II SA/Wr 108/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę z dnia [...] grudnia 2017 r. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego z wykonaniem niezbędnej infrastruktury technicznej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako " p.p.s.a.". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że braki formalne skargi (właściwa ilość odpisów skargi, wpis od skargi), nie zostały przez skarżącą uzupełnione w terminie, lecz po upływie zakreślonego siedmiodniowego terminu. Skarżąca odebrała wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych w dniu [...] marca 2018 r., zatem siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. upłynął z dniem [...] marca 2018 r. Skarżąca w dniu [...] marca 2018 r. skierowała odpisy skargi i wniosek o przyznanie prawa pomocy, za pośrednictwem operatora pocztowego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jednakże za pośrednictwem Wojewody D. Organ ten przekazał Sądowi korespondencję skarżących w dniu [...] marca 2017 r. i to tę datę należało uznać za datę uzupełnienia braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Przedstawione powyżej okoliczności sprawy, stanowią podstawę do wypowiedzenia się co do braku podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy, w świetle art. 247 p.p.s.a. – z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. W myśl art. 243 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, LEX, nr 552419). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010, s. 573). Stwierdzenie przez Sąd oczywistej bezzasadności skargi wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji nawet w przypadku, gdy sytuacja materialna strony uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy, to oczywista bezzasadność skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem skarga K. S. jako skarga, której nie można nadać dalszego biegu, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym była mowa powyżej. Wobec tego z przyczyn wskazanych powyżej, brak było podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.