II SA/Wr 1090/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz asesor sądowy Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U z 1989 r. Nr 61, poz. 364 – zwanego dalej rozporządzeniem), nie stwierdził choroby zawodowej narządu słuchu w Pana M. Z., wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, załącznika do w/w rozporządzenia. W uzasadnieniu powołał się na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., Samodzielną Pracownię Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej z dnia 15 stycznia 2001 r., które rozpoznało obustronne zmiany pozapalne ucha środkowego z ubytkiem słuchu typu mieszanego. Stwierdzone zmiany nie wykazują związku przyczynowego z narażeniem na hałas w okresie zatrudnienia. Mieszany ubytek słuchu jest następstwem przebytego zapalenia ucha środkowego i w ocenie Instytutu nie może być uznany za zawodowe uszkodzenie słuchu, charakteryzujące się ubytkiem słuchu typu odbiorczego. W odwołaniu M. Z. zarzucał powierzchowność przeprowadzonych badań, brak w orzeczeniu dokładnej i wnikliwej analizy ubytku słuchu. Badany był na "małych aparatach przestarzałej, generacji", które jego zdaniem "nie mogły wnieść nic nowego". Domagał się skierowania na badania specjalistyczne do Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu do W. przy [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że M. Z. w latach 1962 – 1966 i 1973 – 1991 pracował w A w K., gdzie jako ślusarz, frezer (1962 – 1966 r.), technolog (1973 – 1986 r.), pracownik kontroli jakości (1989 – 1991 r.) narażony był na ponadnormatywny hałas. W narażeniu na hałas pracował również w B jako ślusarz (1966 – 1967 r.), w Zasadniczej Szkole Zawodowej w O. jako ślusarz (1971-1972 r.) oraz w C w K. jako główny mechanik w latach 1972 – 1973. Organ II instancji wskazuje, że M. Z. został poddany badaniu konsultacyjnemu w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. z siedzibą w K. (11 sierpnia 2000 r.), a następnie na swój wniosek w Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (15 stycznia 2001 r.). Obie jednostki wykluczają istnienie u wnioskodawcy choroby zawodowej słuchu. Lekarze orzecznicy rozpoznali, bowiem u niego niedosłuch obustronny o charakterze mieszanym, który nie jest charakterystyczny dla długotrwałego narażenia na hałas w okresie zatrudnienia. Uszkodzenie słuchu jest następstwem przebytego zapalenia ucha środkowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzję organu I instancji. Powyższe stanowisko argumentuje, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2000 r., na mocy którego zostały uchylone ówczesne decyzje organu pierwszoinstancyjnego i drugoinstancyjnego, gdyż opinie stanowiące podstawę decyzji nie nosiły cech opinii biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. W ocenie skarżącego podobnie ma się rzecz z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Instytut Medycyny Pracy – Samodzielną Pracownię Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej w Ł., gdyż jest lakoniczna, nie posiada żadnego uzasadnienia oraz nie podaje na czym polega brak związku przyczynowego pomiędzy ubytkiem słuchu a narażeniem na hałas w okresie zatrudnienia. Ponadto orzeczenie z K. wykazuje brak pewności, co do przyczyny uszkodzenia słuchu "(najpewniej pozapalnym)". Zarzuca, iż organy nie zapoznały się z w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że potraktowano jego sprawę rutynowo, a prawie we wszystkich miejscach pracy był narażony przez dłuższy czas na znaczny hałas i kwitowanie tego faktu lakonicznym stwierdzeniem o braku podstaw do rozpoznania uszkodzenia słuchu bez uzasadnienia medycznego i przywołania jakichkolwiek dowodów z praktyki i teorii medycznej, jest gołosłowne. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że decyzja organu II instancji odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 rozporządzenia, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stwierdzenie choroby zawodowej winno nastąpić, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki takie jak: - wystąpienie w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, - rozpoznanie u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, - zaistnienie związku przyczynowego między czynnikami szkodliwymi a rozpoznaną u pracownika chorobą. Dochodzenie epidemiologiczne w środowiskach pracy potwierdziły, że skarżący pracował w warunkach narażenia na chorobę zawodową i okoliczności te nie są kwestionowane przez organy inspekcji sanitarnej. Uprawnione jednostki do rozpoznania choroby zawodowej, tj. Poradnia Chorób Zawodowych w K., Instytut Medycyny Pracy w Ł., a wcześniej w dniach 12 grudnia 1997 r. i 30 października 1998 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – nie rozpoznały u M. Z. uszkodzenia słuchu typu odbiorczego. Orzeczenia tych jednostek, co do istnienia u skarżącego obustronnego niedosłuchu o charakterze mieszanym są zbieżne wskazując, iż mieszany ubytek słuchu jest następstwem "przebytego zapalenia ucha środkowego". Stwierdzone uszkodzenie słuchu nie jest wywołane działaniem hałasu i nie jest wymienione pod poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia. Zawodowe uszkodzenie słuchu charakteryzuje ubytek słuchu typu odbiorczego. Skoro nie zaistniała jedna z niezbędnych przesłanek wymaganych przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia, to organ inspekcji sanitarnej nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego i wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza norm w/w prawa materialnego. Oceniając postępowanie organów w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, iż organy inspekcji sanitarnej zgodnie z § 7 i § 9 rozporządzenia, oparły swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznania chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie są zgodne i zawierają uzasadnienie rozpoznania. W ocenie tego składu orzekającego, odpowiadają wymogom art. 84 K.p.a , podając związek przyczynowy stwierdzonego ubytku słuchu, dopatrując się przyczyny w przebytym zapaleniu ucha środkowego. Opinia biegłego nie musi przywoływać dowodów z praktyki i teorii medycznej, bowiem jego ocena, biorąc pod uwagę przesłankę od której spełnienia jest uzależniona zdolność do wystąpienia w charakterze biegłego, to posiadanie wiadomości specjalnych (art. 84 § 1) na podstawie których zajmuje stanowisko. W niniejszej sprawie czterokrotnie (w tym zawnioskowanej Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł.) dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego i wszystkie opinie były zgodne, że nie występuje u niego niedosłuch odbiorczy wywołany działaniem hałasu, a tylko niedosłuch odbiorczy jest chorobą zawodową stwierdzoną w trybie administracyjnym. Wobec powyższego, należało w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalić skargę.