II SA/Wr 110/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Sędziowie: Asesor WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Paweł Kysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla decyzję organu I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. kwotę 200 /dwieście/ zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. Decyzją z dnia [...] Nr [...], podjętą na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 k.p.a., po rozpatrzeniu żądania Z. D., Burmistrz K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu na rzecz E. K.-K. i K. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], obręb [...] – rejon ul. B. w K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozpatrując wniosek Z. D. przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoba, która wystąpiła z wnioskiem, ma interes prawny, żądając wznowienia postępowania. Z treści wyjaśnień wnioskodawczyni wynika, że już w 2003 r. jej mąż złożył w Starostwie J. zastrzeżenia odnośnie lokalizacji pawilonu. Po śmierci męża, Z. D. pismem z dnia [...] złożyła skargę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. na Burmistrza K. W treści pisma – skargi przytoczyła fakty, z których wynika, że znana jej była treść decyzji Burmistrza K. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniej działki z "maja 2002 r." Analizując dokumenty związane z nabyciem przez państwa D. w dniu [...] działki nr [...], organ ustalił, że rokowania odnośnie wielkości i granicy tej działki gruntu, nabywanej od Gminy K., przeprowadzone były w oparciu o plan regulujący dla terenów przy ul. B. Plan ten ustala odległości dla nowopowstających obiektów państwa K. w odległości 2,0 m od granicy działki, wówczas oznaczonej nr [...], o której nabycie ubiegali się małżonkowie D. W momencie, gdy odbywały się te rokowania z udziałem Zarządu Miasta K. (w trakcie wizji w terenie), właścicielami działek sąsiednich (nr [...] i [...]) byli państwo K. Nabyli oni te działki w trybie przetargu nieograniczonego w dniu [...] pod budowę obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego) zgodnie z warunkami zapisanymi w tym planie regulacyjnym. W trakcie rokowań z Zarządem Miasta K. w 2000 r., pan J. D. własnoręcznie naniósł na przedmiotowym planie przebieg granic działki, którą chciałby nabyć od gminy. W takich granicach działka gruntu, w trybie poprawy zagospodarowania nieruchomości, została państwu D. zbyta. Jak wskazał organ I instancji, z wcześniejszych wyjaśnień państwa K., złożonych w trakcie rozprawy administracyjnej, wynika, że sąsiedzi - państwo D. - nie wnieśli żadnych uwag, zastrzeżeń w kwestii lokalizacji obiektu. W grudniu 2004 r. obiekt państwa K. został przekazany do użytkowania. Skarga Z. D. w sprawie niezgodności przy realizacji tych obiektów została wniesiona do Rady Miasta K. w dniu [...], a do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. - w dniu [...]. Zgromadzony materiał dowodowy wykazał, zdaniem organu, że wnioskodawczyni wnosząc skargę – wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Burmistrza K. Nr [...] - nie zachowała terminu dla jego wniesienia. Kwestia trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania została uregulowana w przepisie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Przepisy te stanowią, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. O sposobie zagospodarowania działek nr [...] i [...], odległości planowanych i realizowanych obiektów od granicy własnej nieruchomości, jak wskazał organ, Z. D. wiedziała dużo wcześniej, a wnosząc skargę do PINB w J. G. znała zakres decyzji i datę jej wydania. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Z. D., domagając się jej uchylenia. Uzasadniając swoje żądanie strona podniosła, iż termin do wznowienia postępowania został zachowany, ponieważ postanowienie o wznowieniu postępowania Burmistrz K. wydał w dniu [...], a pismo odwołującej się do PINB w J. G. zostało dostarczone w dniu [...]. Z tego wynika, że organ I instancji nie zastosował się do zwróconej mu uwagi przez SKO. Ponadto strona nie zgodziła się z twierdzeniem, iż wnosząc skargę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G., znała treść decyzji Burmistrza K. z maja 2002 r., ponieważ nikt wcześniej tej decyzji jej nie udostępnił, a podane w skardze odległości od granicy jej działki i budynku wynikały z pomiaru dokonanego w terenie. Skarga skierowana do PINB w J. G. wynikła z jej bezsilności w stosunku do organu I instancji i braku zajęcia odpowiedniego stanowiska w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto strona wskazała, iż zapisy zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, dotyczące rzekomego zastrzeżenia odnośnie lokalizacji pawilonu złożone w 2003 r. w Starostwie J. przez jej męża, jak również zaznaczenie przez niego na planie granic działki, którą chciał nabyć, są