II SA/Wr 114/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska (spraw.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Starosty Powiatu G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału działek oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt.1 k.p.a. w związku z art.127 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję tegoż Kolegium z dnia [...]r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie wsi R., Gmina G. o powierzchni 9,8778 ha, składającej się z działek nr: 382/36, 385, 386/1, 382/33, 384/1, 387/5, 387/6, 388/1, 389/1, 390/5. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Starosta G. pismem z dnia 16 lipca 2008r. wniósł o stwierdzenie - w oparciu o art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nieważności wyżej opisanej decyzji Wójta Gminy G., zarzucając, że decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i niewykonalność ma charakter trwały. Uzasadniając swe żądanie, Starosta G. wskazał, że w wyniku dokonanego podziału działki oznaczone numerami 382/39, 386/9, 384/7, 387/13, 388/10, 389/8 i 390/12 przeszły na własność Skarbu Państwa. Podkreślił, że z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...]r. /Dz. Urz. Woj. D. nr [...], poz. [...]/, który wszedł w życie przed dniem wydania w/w decyzji, wynika, że przedmiotowe działki znajdują się na obszarze przeznaczonym na prowadzenie istniejącej drogi krajowej nr [...] oraz jej poszerzenie. Natomiast w dniu 12 maja 2005r. Sejmik Województwa D. podjął uchwałę nr [...] w sprawie zaliczenia odcinków dróg do kategorii dróg wojewódzkich w miejscowości G., zgodnie z którą do kategorii dróg wojewódzkich zaliczono odcinek drogi, obwodnicy od ul. [...] do ul. [...], pod warunkiem pozbawienia w/w ulicy dotychczasowej kategorii drogi powiatowej. W dniu 29 września 2005r. Rada Powiatu G. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie pozbawienia dróg kategorii powiatowych na terenie miasta G.. Jednakże miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnił na etapie jego opracowania powyższej uchwały Sejmiku. Także Wójt wydając kwestionowaną decyzję podziałową nie wziął pod uwagę, że od dnia 1 stycznia 2006r. odcinek obwodnicy miasta G., na poszerzenie którego wydzielono przedmiotowe działki, nie posiada kategorii drogi krajowej oraz został zaliczony do kategorii dróg wojewódzkich. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. podjęło decyzję z dnia [...]r. Nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...]. Pismem z dnia 28 października 2008r. Starosta G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując swoje argumenty sformułowane we wniosku z dnia 16 lipca 2008r.. Odnosząc się do stanowiska Kolegium, Starosta G. stwierdził, że fakt nieopublikowania uchwał ustalających kategorię drogi nie skutkuje ich nieważności, gdy zaś uchwała Sejmiku Województwa D. nr [...] z dnia 12 maja 2005r. jest w obrocie prawnym i jest także wykonywana, a od dwóch lat droga utrzymywana jest i zarządzana przez Marszałka Województwa D. przy pomocy D. Służby Dróg i Kolei. Starosta G. podkreślił, że w efekcie decyzji podziałowej i decyzji Kolegium o odmowie stwierdzenia jej nieważności, zobowiązany będzie do zapłaty odszkodowania w kwocie 538.154 zł na skutek uchybienia /braku publikacji uchwał w dzienniku urzędowym województwa/ popełnionego przez Sejmik Wojewódzki. Zdaniem wnioskodawcy wszystkie uchwały związane z kategorią dróg były przedmiotom badań nadzorczych Wojewody D., który nie wniósł do nich żadnych zastrzeżeń. W tej sytuacji mimo ułomności weszły one do obrotu prawnego. W związku z tym Starosta zarzucił, że rozpatrując sprawę Kolegium nie zbadało zagadnienia obejmującego uznania za drogę krajową drogi, na poszerzenie której wydzielono sporne działki. Jak wskazał Starosta, kategorię drogi krajowej, jak również jej przebieg ustala się w drodze rozporządzenia właściwego ministra. W żadnym z tych przepisów odcinek drogi od ul. [...] do ul. [...] nie został wykazany jako droga krajowa. Na dzień sporządzenia i publikacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydana została przedmiotowa decyzja podziałowa, obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwie dolnośląskim, kujawsko-pomorskim mazowieckiem, pomorskim, śląskim, zachodnio-pomorskim (Dz. U. Nr 60, poz. 566), w którym również przedmiotowy odcinek drogi nie został wykazany jako droga krajowa. W tej sytuacji zapis w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami [...] i [...] miasta G. i południową krawędzią działek nr 392/4 i 392/5 jest błędny. Jak dalej podkreślił wnioskodawca, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien określać wyłącznie klasyfikację techniczną i funkcjonalną drogi. Natomiast adresata tego zapisu (właściciela) określa w przypadku dróg krajowych rozporządzenie odpowiedniego ministra. Wadliwie sporządzony miejscowy plan skutkował wydaniem przez Wójta Gminy G. wadliwej decyzji podziałowej, posiadającej błąd materialno-prawny i na podstawie decyzji przeniesione zostało prawo własności działek na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto Starosta podniósł, że z mocy decyzji podziałowej nie nawiązał się stosunek prawny ze Skarbem Państwa, gdyż wykonanie tej decyzji przejął