II SA/Wr 109/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2008r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we W. M. W. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych oddala skargę Sąd przyjął następujący stan faktyczny Inwestor D.J. samowolnie bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, wykonał, w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce nr [...] AM [...]przy ul. [...] Nr [...]w S. roboty budowlane polegające na rozbudowie wewnętrznej instalacji kanalizacji, rozbudowie wewnętrznej instalacji wodociągowej, wykonaniu ścianki z płyt gips kartonowych wydzielającej z części pomieszczenia kuchni pomieszczenie łazienki, wykuciu nowego otworu drzwiowego wejściowego w ścianie poprzecznej oddzielającej lokal mieszkalny nr [...] od klatki schodowej, zamurowaniu istniejącego otworu drzwiowego w ścianie pomiędzy korytarzem wspólnym, a pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] rozebraniu w pomieszczeniu łazienki podsufitki z desek, odkryciu belek stropowych i deskowania ślepego pułapu przymocowaniu do niego płyt gipsowo - kartonowych, wymianie elementów wypełniających strop drewniany ze ślepym pułapem nad pokojem oraz dociepleniu, rozprowadzeniu w wymienionym lokalu mieszkalnym wewnętrznej instalacji gazowej. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadził postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Wobec błędnego zastosowania przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. (Sygn. akt. II SA/Wr 288/06) wyeliminował z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu l i II instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. , na podstawie informacji pozyskanych z Referatu Ewidencji Gruntów Starostwa Powiatowego w S. , ustalił, że D.J. nie jest już właścicielem lokalu mieszkalnego Nr [...] , znajdującego w budynku mieszkalnym dwurodzinnym nr [...] przy ulicy B. w S. , usytuowanym na działce Nr [...]AM [...], a tym samym współwłaścicielem części wspólnych tego budynku i wymienionej wyżej działki. W jego miejsce wstępują K.D.i B.D. , spadkobiercy po zmarłym E. D. , który na podstawie umowy kupna - sprzedaży w dniu 4 maja 2006 r, nabył przedmiotową nieruchomość od inwestora D.J. Jednocześnie ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego w postaci dostarczonych wcześniej przez inwestora dokumentów, wynika, iż jakość wykonanych robót budowlanych jest dobra. Elementy konstrukcyjne budynku po przeprowadzonym remoncie nie wykazują objawów niewłaściwej pracy. Prawidłowo są też wykonane: ścianka działowa z płyt gips kartonowych, zamurowania, sposób obudowania stropu w łazience i pokoju oraz jego zabezpieczenie przeciwpożarowe. Usunięcie starej zasypki i zastąpienie jej wełną mineralną z technicznego punktu widzenia prawidłowe, wpłynęło pozytywnie na odciążanie stropu. Roboty murowe wykonano zgodnie z warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót budowlanych i zasadami wiedzy technicznej. Wykonane wykucia otworów i bruzd nie mają wpływu na stan konstrukcji budynku. W zakresie rozbudowy wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji centralnego ogrzewania w lokalu mieszkalnym Nr [...] opiniodawca stwierdził , że całość wykonano zgodnie z aktualnymi przepisami szczegółowymi i normami przy wykorzystaniu "Warunków technicznych wykonania i odbioru robót budów montażowych" cz. II. Instalacje są sprawne technicznie, mogą być eksploatowane zgodnie z przeznaczeniem i nie zagrażają bezpieczeństwu użytkowników. W konsekwencji tych (a przyjętych również przez Sąd) ustaleń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 51 1 ust. l pkt l i art. 51 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. nr 156 z dn. 01 września 2006 r., póz. 1118 z późn. zm.) umorzył prowadzone postępowanie w sprawie robót budowlanych, samowolnie wykonanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. przy ulicy B. nr [...] , przez D.J., będącego w okresie ich wykonywania współwłaścicielem tej nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji wniósł E.K., który nie zgodził się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy w całości, to jest nakazu doprowadzenia wykonanych robót do stanu poprzedniego, uwzględniając jego prawo własności i interes prawny. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, iż celem postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane jest zbadanie poprawności wykonanych robót budowlanych. Dlatego też, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ l instancji winien ocenić we własnym zakresie przedłożoną przez inwestora dokumentację traktując ją jako element postępowania dowodowego i w oparciu o nią zająć stanowisko co do prawnych możliwości utrzymania wykonanych robót zgodnie z przepisami prawa. Brak możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem skutkować powinien nakazem rozbiórki z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, natomiast ewentualna możliwość "naprawy" robót – nałożeniem na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności faktycznych w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Natomiast, w sytuacji oceny przez organ nadzoru budowlanego, dokumentacji przedłożonej przez Inwestora, i uznania, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym, w tym warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien po prostu umorzyć postępowanie albowiem przepis art. 51 Prawa budowlanego, nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji i nakładania na inwestora, obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu (lub jego części), zgodność wykonania którego ze sztuką budowlaną i prawem budowlanym nie została podważona. W kontekście powyższego, w ocenie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, organ odwoławczy uznał, iż właściwym było umorzenie przez organ l instancji postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych, zrealizowanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym, położonym na dz. Nr [...]AM [...] w S. , przy ul. B. [...] Jednocześnie jak zaznaczył organ II instancji, zauważyć należy, iż zaskarżona decyzją kończy postępowanie w danej instancji w całości i nie ma prawnej możliwości uzupełnienia jej treści, bowiem rozstrzygnięcie jest pełne i