sugestiami nie popartymi żadnymi dowodami, a mającymi na celu wyłącznie wprowadzenie SKO w błąd. Następną sugestią jest zapis, iż z wcześniejszych wyjaśnień państwa K., złożonych w trakcie rozprawy administracyjnej, wynika, iż sąsiedzi państwa D. nie wnosili żadnych uwag, zastrzeżeń w kwestii lokalizacji obiektu. Jeżeli powyższy fakt miał miejsce, to dlaczego – jak pyta strona - nie dołączono do akt sprawy protokołu tej rozprawy, podpisanej przez jej męża lub przez nią samą lub nawet zwykłego oświadczenia o wyrażeniu zgody. Odwołująca się podniosła nadto, iż sugestie zawarte w obecnym uzasadnieniu organu I instancji są identyczne z wcześniej złożonymi w decyzji, która została uchylona przez SKO w J. G. Tym samym Burmistrz K. nie zastosował się do orzeczenia organu odwoławczego, zawartego w decyzji z dnia [...] Nr [...], a odmowa wznowienia postępowania ma na celu jedynie odwleczenie sprawy w czasie, która ze względu na opieszałość organu I instancji ciągnie się już ponad 20 miesięcy. Z. D. podniosła, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co spełnia przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do jego wznowienia, a także wnosząc podanie – skargę, zastosowała się do wymogów art. 147 i art. 148 § 2 k.p.a. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wydało - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 3 k.p.a. - decyzję Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., iż w przedmiotowym przypadku Z. D. oparła swój wniosek o wznowienie postępowania na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznając, że organ I instancji nie zawiadomił jej, jako właściciela nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, o możliwości działania w charakterze strony. W szczególności zaś podniosła, iż nie wyraziła zgody na wybudowanie przez państwo K. pawilonu handlowo-usługowego w odległości mniejszej od granicy jej działki, niż to określają przepisy Prawa budowlanego, co spowodowało zmniejszenie dopływu światła dziennego do jej budynku. Swoją skargę w tej sprawie, uznaną przez organ I instancji za wniosek o wznowienie postępowania, Z. D. złożyła [...]. Z akt sprawy wynika zaś, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] przedmiotowa inwestycja uzyskała pozwolenie na użytkowanie. Stosownie do art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak wskazał organ odwoławczy, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji z wniosku E. K.-K. i K. K. Burmistrz K. wydał w dniu [...]. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., skoro przepis art. 148 k.p.a. mówi, w przypadku zarzutu, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, to należy ustalić kiedy Z. D. powzięła informacje o tym, iż na nieruchomości sąsiadującej z działką nr [...], będąca jej własnością, jest budowany obiekt w odległości, która według niej nie spełnia wymogów Prawa budowlanego, co wiązało się z wydaniem dla tego obiektu decyzji administracyjnej z pominięciem udziału Z. D. w postępowaniu zmierzającym do jej wydania. Zatem zdaniem organu, jeżeli by nawet przyjąć, że wnioskodawczyni wcześniej nie znała treści ani decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego, to w żaden sposób nie można uznać, iż pawilon ten, stojący na działce sąsiedniej i oddany do użytkowania w dniu [...], Z. D. zauważyła dopiero [...]. W swoim wniosku o wznowienie postępowania Z. D. zapisała zaś, iż składa skargę na "...działanie Burmistrza Miasta K., który wyraził zgodę na lokalizację pawilonu handlowo-usługowego wybudowanego w bezpośrednim sąsiedztwie mojej nieruchomości ....", a zatem wiedziała ona, iż decyzja takowa została wydana. Również, skoro jednym z zarzutów jest fakt zasłaniania przez ten budynek dopływu światła dziennego do budynku strony, to uciążliwość ta musiała mieć miejsce, jeśli nie w trakcie budowy, to na pewno już po oddaniu budynku do użytkowania w 2004 r., nie zaś dopiero w lutym 2005 r. Organ uznał zatem, iż Z. D. dużo wcześniej niż miesiąc przed złożeniem swojej skargi dowiedziała się o okoliczności takiej, iż została pominięta przez organ I instancji w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz E. K.