II SA/Wr 1091/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. i M. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia do stanu poprzedniego instalacji centralnego ogrzewania w budynku mieszkalnym usytuowanym przy pl. B. C. [...] w K. p o s t a n a w i a : oddalić wniosek A. D. o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia [...] o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Postanowieniem z dnia 9 września 2003r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Uczestniczka postępowania A. D. złożyła prośbę o uchylenie tego postanowienia i tut. Sąd postanowieniem z dnia 17 maja 2004r. zmienił je i oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2004r. na skutek zażalenia skarżących Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zalecając rozważenie kwestii nastąpienia zmiany okoliczności, stanowiącej podstawę zasadności zmiany bądź uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się w toku ponownego rozpoznania do wniosku-prośby uczestniczki postępowania należy wskazać, że był on bezzasadny. Podstawą wniosku było twierdzenie, że ustały przyczyny wstrzymania wykonania decyzji. Jako nową okoliczność uczestniczka podała, że skarżący cofnęli w dniu 30.09.2003r. powództwo wytoczone przeciwko niej przed Sądem Rejonowym Wydział Cywilny w K. Uczestniczka nie przedstawiła jednak treści tego powództwa oraz czy w następstwie cofnięcia powództwa sąd powszechny wydał odpowiednie orzeczenie, a przede wszystkim nie omówiła związku zachodzącego jej zdaniem pomiędzy tym cofnięciem a (jak pisze) ustąpieniem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji zaskarżonej w nin. sprawie. Jako kolejną okoliczność podała czynnik upływu czasu, bowiem pozbawienie jej możności ogrzewania mieszkania wskutek samowolnego demontażu przez skarżących wspólnej instalacji centralnego ogrzewania nastąpiło w 1998r. i skarżący powinni naprawić instalację już obecnie, skoro tak długo trwało postępowanie administracyjne, a przecież nadchodzi kolejna zima. Dalej wskazała, że wyrokiem z dnia 27 lutego 2004r. sąd karny skazał skarżących za czyny z art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, co jej zdaniem przesądza o legalności zaskarżonych decyzji, dołączając (k. 86-87 akt II SA/Wr 1091/03) kserokopię wyroku umarzającego warunkowo postępowanie karne przeciwko M. M., Z. Ł. i B. R. oskarżonym o wykonanie w swoim mieszkaniu bez zgłoszenia właściwemu organowi prac budowlanych związanych ze zmianą systemu ogrzewania z tradycyjnego na gazowe oraz polegających na demontażu fragmentu instalacji centralnego ogrzewania przebiegających przez to mieszkanie. W ocenie Sądu omówione okoliczności również nie oznaczały zmiany umożliwiającej uchylenie bądź zmianę postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Sąd podejmował to postanowienie w stanie faktycznym, w którym niewątpliwie wynikało z materiału sprawy, że jednym z jego skutków będzie nadal brak możliwości ogrzewania mieszkania uczestniczki w dotychczasowy sposób. Jak wynika z udokumentowanych przytoczeń skarżących, ten skutek zmian w sposobie ogrzewania lokali był związany w sposób nieuchronny z przeprowadzeniem tych zmian, ale jednocześnie sama uczestniczka wyraziła zamiar dokonania takiej zmiany również we własnym lokalu, a następnie jej nie dokonała oraz nie przyjęła kilkakrotnych propozycji doprowadzenia do jej lokalu ogrzewania w inny sposób, na koszt zarządcy budynku lub wspólnoty mieszkaniowej. Dodatkowo zgłosili oni, że uczestniczka i jej domownicy od kilku lat nie przebywają w tym lokalu, zaś brak jego ogrzewania stanowi uciążliwość, ale dla pozostałych mieszkańców budynku. Argument, że dalsze trwanie stanu wstrzymania wykonania decyzji wywołuje skutki nie do przyjęcia ze względów społecznych lub etycznych, a przy tym skutki nowe, był zatem nieprawdziwy, o ile nawet, co było niewątpliwe i co słusznie zalecił Naczelny Sąd Administracyjny, ze zrozumiałych względów potrzebne jest z uwagi na powyższą argumentację niezwłoczne rozpoznanie samej sprawy. Z kolei, jak wynikało z dołączonej kserokopii wyroku sądu karnego, nie był to wyrok skazujący, zaś z opisu czynów nie wynikało, aby znane już z akt sprawy administracyjnej czyny skarżących w opisanych przez sąd karny częściach ich zachowania dotyczyły bezpośrednio następczej sytuacji uczestniczki, skoro odnosiły się do działań w obrębie ich mieszkań. Uczestniczka nie przedstawiła więc nowych elementów stanu faktycznego w stosunku do stanu faktycznego zawartego w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz wynikającego z treści skarg i innych pism złożonych w postępowaniu sądowym. Skoro ten właśnie stan faktyczny stanowił podstawę rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania decyzji, zaś uczestniczka nie przedstawiła w rzeczywistości nowych okoliczności, odmiennych od istniejących w dniu 9.09.2003r., jak też w toku ponownego rozpoznania nie uzupełniła przytoczeń i argumentacji wniosku, należało zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzec jak na wstępie. Wymaga na koniec wzmiankowania, że jak wynika z powyższego, Sąd rozstrzygnął wątpliwość odnośnie zaskarżalności postanowienia, wynikającą z brzmienia art. 194 § 1 pkt 2 cyt. ustawy (przepis ten nie wymienia postanowienia "w sprawie wstrzymania" lecz postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania decyzji, którym odmowa uwzględnienia wniosku o uchylenie wstrzymania zapewne nie jest) na korzyść zaskarżalności (art. 163 § 2 tej ustawy), co umożliwi szybkie zakończenie tego postępowania incydentalnego (art. 180 cyt. ustawy z związku z art. 197 § 2).