kompletne. Odnosząc się do zarzutów zawartych w uzasadnieniu odwołania organ II instancji wskazał, iż nie mają one odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy po analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów nie dopatrzył się naruszeń przepisów materialnych Prawa budowlanego oraz procedury administracyjnej. Ponadto jak już powyżej wskazano, nie istnieje prawna możliwość nakazania Inwestorowi, czy też obecnemu właścicielowi, który przejął prawa i obowiązki inwestora, doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu poprzedniego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. , uznał też zasadność argumentacji organu l instancji, iż decyzja mająca swe umocowanie w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego, nie ma być sankcją za naruszenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie instrumentem zapewnienia zgodności robót budowlanych z wymogami prawa, tj.: zgodności z przepisami obowiązującymi w budownictwie, bowiem jest to postępowanie naprawcze a nie restrykcyjne. Argumentując dalej organ odwoławczy podkreślił, że znaczna część zarzutów skarżącego, dotyczy kwestii cywilnoprawnych (dotyczących przede wszystkim robót budowlanych wykonanych na częściach wspólnych przedmiotowego budynku), nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Jak podkreślił w dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zagadnienia cywilnoprawne nie mogą być rozstrzygane przez organy administracyjne i sądy administracyjne, gdyż te należą do kognicji sądów powszechnych Odnosząc się ponadto, do zarzutu odwołującego się, iż art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane upoważnia właściwy organ nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnień wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, do nałożenia, w drodze postanowienia na właściciela lub zarządcę obowiązek dostarczenia, w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz organ odwoławczy zaznaczył, iż w analizowanym przypadku, stało się zbędne, bowiem organ dysponował już wymaganymi dokumentami, których jedynie błędnie zażądał od Inwestora w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2, a nie w trybie art. 81c ust. 2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. złożył E.K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji E.K. zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 105 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, a polegające na zamknięciu drogi do wydania decyzji merytorycznej i niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały wyłącznie do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach tak określonych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Przy ocenie zaskarżonych aktów nie mogą mieć więc zastosowania inne kryteria takie jak celowości czy słuszności. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest również uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 przywołanej wyżej ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 wskazanej wyżej ustawy, zwłaszcza zaś aby naruszała przepisy prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, lub przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem takiej oceny Sądu była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych, samowolnie wykonanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. przy ulicy B. nr [...] , przez D.J. W istocie zatem ocenie Sądu poddana została prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przywołanym przepisem, gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje, że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Doktryna i orzecznictwo wiążą bezprzedmiotowość postępowania z przyczynami o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Mogą one powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych. Nakazują też bezprzedmiotowość postępowania odnosić ściśle do sprawy w której toczy się postępowanie. Bezprzedmiotowość - jako przesłanka umorzenia postępowania - winna być zatem oceniana zawsze tylko w konkretnej sprawie administracyjnej, oznaczonej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Przedmiot sprawy administracyjnej wyznacza materialnoprawny stosunek administracyjny, zaś organ administracji winien go określić już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania niejako wyznacza zatem dwa z zasadniczych elementów administracyjnego stosunku prawnego, a mianowicie przedmiot sprawy i właściwy w sprawie organ. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie robót budowlanych, wykonanych przez D.J. w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. (vide: zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 22 stycznia 2004 r. k. 3 akt administracyjnych) W ramach tak określonego przedmiotu postępowania, jak wskazują akta sprawy oraz treść uzasadnień obu decyzji, organy badały więc i oceniały legalność wykonanych przez D.J. robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. Warto przy tym zaznaczyć, że kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie procesowe należy mieć na względzie, że postępowanie administracyjne w ujęciu doktrynalnym to zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy. Celem postępowania administracyjnego jest zaś realizacja normy prawa materialnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może zostać zastosowana jedynie gdy zaistnieje stan faktyczny przewidziany przez ustawę upoważniający organ do podjęcia decyzji administracyjnej o określonej treści. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy opisanego w normie. Gwarancją prawidłowego (tj. zgodnego z prawem) ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest ustalanie go zgodnie z rygorem nałożonym wpisaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej. Wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie i ustalenie w ten sposób prawidłowej podstawy faktycznej dla zastosowania właściwego przepisu prawa, powinien zaś być realizowany przez czynności określone w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 77 k.p.a, art. 80 k.p.a i art. 81 k.p.a. Jeżeli w wyniku czynności wyjaśniających, dokonanych z zachowaniem przywołanych dyrektyw proceduralnych, organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy, zachodzi bezprzedmiotowość postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1995 r, SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, Nr 2, poz. 80). Podkreślić jednak należy, że jeżeli istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez wydanie decyzji administracyjnej, na wniosek lub z urzędu (stan faktyczny objęty daną normą prawną) postępowanie administracyjne nie może być umorzone. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 listopada 1995 r. wskazał, ze przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Ma on zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego sprawy, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy wykazały w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy której przedmiot stanowiło badanie legalności wykonanych przez D.J. robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. . Dla takiej oceny legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięć, istotne znaczenie miał fakt, iż wcześniej wobec błędnego stosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 51 ust, 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. (Sygn. akt. II SA/Wr 288/06) wyeliminował z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu l i II instancji. oraz stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...]. Uchylenie przez Sąd ww. decyzji I i II instancji wywołało skutek wsteczny i spowodowało powrót sprawy do tej sytuacji procesowej, która miała miejsce przed wydaniem tych aktów. Zaistniał więc stan w którym organ I instancji zobowiązany był do podjęcia czynności procesowych zmierzających do zakończenia zawisłego przed nim postępowania w sprawie legalności wykonanych przez D.J. robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwurodzinnym położonym na działce Nr [...]AM [...] w S. Po wydaniu prawomocnego orzeczenia sądowego dalszy tok postępowania przed organami administracji publicznej, zależał zatem od wyjaśnienia, czy w tym konkretnym przypadku istnieje możliwość i potrzeba kontynuacji postępowania administracyjnego - w szczególności ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do jej meritum – czy też kontynuacja postępowania będzie zbędna a wręcz niedopuszczalna (tak T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis Warszawa 2005). Dla dokonania tej oceny istotne znaczenie miał zatem zarówno stan prawny jak i stan faktyczny obowiązujący na moment powrotu sprawy – po orzeczeniu sądowym – do organów administracji. W tym przypadku organy nadzoru dysponując już wymaganą dokumentacją (odpowiadającą tej której może zażądać organ w trybie 81c ust. 2 Prawa budowlanego) podjęły zdaniem Sądu właściwe decyzję stosowania prawa prawidłowo uznając, iż stanowiący podstawę oceny inwestycji pod kątem prawidłowości jej wykonania a w konsekwencji i jej legalizacji przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane w świetle prawidłowo i ostatecznie ustalonego przez organy stanu faktycznego nie daje już organowi materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się i nakładania na inwestora obowiązków przewidzianych w tym artykule a nie też obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu lub jego części, skoro zgodność wykonania ze sztuką budowlaną i prawem budowlanym nie została podważona. Należy też w pełni zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż wspomniany art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego, nie ma być sankcją za naruszenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie instrumentem zapewnienia zgodności robót budowlanych z wymogami prawa. W przypadku więc stwierdzenia w toku wszczętego w tym trybie postępowania zgodności samowolnych robót budowlanych z przepisami prawa dalsze postępowanie staję się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Podkreślić to bowiem należy, iż organy nadzoru budowlanego w sposób rzetelny i wszechstronny dokonały w tym zakresie analizy istotnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - materiału dowodowego w postaci dostarczonych przez inwestora dokumentów z których jednoznacznie wynika, iż jakość wykonanych robót budowlanych odpowiada prawu o obowiązującym normom. Elementy konstrukcyjne budynku po przeprowadzonym remoncie nie wykazują bowiem objawów niewłaściwej pracy. Prawidłowo są też wykonane: ścianka działowa z płyt gips kartonowych, zamurowania, sposób obudowania stropu w łazience i pokoju oraz zabezpieczenie przeciwpożarowe. Usunięcie starej zasypki i zastąpienie jej wełną mineralną z technicznego punktu widzenia prawidłowe, wpłynęło pozytywnie na odciążanie stropu. Roboty murowe wykonano zgodnie z warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót budowlanych i zasadami wiedzy technicznej. Wykonane wykucia otworów i bruzd nie mają wpływu na stan konstrukcji budynku. W zakresie rozbudowy wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji centralnego ogrzewania w lokalu mieszkalnym Nr 2 całość wykonano zgodnie z aktualnymi przepisami szczegółowymi i normami przy wykorzystaniu "Warunków technicznych wykonania i odbioru robót budów montażowych" cz. II. Instalacje są sprawne technicznie, mogą być eksploatowane zgodnie z przeznaczeniem i nie zagrażają bezpieczeństwu użytkowników. Ponadto jak słusznie zauważyły organy obu instancji wobec zmiany stosunków właścicielskich w zakresie prawa do lokalu mieszkalnego Nr [...] znajdującego w budynku, spowodowanej sprzedażą przedmiotowej nieruchomości przez inwestora D.J. i tak brak byłoby prawnych możliwości nakazania temu inwestorowi w związku z przejęciem jego praw i obowiązków przez inne osoby doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem Jednocześnie Sąd uznał, że pozostała część zarzutów skarżącego, dotyczy kwestii cywilnoprawnych (przede wszystkim robót budowlanych wykonanych na częściach wspólnych przedmiotowego budynku), i jako niepodlegająca kognicji sądów administracyjnych a sądów powszechnych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W świetle powyższych wywodów uznać należało, że organy nadzoru budowlanego obu instancji wykazały w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego załatwienia sprawy a to z kolei skutkować musiało oddaleniem skargi przez Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a.