samorząd województwa. Od chwili bowiem podjęcia uchwały przez Sejmik Województwa D. nadającej przedmiotowej drodze kategorię drogi wojewódzkiej, droga ta przeszła pod Zarząd D. Służby Dróg i Kolei we W. i zarząd ten jest wykonywany do dnia dzisiejszego. Rozpatrując sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. nie uwzględniło wniosku Starosty G., stwierdzając, że w świetle regulacji prawnych, jakie zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), według stanu prawnego na dzień 17 lutego 2006r., nie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wójta Gminy G., wydanej na podstawie art. 93 ust.1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust.1 i art. 98 ust. 1 tej ustawy. Jak stanowi przepis art. 93 ust. 1 ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Literalne brzmienie art. 93 ust. 1 wskazuje, że organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy podziału nieruchomości dokonuje oceny dopuszczalności podziału nieruchomości, jako oceny zgodności z planem miejscowym, bez dopuszczalności wskazywania na inne, nawet prawne kryteria w zakresie możliwości zagospodarowania nieruchomości, znajdujące się poza planem miejscowym. Ustawodawca wyjaśnił przy tym w art. 93 ust. 2 znacznie kryterium podziału, polegającego na badaniu "zgodności z ustaleniami planu miejscowego", wskazując czego dotyczy ta zgodność /przeznaczenia i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu/. W ramach takiego postępowania administracyjnego organ wydając decyzję zatwierdzającą projekt podziału nie jest zatem uprawniony do oceny czy "zapis w planie miejscowym jest błędny". Plan miejscowy jest bowiem aktem prawa miejscowego i zawiera przepisy powszechnie obowiązujące. Uwzględniając powyższe zasady, Kolegium stwierdziło, że w tej sytuacji nie może dokonywać oceny kwestionowanej decyzji w oparciu o okoliczności i zdarzenia wskazane przez wnioskodawcę, skoro wyłącznym kryterium podziału jest jego zgodność z planem miejscowym. Błędne jest w tej sytuacji, zdaniem SKO, twierdzenie wnioskodawcy, że "fakt nieopublikowania uchwał ustalających kategorię tej drogi jest główną przesłanką do odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji podziałowej". W tym miejscu Kolegium wskazało, że z ustaleń planu miejscowego przywołanego w kwestionowanej decyzji, zawartych w § 11 wynika wyraźnie, że wyznacza się m.in. pas terenu oznaczony na rysunku planu symbolem KD-GP2/2, przeznaczony na prowadzenie istniejącej drogi krajowej nr [...], jako drogi głównej ruchu przyśpieszonego, oraz na jej poszerzenie do szerokości 35m w liniach rozgraniczających umożliwiających prowadzenie docelowo drugiej jezdni. Wyznaczone zostały także tereny przeznaczone na rozbudowę skrzyżowania m.in. z tą drogą. Zapisy tego planu zostały zdaniem Kolegium, stosownie do cyt. przepisów art. 93 i art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uwzględnione w toku postępowania podziałowego. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że normatywny charakter planu miejscowego wyłącza możliwość weryfikacji w toku niniejszego postępowania administracyjnego "zagadnienia obejmującego uznania za drogę krajową drogi, na poszerzenie której wydzielono sporne działki", a o co wnosi skarżąca strona. Kolegium wskazało przy tym, że projekt przedmiotowego planu miejscowego, jak wskazuje lektura akt sprawy, był zgodnie z obowiązującą procedurą przedmiotem uzgodnień m.in. z Zarządem Województwa D., Zarządem Powiatu G. i Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we W. oraz ze Starostwem Powiatowym w G.. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Starosta G., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Kolegium. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza zasady procedury, tj. art. 7, art. 11, art. 77 i art. 78 k.p.a. i następne oraz art. 107 § 3 k.p.a.. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja podziałowa z dnia [...]r. przyznała prawo własności nieruchomości Skarbowi Państwa w sytuacji gdy 12 maja 2005r. Sejmik Województwa D. uchwałą nr [...] z dnia 12 maja 2005r. zaliczył tę drogę do kategorii dróg wojewódzkich, zaś dnia 29 września 2005r. Rada Powiatu G. pozbawiła ją kategorii drogi powiatowej, a drogą tą zarządza D. Służba Dróg i Kolei we W.. Wydając zaskarżoną decyzją, Kolegium w ogóle nie ustosunkowało się do dowodów przedłożonych przez Starostę i nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego. Pominęło też milczeniem aspekty sprawy wskazane przez wnioskodawcę. Zdaniem strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wystąpiła sytuacja nietypowa, wynikająca z tego, że stan faktyczny sprawy wygląda inaczej niż orzeczony ostatecznymi decyzjami administracyjnymi stan prawny. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego zawierał błędy polegające na określeniu adresata (właściciela drogi), a nie wyłącznie klasyfikację techniczną i funkcjonalną drogi, a następnie decyzja zatwierdzająca projekt podziału błędy te powieliła. Konsekwencje błędów organów jednostki samorządu terytorialnego ma obecnie ponieść Skarb Państwa poprzez wypłatę wywłaszczonemu właścicielowi działek odszkodowania. Skarb Państwa nie jest właścicielem drogi powstałej w wyniku podziału działek Spółki A, ani też nie wszedł w jej posiadanie. Nie był i nie jest też jej zarządcą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2009r. uczestnik postępowania Spółka A wniosła o oddalenie skargi, podzielając stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony był jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 § 1 lub art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zważyć przy tym należy, że przedmiotem oceny sądowej były jedynie decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...]