprzedzona rozpoznaniem prznez Skarżącego jej wykonalności i przydatności z punktu widzenia warunków miejscowych. W tym celu Skarżący zlecił przeprowadzenie analizy wykonalności zamierzenia inwestycyjnego. Z analizy został sporządzony dokument w postaci Studium wykonalności inwestycji o nazwie pudowa budynku zamieszkania zbiorowego - Izolatorium wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną" autorstwa mgr. inż. M. K. z dnia 20 sierpnia 2020 r. W ramach powyższego, przeprowadzono analizę w przedmiocie lokalizacji obiektów szpitalnych i izolatoriów w okolicy planowanej inwestycji. Placówką wiodącą w zakresie ochrony zdrowia w mieście Z. jest Wielospecjalistyczny Szpital - Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej, który zlokalizowany jest na ulicy [....] w odległości ok. 2 km od terenu inwestycji. Czas transportu chorego, w razie pogorszenia stanu zdrowia, z nowo projektowanego budynku izolatorium do szpitala zajmie około 5 minut. Pozostałe placówki opieki zdrowotnej w powiecie [...] i powiatach sąsiadujących to: Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w B., B., ul. [...], Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] w L. sp. z o.o., L., ul. [...]. Ustalono, że w województwie dolnośląskim funkcjonują następujące szpitale zakaźne: W. Specjalistyczny szpital im. [...], ul. [...], S W.(1) – Ś., Uniwersytecki Szpital Kliniczny im. [...], ul. [...], S W.(1) – P., Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. [...], ul. [...], S B.(1), Zespół Opieki Zdrowotnej, ul. [...]. Obecnie na terenie Dolnego Śląska działa kilka izolatoriów, m.in. w B.(1), S., O., G. i W. Budynki przygotowywane do tych zadań w większości to budynki hotelowe, zaadaptowane do nowych celów. Nierzadko wymagają remontów lub modernizacji. Budowane często kilkadziesiąt lat temu nie są dostosowane do obecnych standardów opieki zdrowotnej. Prowadzona analiza wykazała, że w rejonie brak jest nowoczesnego obiektu, który można by w całości w sposób przemyślany i spersonalizowany przeznaczyć na izolatorium. Po przeprowadzeniu tej analizy wyszczególniono następujące problemy, mogące przyczynić się do wzrostu liczby zachorowań, rozszerzenia się umieralności, zamykania przedsiębiorstw, upadku gospodarki i docelowo zahamowania rozwoju regionu: mała ilość szpitali, szpitali jednoimiennych, izolatoriów w rejonie planowanej inwestycji, w szpitalach brak bazy pomieszczeń do izolacji 1-2 osobowej, z indywidualnym węzłem sanitarnym, szpitale nastawione na leczenie przypadków ciężko chorych, brak w adaptowanych obiektach izolatoriów specjalistycznych pomieszczeń jak śluzy dezynfekcyjne dla personelu sprawującego opiekę, aby minimalizować możliwość zakażenia w obrębie izolatorium, występowanie dużych zakładów pracy (w tym należących do podmiotów powiązanych ze skarżącym w ramach grupy kapitałowej C.) - dużych skupisk pracowników, zwiększających ryzyko rozprzestrzeniani się wirusa SARS-CoV-2 w rejonie. Jednym ze sposobów rozwiązania stwierdzonych, tych problemów jest realizacja inwestycji w postaci budowy nowego budynku zamieszkania zbiorowego - izolatorium, przeznaczonego dla osób zakażonych i mających kontakt z osobami zakażonymi COVID-19, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], na działce [...], [...], obręb [...] w Z. Głównym użytkownikiem inwestycji i ostatecznymi jej beneficjentami będą w pierwszej kolejności pracownicy przedsiębiorstw grupy kapitałowej C., co do których wymagana jest izolacja z powodu stwierdzonego zakażenia lub potencjalnego zakażenia oraz zachorowania na COVID-19, zwłaszcza ci, którzy ze względu na swój stan zdrowia wymagają całodobowej opieki osoby towarzyszącej. W tym miejscu strona zwraca uwagę, że skarżący już w treści pisemnego stanowiska złożonego do akt przed organem I instancji wyjaśniał, iż w firmach grupy kapitałowej C. już obecnie zatrudnionych jest ok. 3300 pracowników, w tym 1000 osób pochodzących z U., B. i innych krajów, z których przyjazd wiąże się z koniecznością odbycia obowiązkowej kwarantanny. W przypadku pojawienia się zakażenia COVID-19 pracownicy z zagranicy będą musieli być izolowani. Z