-K. i K. K. dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego) wraz z infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], obręb [...] - rejon ul. B. w K., oraz że wybudowany pawilon powoduje zmniejszenie dopływu światła dziennego do budynku, który zamieszkuje, a zatem dowiedziała się o fakcie, iż dla obiektu tego zostały wydane decyzje administracyjne. Składając wniosek w dniu [...] Z. D. uchybiła więc terminowi określonemu w art. 148 k.p.a., wobec czego brak jest podstaw – w ocenie organu II instancji - do uznania zarzutów odwołującej i spełnienia żądań co do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Burmistrza K. dnia [...] Nr [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła Z. D., zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 148 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się bezpodstawnym przyjęciem, iż skarżąca uchybiła terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, oraz błędy w ustaleniach faktycznych organu II instancji, polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż skarżąca miała już w 2004 r. świadomość istnienia orzeczenia administracji, stanowiącego przedmiot sporu w zakresie wznowienia postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. W uzasadnieniu skargi Z. D. podniosła, iż podstawy rozstrzygnięcia dokonane przez organ II instancji są całkowicie błędne bowiem złożyła ona wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie postępowania niezwłocznie po powzięciu wiedzy o istnieniu decyzji z dnia [...] Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla E. K.-K. i K. K. Wiedzę o istnieniu tej decyzji skarżąca powzięła w połowie stycznia 2005 r. Błędne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż musiała mieć wiedzę w tym zakresie już w 2004 r. z uwagi na prowadzoną budowę. Ponadto powyższa argumentacja nie może stanowić – zdaniem strony - podstawy do uznania w jakim dniu skarżąca powzięła wiedzę o istnieniu decyzji. Fakt rozpoczęcia budowy nie oznacza istnienia orzeczenia administracji w sprawie, choćby z uwagi na okoliczność, np. samowoli budowlanej. Tym samym bezzasadne jest dowodzenie przez organ II instancji faktu zaistnienia wiedzy u skarżącej o spornej decyzji z uwagi na prowadzony proces inwestycyjny. Nadto organy obu instancji nie dokonały faktycznych ustaleń w zakresie, iż skarżąca zamieszkiwała na terenie działki sąsiedniej do terenu inwestycji w 2004 r. Oznacza to, że ustalenia dowodowe organów obu instancji są zbyt ograniczone, aby wywodzić wniosek o pełnej wiedzy skarżącej o istnieniu decyzji Nr [...], oraz iż są obarczone zbytnią dowolnością. Zdaniem skarżącej organ II instancji w sposób błędny dokonał ustalenia stanu faktycznego, co skutkowało błędnym zastosowaniem normy prawnej z art. 148 § 2 k.p.a. Wskazując na powyższe Z. D. stwierdziła, iż zaskarżona decyzja organu II instancji jest błędna, ponieważ została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych i dokonaniu błędnej subsumpcji stanu faktycznego z normą prawną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem podjęte w niniejszej sprawie decyzje, Sąd uznał, iż skarga Z. D. i zawarte w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do ich uchylenia. Należy wskazać, iż decyzje te zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym tj. w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu na rzecz E. K.-K. i K. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], obręb [...] – rejon ul. B. w K. Podstawą zaś ich wydania jest przepis art. 149 § 3 k.p.a. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Jak wynika z uzasadnień badanych decyzji, podstawą odmowy wznowienia postępowania jest uchybienie przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Art. 148 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie natomiast od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie bowiem podstawą wniesienia wniosku o wznowienie postępowania przez Z. D. był (najprawdopodobniej) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Trzeba tutaj jednak zaznaczyć, iż w piśmie z dnia [...] skarżąca w ogóle nie wskazała podstawy żądania wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji ani czy w ogóle żąda wznowienia postępowania w tej sprawie. Z treści tego pisma wynika, iż Z. D. składa skargę na działanie Burmistrza Miasta K., który wyraził zgodę na lokalizacje pawilonu handlowo-usługowego, wybudowanego w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości. Wskazała w nim również, iż inwestycja ta jest usytuowana niezgodnie z wymogami przepisów Prawa budowlanego i że nie wyraziła zgody na wybudowanie przez państwo K. pawilonu handlowo-usługowego w odległości mniejszej od granicy jej działki, niż to określają przepisy Prawa budowlanego, co spowodowało zmniejszenie dopływu światła dziennego do jej budynku. Nadto, iż Burmistrza Miasta K. wydając decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie powiadomił ją jako właściciela sąsiedniej nieruchomości o jej odjęciu, jak również Starostwo Powiatowe w J. G. – o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu zostało ono na tyle nieprecyzyjnie sformułowane, aby pozwalało jednoznacznie przyjąć, że ma się do czynienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] i że pismo Z. D. z dnia [...] należało potraktować właśnie jak wniosek o wznowienie postępowania, a w konsekwencji czego podjąć decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu wydanie takiej decyzji, bez wyjaśnienia treści żądania skarżącej, było co najmniej przedwczesne. Stanowi to