uwagi na fakt, że ich miejsce zamieszkania znajduje się poza granicami naszego kraju, taką izolację i kwarantannę będą musieli odbyć w rejonie miejsc pracy. Wobec wymogów sanitarnych związanych z każdorazową koniecznością odbycia kwarantanny przez pracowników pochodzących spoza państw strefy Schengen, grupa kapitałowa C. zmuszona jest do poszukiwania nowych miejsc takiego zakwaterowania, zawsze w czasie epidemii i pandemii obiekt w całości przeznaczony będzie wyłącznie na potrzeby izolatorium. Stąd wynika obiektywnie usprawiedliwiona konieczność posiadania w grupie kapitałowej C. przystosowanego obiektu, a nawet wielu takich obiektów, do odbycia izolowanej kwarantanny dla takich pracowników. Nowo powstający obiekt w Z. spełniać będzie wszelkie wymogi sanitarne dla tego typu instytucji, służąc minimalizowaniu negatywnych skutków epidemii i zapobieganiu skutkom rozprzestrzeniania się zachorowań COVID-19. Powyższe okoliczności zostały całkowicie pominięte przez organy I i II instancji. Tymczasem, jak w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, także tego nabytego w ciągu blisko roku trwania pandemii stwierdzić należy, że posiadanie sprawnego systemu kwarantanny i izolacji jest niezbędne dla dużych przedsiębiorstw w celu zapewnienia ciągłości ich funkcjonowania. Co więcej, jakakolwiek przerwa w funkcjonowaniu przedsiębiorstw grupy kapitałowej C. jest nieakceptowana (w tym szklarniowa produkcja pomidorów, które muszą mieć stałą i ciągłą opiekę ze strony pracowników, ze skutkiem jakiejkolwiek przerwy w postaci utraty całej uprawy). Kolejno, w miarę potrzeb i wolnych miejsc przyjmowani do obiektu będą pracownicy innych dużych zakładów pracy, także mieszkańcy powiatu [...] kierowani przez lekarzy do izolacji stacjonarnej, którzy nie powinni z powodu możliwości zakażenia innych domowników odbywać jej w miejscu stałego zamieszkania. Biorąc pod uwagę wszystko powyższe, w studium wykonalności wyznaczono następujące grupy docelowe inwestycji: pracownicy przedsiębiorstw grupy C., a w dalszej kolejności P. S. A., Oddział T. w B. S rodziny osób zatrudnionych w przedsiębiorstwach grupy C. S pracownicy medyczni, zakażeni w sąsiadujących placówkach szpitalnych dorośli mieszkańcy Z. i pozostałych miejscowości powiatu, wymagający izolacji dzieci i ich rodzice wymagające opieki i izolacji. Efektem realizacji inwestycji będzie budowa 5 kondygnacyjnego budynku zamieszkania zbiorowego, w którym zlokalizowane będzie około 132 pokoi dla pacjentów, w których można izolować maksymalnie 204 osoby. Budowa ta w pełni zaspokoi potrzeby stworzenia miejsc do izolacji w powiecie [...] i wzbogaci ofertę izolatoriów na terenie całego Dolnego Śląska. Lokalizacja w sąsiedztwie Szpitala w Z. może skutecznie pomóc w przerwaniu łańcucha zachorowań i właściwej logistyce kierowania pacjentami. Obiekt, którego dotyczyło powiadomienie z dnia 31 sierpnia 2020 r. spełniać będzie oczekiwania i najwyższe standardy dotyczące ochrony zdrowia i walki z koronawirusem, w tym dotyczące przeciwdziałania COVID-19. Te argumenty podnoszone przez skarżącego już na etapie postępowania administracyjnego (zarówno przed organem I, jak i II instancji), jak również prowadzenie rzeczywistych analiz i badań odnośnie wykonalności inwestycji zaprzeczają prawidłowości tezy o "pozorności zgłoszonego przez skarżącego celu przeciwdziałania COVID-19, mającej uzasadniać wstrzymanie robót budowlanych w tej sprawie. Cel inwestycji zgłoszony przez skarżącego jest rzeczywisty, czego dowodem jest nie tylko zlecenie analizy i sporządzenie Studium wykonalności inwestycji przy ul. [...] w Z., ale także wystąpienie przez skarżącego pismem z dnia 28 października 2020 r. do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o zaopiniowanie przedsięwzięcia na nieruchomości przy ul. [...] w Z. podjętego w celu przeciwdziałania i usuwania skutków epidemii COVID- 19. Wniosek ten obejmował także prośbę o uwzględnienie (po realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego) powstałego obiektu w systemie bezpieczeństwa zdrowotnego województwa w ramach przeciwdziałania i usuwania zagrożeń oraz skutków chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych; dowód: - Studium wykonalności inwestycji. Naruszenia przepisów postępowania (wskazanych w ust. 20. powyżej) w zakresie postępowania dowodowego oraz oceny materiału dowodowego, a także nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego doprowadziła do błędnego zastosowania w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane, podczas gdy z mocy art. 12 ustawy COVID-19, ich stosowanie do realizowanej przez Skarżącego inwestycji było (i jest) wyłączone, a przepisy te nie mają w sprawie zastosowania. Mając na uwadze zakres i rodzaj zarzutów skargi, w pierwszej kolejności skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2020 r. nr 1138/2020, znak sprawy: WOA.7722.150.2020.IV.25.0.1, oraz utrzymanego tym postanowieniem w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 13 października 2020 r. nr 101/2020, znak sprawy: PINB/S-2/4001/3021/2020 - jako wydanych bez podstawy prawnej. Jedynie z ostrożności procesowej, wnosi o uchylenie w całości tych aktów w przypadku stwierdzenia przez Sąd administracyjny braku podstaw wniosku dalej idącego. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skardze organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Najpierw należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego unormowania wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny postępowania, obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Mając na względzie przytoczone kryteria, zdaniem sądu – w tym składzie - skarga nie może zostać uwzględniona. Wedle strony skarżącej, jej działania znajdują swoje uzasadnienie w treści przepisu art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). Stosownie do jego treści w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2020 r. do 4 września 2020 r. 1. "do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustany z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. 2. Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej. 3. W informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić: 1) rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia - w przypadku prowadzenia robót budowlanych; 2) dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - w przypadku zmiany sposobu użytkowania. 4. Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w ust. 2, powoduje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia. 5. W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach, o których mowa w art. 15a tej ustawy. Co dalej istotne, zgodnie z art. 36 ust. 1 CovidU, przepisy art. 3-6 i art. 10-14 tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Od początku zatem wiadomym było, że jest to przepis absolutnie wyjątkowy, uchwalony w pierwszych tygodniach epidemii, czyli w sytuacji, gdy nikt w gruncie rzeczy nie wiedział jaki będzie jej rozwój i konieczne w związku z tym do podjęcia działania na poziomie lokalnym, ponadlokalnym czy ogólnokrajowym, a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych, także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - w stosunku do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania. Przepis ten zawiera jeden warunek - działania inwestora muszą pozostawać "w związku z przeciwdziałaniem COVID-19". Oznacza to, że inwestor działający w trybie art. 12 ustawy epizodycznej otrzymał możliwość podjęcia działań z pominięciem obostrzeń obowiązujących inwestorów, a wynikających z innych ustaw, obowiązujących (co do zasady) w prowadzeniu inwestycji budowlanych. Skoro zaś w ustawie mamy do czynienia z wyjątkiem od ogólnie obowiązujących zasad, to taki wyjątek musi być interpretowany bardzo ściśle i niezwykle rygorystycznie, a ponad wszelką wątpliwość nie może być interpretowany rozszerzająco, a zasadą winno być traktowanie go zawężająco. Trzeba także pamiętać także, że przepis ten utracił moc z dniem 5 września 2020 r. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy trzeba także wskazać na art. 2 covid-owej, wskazujący, że przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2, zwanej dalej, "COVID-19" (ust. 1). Z kolei ust. 2 przywołanego artykułu stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "przeciwdziałaniu COVID-19" rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której mowa w ust. 1. Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 września 2020 r. skarżący, jako prokurent spółki C. złożył w Starostwie Z., za pomocą poczty polskiej, pismo informujące, że prowadzi (!) inwestycję pod nazwą "rozbiórka budynków na działce nr [...], [...] obręb [...] Z., ul. [...] oraz wybudowanie kompleksu hotelowego z przeznaczeniem na zakwaterowanie i izolowanie pracowników podlegających obowiązkowej kwarantannie/izolacji w związku z zagrożeniem epidemicznym COVID -19. Rodzaj, zakres wykonywanych robót budowlanych oraz termin rozpoczęcia: rozbiórka budynku oraz wybudowanie nowego budynku hotelowego. Termin rozpoczęcia prac 1.09.2020 r. Z informacji starosty wynika także, że pismo to zostało złożone w UPT 4 września 2020 r. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że przepis art. 12 ustawy utracił moc z dniem 5 września 2020 r., czyli pismo informujące o już podjętych na działce działaniach wpłynęło do organu po utracie jego mocy. Przepis ten stanowi, że informację o realizowanych robotach budowlanych", w trybie art. 12 ustawy covidowej należy złożyć po rozpoczęciu robót budowlanych i tak też, jak wynika z akt sprawy, postąpił inwestor. Dalej trzeba powiedzieć, że zdaniem sądu, rozbiórka budynku – co do zasady- nie służy zwalczaniu zakażenia, zapobieganiu jego rozprzestrzeniania się, profilaktyce jak również nie zwalcza skutków, w tym społeczno-gospodarczych, tej choroby. Z akt sprawy wynika, że (pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu- Delegatura Jelenia Góra) z dnia 2 października 2020 r. (k. 12 akt organu I instancji) – "przedmiotowy budynek był już przedmiotem postępowania o rozbiórkę na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy prawo budowlane i w dniu 12.03. 2019 odmówiono uzgodnienia takiego zamierzenia budowlanego". Co dalej istotne okoliczność tę w istocie przyznał sam skarżący, który w skardze napisał, że "jest oczywiście bezsporne i prawdziwe, że w 2019 r. było prowadzone postępowanie w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego obiektu, do czego nie doszło wobec sprzeciwu organu ochrony zabytków - Kierownika Delegatury w Jeleniej Górze Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków we Wrocławiu. Wystąpienie z taką inicjatywą w 2019 r. przez właściciela nieruchomości (skarżącego) było uzasadnione zwłaszcza tym, że nie można było liczyć na jakiekolwiek realne środki finansowe z funduszów ochrony zabytków, na faktyczną odbudowę tego obiektu, jako kasyna wojskowego". Jeśli strona skarżąca obwinia poprzednich właścicieli obiektu budowlanego o doprowadzenie zabytku do złego stanu technicznego, to nie miał obowiązku nabywania nieruchomości. Zdaniem sądu, tak ukształtowany stan fatyczny sprawy powoduje, że należy podzielić stanowisko organów nadzoru budowlanego, że rzeczywistym celem działań inwestora było doprowadzenie do rozbiórki obiektu o charakterze zabytkowym ("Przyjmuje się, że budynek powstał około 1910 roku- tak sugeruje widokówka sygnowana powyższą datą. Obiekt nazywano wtedy [...], co tłumaczyć można jako [...]" (https://[...]). Następnie z akt sprawy wynika, że w dniu 21.01. 2021 r. (już po wydaniu ostatecznego postanowienia) organ przeprowadził oględziny w terenie, które wykazały, że budynek został w całości rozebrany!, co uwidoczniono na zdjęciach, dołączonych do protokołu. Dla racjonalnie działającego i planującego skutki biznesowe inwestora wykonanie rozbiórki, a następnie budowy budynku hotelowego jest to inwestycja na tyle długofalowa, że może nie doczekać się finału do zakończenia pandemii. Uzasadnienie dla "zapobiegawczego" charakteru przedstawione przez skarżącego jest tego rodzaju, że pozwoliłoby na usprawiedliwienie podjęcia w tym szczególnym trybie każdej inwestycji - od budowy składowiska odpadów, poprzez oczyszczalnię ścieków, hotel, drogę, budynek wielorodzinny czy zespól dom jednorodzinnych. Jak wynika z informacji, zawartych w internecie spółka C. jest właścicielem szeregu nieruchomości gruntowych