natomiast naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Zasada praworządności powiązana jest ściśle z dyrektywą czuwania przez organ administracji nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej należy wyprowadzić obowiązek organu administracji publicznej do kontroli przestrzegania prawa przez podmioty i uczestników postępowania. Podmioty postępowania oraz w ograniczonym zakresie uczestnicy postępowania mają zdolność prawną do podejmowania czynności procesowych, np. strona ma zdolność prawną do żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.) składając podanie. Organ kontroluje przestrzeganie przez stronę w tym zakresie przepisów prawa i w razie ich naruszenia może nakazać ich usunięcie pod określonymi sankcjami prawnymi – bezskuteczność procesowej - art. 64 § 2 k.p.a. (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck Warszawa 2004 r., s. 64). Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. żądanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Natomiast po myśli art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zasada zawarta w art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje natomiast organ administracji publicznej do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Uwzględniając powyższe przepisy należało stwierdzić, iż podjęcie w rozpatrywanej sprawie decyzji o odmowie wznowienia postępowania zostało dokonane z ich naruszeniem, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany do wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu powyższego artykułu obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony. Ciążący na organie administracji państwowej obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy dotyczy w szczególności sytuacji widocznej nieumiejętności formułowania przez stronę wniosków (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1986 r., SA/KA 22/86, GAP 1988, nr 11, s. 45). Zasada zawarta w art. 7 k.p.a. nabiera szczególnego wymiaru w sytuacji, gdy w sprawie występują sporne interesy stron, a taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie: z jednej strony inwestorzy E. K.-K. i K. K., z drugiej strony – skarżąca. W takiej sytuacji zadaniem organów administracji było przeprowadzenie wszechstronnej analizy argumentów obu stron, ich przedyskutowanie z udziałem zainteresowanych osób i podjęcie decyzji, w której uzasadnieniu wyraźnie będzie stwierdzone, jakie względy zostały wzięte pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób zagwarantowano to, by interesy strony, dla której decyzja będzie negatywna, zostały w możliwie największym stopniu zabezpieczone. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, podjętych w niniejszej sprawie, a rozstrzygających sporne interesy stron, stanowi naruszenie art. 107 § 4 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie ani Burmistrz K. ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego zobowiązuje art. 77 § 1 k.p.a., jak też nie wykazało należytej dbałości i staranności w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez ustalenie treści rzeczywistego żądania strony, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. Zaniechano również należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach prawnych, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu nie udzielono jemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, w sposób zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 9 k.p.a. Zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 65, 128 i 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale (a za takie Sąd uznał pismo Z. D. z dnia 8 lutego 2005 r., zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że skarga została skierowana do Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. i dotyczy zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i decyzji o pozwoleniu na budowę) to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie uregulowania art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00, LEX nr 81741). Wszczęcie postępowania o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym), którego datę określa się na zasadzie art. 61 k.p.a. (por. uchwała SN z dnia 19 lipca 1991 r., III AZP 4/91, publ. LEX nr 10904). Stosownie zaś do art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. W razie wszczęcia postępowania na wniosek, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, organ winien był zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie żądania, jak również poinformowania ją o okolicznościach prawnych sprawy bowiem obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek - obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2001 r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924). Należy podkreślić przy tym, że przy ustaleniu jaki charakter ma pismo procesowe strony nie ma decydującego znaczenia jego tytuł, ani nawet dosłowne powołanie poszczególnych zawartych w nim zwrotów, ale ocena intencji strony dokonana w oparciu o całokształt okoliczności. Wyjaśnienie treści żądania Z. D. i udzielenie przez organ I instancji informacji o okolicznościach prawnych sprawy było istotne również ze względu na określenie organu właściwego do jego rozpoznania, zwłaszcza gdy uwzględni się, że pismo z dnia [...] zostało wniesione do Przewodniczącego Rady Miejskiej w K., który pismem (nie postanowieniem) przekazał je Burmistrzowi Miasta K., oraz że skarżąca podniosła w nim szereg różnych kwestii. Pismem z dnia [...] Przewodniczący Rady Miejskiej w K. udzielił jedynie odpowiedzi skarżącej, wyjaśniając, iż pismo z dnia [...] należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. W sytuacji zaś, gdy rzeczywiście istnieją wątpliwości co do żądania strony określonego w piśmie stanowiącym wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w myśl art. 235 § 1 k.p.a. organ powinien stosując art. 9 k.p.a. zwrócić się do strony udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, w celu doprowadzenia do sprecyzowania żądania (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r., OSK 1099/04, publ. LEX nr 165733). Jako podstawę wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skarżąca wskazała dopiero w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...]. A należy zauważyć, iż badane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte po uchyleniu poprzedniej decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. Sąd musiał zatem przyjąć, iż podstawą żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem wnioskodawczyni zarzuciła, że jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji realizowanej przez E. K.-K. i K. K. na działkach nr [...] i [...], obręb [...] – rejon ul. B. w K., nie została zawiadomiona o podjęciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Zgodnie z powyższym przepisem 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. A jak to była mowa wyżej, przyczyną nieuwzględnienia wniosku Z. D. i odmowy wznowienia postępowania jest uchybienie terminu jednomiesięcznego do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu, zarówno organu I jak i II instancji nie wykazały uchybienia przez skarżącą terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Należy tutaj zaznaczyć, iż Burmistrza Kowar stwierdzając uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Burmistrza K. Nr [...], liczył ten termin od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § k.p.a.), nie natomiast – jak stanowi art. 148 § 2 k.p.a. - od dnia, w którym strona dowiedzenia się o decyzji. Organ ten nie wyjaśnił i nie ustalił przybliżonej daty, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji Burmistrza K. Nr [...], co stanowi naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.) i przepisu art. 77 § 1 k.p.a. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że o sposobie zagospodarowania działek nr [...] i [...], odległości planowanych i realizowanych obiektów od granicy własnej nieruchomości, Z. D. wiedziała dużo wcześniej, a wnosząc skargę do PINB w J. G. znała zakres decyzji i datę jej wydania. Twierdzenie to jednak nie zostało poparte żadnymi dowodami. Należy tutaj wskazać, iż w skardze z dnia [...], skierowanej do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G., Z. D. wskazała jedynie, że "w maju 2002 r. Burmistrz K. wydaje P. K. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Takie stwierdzenie jednak - zdaniem Sądu – nie dowodzi, kiedy skarżąca dowiedziała się o podjęciu tej decyzji. Organ nie może zatem domniemywać uchybienia przez nią terminu z tak sformułowanych słów. Ponadto skarga skierowana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. G. z dnia [...], a doręczona organowi w dniu [...], nie stanowiła wniosku wszczynającego postępowania. Bowiem organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...] (postanowienie Nr [...]). Zatem powoływanie się na jego treść nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. O terminie, kiedy Z. D. dowiedziała się o decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może również świadczyć fakt, że w grudniu 2004 r. obiekt państwa K. został przekazany do użytkowania. Jak wynika z orzecznictwa sądowego nawet dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest przy tym równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1999 r., IV SA 957/97, publ. LEX nr 47861). W niniejszej sprawie mamy natomiast do czynienia z wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem decyzją podejmowaną na jeszcze wcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego. To tym bardziej prowadzenie robót budowlanych, jak i oddanie obiektu do użytkowania, nie dowodzą o posiadaniu wiedzy o istnieniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem z treści tego przepisu wynika wprost, iż liczy się dzień, w którym strona się dowiedziała o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość. Okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości, jest z punktu widzenia zachowania terminu bez znaczenia (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., IV SA 1662/97, publ. LEX nr 48730). Sąd w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podzielił ten podgląd. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy (ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w jednomiesięcznym terminie od dowiedzenia się przez stronę o decyzji) są nadto ustalenia dokonane przez organ I instancji dotyczące złożenia przez męża skarżącej w 2003 r. w Starostwie J. zastrzeżeń odnośnie lokalizacji pawilonu, nabycia przez państwa D. w dniu [...] działki nr [...], jak również fakt, iż państwo D. nie wnieśli żadnych uwag, zastrzeżeń w kwestii lokalizacji obiektu. Powyższe uchybienia Burmistrza K. nie zostały zauważone przez organ odwoławczy, na którym spoczywa obowiązek usunięcia naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 k.p.a. organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpatrzeć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Obowiązek taki wynika chociażby poprzez art. 140 k.p.a. bezpośrednio z art. 107 § 1-3 k.p.a. W sytuacji zaś, gdy decyzja organu I instancji jest wadliwa, obowiązkiem organu odwoławczego jest wydanie decyzji uchylającej taką decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. termin jednomiesięczny do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania liczył od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (a nie jako to uczynił organ I instancji - od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania), jednakże również ten organ nie wykazał rzeczywistego uchybienia przez Z. D. temu terminowi, poprzestając jedynie na przypuszczeniach. To stanowi natomiast naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107, art. 138, jak i art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie sposób się również zgodzić z twierdzeniem organu odwoławczego, iż z uwagi na treść art. 148 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należało "ustalić kiedy Z. D. powzięła informacje o tym, iż na nieruchomości sąsiadującej z działką nr [...], będącą jej własnością, jest budowany obiekt w odległości, która według niej nie spełnia wymogów prawa budowlanego, co wiązało się z wydaniem dla tego obiektu decyzji administracyjnej z pominięciem udziału Z. D. w postępowaniu zmierzającym do jej wydania". W ocenie Sądu taka wykładania powołanych powyżej przepisów jest błędna bowiem art. 148 § 2 k.p.a. stanowi jednoznacznie, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, nie zaś powzięcia informacji o budowie spornego obiektu. Tym bardziej, że dla osób budowa świadczyć może jedynie o wydaniu decyzji o powaleniu na budowę (choć nie zawsze, bowiem istnieją przypadki tzw. samowoli budowlanej). Natomiast osoby nie mające nigdy do czynienia z procesem inwestycyjnym (zwłaszcza, gdy decyzja - jak w niniejszym przypadku - nie została doręczona), niekoniecznie muszą wiedzieć o podejmowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym miejscu należałoby odnieść się do odpowiedzi na skargę i powołanego w niej wyroku NSA z dnia 7 października 1999 r. (IV SA 1600/97, publ. LEX nr 47922). Sąd musi zauważyć, iż dotyczy on wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z decyzją o warunkach zabudowy. Zatem jego tezy i wnioski wyciągnięte na jego podstawie przez organ II instancji, iż skoro w doktrynie prawnej utrwalił się pogląd, iż sam fakt rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych i zamieszczenie na tablicy informacyjnej ustawionej na budowie danych o wydaniu pozwolenia na budowę jest okolicznością ujawniająca, że roboty prowadzone są na podstawie wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym bardziej postawienie budynku i zakończenie prowadzenia robót budowlanych mają wpływ na tę okoliczność, nie mogły zostać uwzględnione przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W kontekście powyższego, zatem nieuzasadnione jest również twierdzenie organu odwoławczego, jeżeli by nawet przyjąć, że wnioskodawczyni wcześniej nie znała treści ani decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowo-usługowego, to w żaden sposób nie można uznać, iż pawilon ten, stojący na działce sąsiedniej i oddany do użytkowania 1 grudnia 2004 r., Z. D. zauważyła dopiero 8 lutego 2005 r. Wybudowanie pawilonu na działce sąsiedniej i oddanie go do użytkowania nie może bowiem świadczy o tym, że skarżąca dowiedziała się o decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego pawilonu. Ponadto odnosząc się do stwierdzenia organu II instancji, że ponieważ w swoim wniosku o wznowienie postępowania