na terenie Z. i nic nie stało na przeszkodzie, aby zaraz po wejściu w życie ustawy "covidowej" (8 marca 2020 r.) spółka-pracodawca, dbając o zdrowie swoich pracowników, zbudowała to izolatorium w formie np. modułowej/kontenerowej na terenie miasta. Trzeba także dodać, że ten szczególny przepis pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości, a także sprawiedliwości i proporcjonalności wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawa. Stawiałaby bowiem inwestorów w różnych sytuacjach bez uzasadnionej ku temu przyczyny. Sądowa interpretacja przepisów prawa ogranicza się nie tylko na językowej wykładni przepisów prawnych, ale także systemowej i funkcjonalnej, lecz także jest musi uwzględniać wartości wywodzone z całego systemu źródeł prawa, porządku prawnego tak krajowego jak i unijnego oraz wiążących państwo umów i konwencji międzynarodowych. Orzecznictwo sądu administracyjnego nie jest bowiem ograniczone wyłącznie do ujawniania błędów, niedopatrzeń, uchybień i ułomności w stosowaniu prawa przez poddane kontroli organy administracji publicznej, chociaż jest to ważna jego funkcja, lecz do kształtowania takich wartości systemu prawa, którym ma być podporządkowana działalność administracji publicznej w celu zagwarantowania skutecznej ochrony prawnego interesu jednostkowego oraz interesu publicznego w granicach przedmiotowego porządku prawnego. (B. Adamiak, J. Borkowski, Sądowa wykładnia prawa w kontroli działalności administracji publicznej, (w:) Adamiak Barbara, Borkowski Janusz, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, LEX 2012, ABC.). Na koniec można dodać, że zdaniem sądu, zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W pierwszym rzędzie można podnieść, że obszerna skarga stanowi w znacznej mierze powtórzenie argumentacji i wniosków zawartych w dołączonych do niej dokumentów, a mianowicie: Studium wykonalności inwestycji z sierpnia 2020 r. i ekspertyzy stanu technicznego budynku byłego kasyna wojskowego, położonego w Z., przy ul. [...]. Lektura obu tych opracowań niczego w sprawie nie wnosi. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotnym pozostaje, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do uznania, że skarżący mógł skorzystać, planując, a następnie przystępując do prac budowlanych (najpierw rozbiórkowych) z uproszczeń, jakie dawała ustawa epizodyczna. Jak już wcześniej powiedziano, skarżący był zarówno od dawna świadomy stanu technicznego zabytku, jak i określał (jak pisze omyłkowo) swoje plany inwestycyjne, jako dotyczące obiektu hotelowego docelowo. To, że planowane są (w Studium wykonalności.....w nowoprojektowanym budynku hotelowym pomieszczenia dla pielęgniarek niczego do sprawy nie wnosi, bowiem nawet, gdyby tak było, to nie wymaga ani wielkich nakładów, ani przeróbek przeznaczenie ich na inne – związane z usługami hotelowymi cele. Na marginesie można dodać, że na dzień sporządzania Studium inwestycji, jak wynika z jego treści, (por. P.7) na terenie powiatu [...] kwarantanną objęto 15 osób, a podejrzane o zakażenie koronawirusem były 3 osoby, które były w izolacji. W konsekwencji, zdaniem sądu, nie sposób uznać, aby uzasadnione były, podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, bowiem wobec uznania, że nie było podstaw do działań inwestycyjnych w trybie ustawy covidowej, to konsekwencją tej okoliczności jest podjęcie działań przez nadzór budowlany w trybie właśnie art. 48 p.b. W całości niezasadny jest wniosek skargi, zmierzający do stwierdzenia nieważności skarżonego postanowienia. Sama skarga przywołuje w tym względzie treść art. 156 § 1 kpa, w świetle którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W świetle tego, co dotychczas zostało powiedziane nie sposób uznać, aby postanowienie organów obu instancji były podjęte z rażącym naruszeniem prawa. Podsumowując, zdaniem sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem inwestor nie wykazał przesłanki uprawniającej zastosowanie do planowanej inwestycji art. 12 ustawy covidowej tj. przesłanki przeciwdziałania COVID-19. Wobec powyższego jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.