Z. D. zapisała, iż składa skargę na "...działanie Burmistrza Miasta K., który wyraził zgodę na lokalizację pawilonu handlowo-usługowego wybudowanego w bezpośrednim sąsiedztwie mojej nieruchomości ....", to wiedziała, iż decyzja takowa została wydana, Sąd musi zaznaczyć, iż o tym, że skarżąca wiedziała o decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest niewątpliwe w niniejszej sprawie. Jednakże istotą rozstrzygnięcia na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. jest ustalenie m.in. czy strona zachowała jednomiesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie organy tego jednak nie ustaliły. Również fakt przysłaniania przez sporny budynek dopływu światła dziennego do budynku skarżącej i uciążliwości z tym związane (czy to w trakcie budowy, czy po oddaniu budynku do użytkowania w 2004 r.), nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia, że Z. D. uchybiła terminowi do żądania wznowienia postępowania. Ponadto Sąd zauważył, iż w sprzeczności z wcześniejszymi wywodami uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stoi końcowa jego część, w której organ wskazał, iż Z. D. dużo wcześniej niż miesiąc przez złożeniem swojej skargi dowiedziała się o okoliczności takiej, iż została pominięta przez organ I instancji w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz E. K.-K. i K. K. dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego), a zatem okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Uchybienia powyższe obligowały Sąd do uchylenia nie tylko decyzji organu I instancji, ale i również decyzji organu odwoławczego. Należy również zaznaczyć, iż kwestionowane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzje zostały podjęte po wcześniejszym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzji Burmistrza Kowar z dnia [...] Nr [...], którą odmówiono (we wznowionym postępowaniu), na podstawie art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uchylenia decyzji Burmistrza K. Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu na rzecz E. K.-K. i K. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowo-mieszkalnego (bliźniaczego) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...], obręb [...] – rejon ul. B. w K. Sprawa wróciła zatem do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W decyzji z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało m.in., iż postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisu art. 148 k.p.a. Organ ten bowiem nie ustalił kwestii zachowania przez Z. D. jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w tym artykule. Ponadto wskazano również (jak była o tym mowa we wcześniejszej części uzasadnienia), iż z treści pisma strony z dnia [...] kierowanego do Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. i zatytułowanego "skarga" nie wynika, że strona domagała się wznowienia postępowania w trybie określonym w art. 145 § 1 k.p.a. Skarga została zakwalifikowana jako podanie o wznowienia postępowania przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. Taką też kwalifikację tej skargi przyjął Burmistrz K., wznawiając postępowanie w formie postanowienia z dnia [...], jednakże organ ten jako podstawę prawną swojego postanowienia wskazał m.in. art. 145 § 1 k.p.a. bez wskazania konkretnie, jaka wymieniona w tym przepisie przesłanka stanowi podstawę wznowienia postępowania. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że organ I instancji winien był przed wydaniem w/w postanowienia zwrócić się do Z. D. w trybie przepisu art. 63 k.p.a. o wyjaśnienie rzeczywistej woli strony poprzez sprecyzowanie żądania. Tej okoliczności organ I instancji jednak nie dopełnił. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w ocenie Sądu, organ I instancji nie dokonał niezbędnych ustaleń, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego zawartymi w powyższej decyzji. W istocie organ I instancji, wydając decyzję z dnia [...] Nr [...], nie zwrócił się do skarżącej o wyjaśnienie treści żądania, zawartego w piśmie z dnia [...], ani nie ustalił kwestii zachowania przez Z. D. jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Takim wyjaśnieniem nie może być anonimowa notatka służbowa ze "spotkania" ze skarżącą w dniu [...] albowiem notatka ta jest w swej treści niezrozumiała i nie spełnia podstawowych wymogów formalnych. W świetle powyższego tym bardziej niezrozumiałe jest utrzymanie przez organ II instancji w niniejszej sprawie decyzji pierwszoinstancyjnej. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. ograniczyło się w swojej decyzji do stwierdzenia, iż skargę w tej sprawie, uznaną przez organ I instancji za wniosek o wznowienie postępowania, Z. D. złożyła [...]. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zostały wydane niezgodnie z prawem, a to obligowało do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.