. Natomiast oceną tą nie mogły być objęte ani zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...]r., jak również kwestie zapłaty odszkodowania na rzecz Spółki A. Wskazać należy, że art. 16 § 1 k.p.a. ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Od tej reguły ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uregulowane jest przepisami art.156 k.p.a. do art.159 k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje na żądanie strony lub z urzędu /art.157 § 2 k.p.a./. Przedmiotem postępowania w tym nadzwyczajnym trybie jest ustalenie istnienia jednej z wadliwości decyzji, taksatywnie wymienionych w art.156§ 1, a także stwierdzenie, czy nie występują przesłanki negatywne wymienione w art.156 § 2 k.p.a. Z przepisu art. 156 § 1 k.p.a. i art. 158 § 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. wynika, że jeśli w sprawie zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jej nieważności. Oznacza to, że granice w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organu nadzoru. Istotne jest w niniejszej sprawie, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art.156 § 1 k.p.a. /por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987r,. sygn. akt IV S.A. 1062/86, ONSA 1987, Nr 1, poz.35./. Powyższe ustalenie oznacza, że w niniejszym postępowaniu nie można było rozpatrywać sprawy co do jej istoty jak w postępowaniu odwoławczym, z tej to przyczyny, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi bowiem do zastępowania mechanizmu kontroli instancyjnej decyzji. Tryb postępowania nieważnościowego różni się w zasadniczy sposób od postępowania zwykłego. Analiza akt sprawy, jak i treść uzasadnień zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., mając przy tym na uwadze, że istnienie jednej z przesłanek o których mowa w art.156 § 1 k.p.a. musi być oczywiste - nie pozwala na stwierdzenie, że kwestionowana przez skarżącą stronę decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...], dotknięta była jedną z wad określonych w w/w art.156 § 1 k.p.a. Treść zaś uzasadnień zaskarżonych do Sądu decyzji świadczy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadziło w sposób należyty postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w art.156 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że rozstrzygający dla oceny czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności /por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 listopada 1997r., sygn.akt III SA 1134/96 – ONSA 1998, Nr 3, poz.101/. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że materialno-prawną podstawę wydania na wniosek Spółki A z siedzibą w W. w/w decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie wsi R., Gmina G. o powierzchni 9,8778 ha, składającej się z działek nr: 382/36, 385, 386/1, 382/33, 384/1, 387/5, 387/6, 388/1, 389/1, 390/5, będącej własnością w/w Spółki – stanowił przepis art.93 ust.1 ustawa z dnia 21 sierpnia 2997r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym na dzień 17 lutego 2006r. (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie zaś z tym przepisem - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, gdy zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 art.93 - dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Powyższa regulacja oznacza, że jedynym kryterium dopuszczalności podziału nieruchomości na podstawie cyt.wyżej przepisu art.93 ust.1 u.g.n. jest jego zgodność z planem miejscowym. Istotne jest zatem, a co jest okolicznością niesporną, że w dniu [...]r. Rada Gminy G. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w R. gm. G., ogranicznego ulicami: [...] i [...], obwodnicą m. G. i południową krawędzią działek nr 392/4 i 392/5 /Dz. Urz. Woj. D. nr [...], poz. [...] z dnia [...]r./, obejmującego teren działek podlegających podziałowi opisaną wyżej decyzją Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...]. Niesporne jest również w sprawie, że to zawarte w § 11 ustalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiły podstawę zatwierdzenia kwestionowaną decyzją Wójta Gminy G. projektu podziału przedmiotowej nieruchomości. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w/w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...]r. - jest zgodnie z art.14 ust.8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, aktem prawa miejscowego. Oznacza to w myśl postanowień art.87 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Innymi słowy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest częścią systemu prawnego państwa. Przedmiotowy plan różni się w porównaniu z innymi normami powszechnie obowiązującymi tylko tym, że ustalenia jego obowiązują na obszarze danej gminy /por. R.Hauser, M.Mzyk, Z.Niewiadomski, M.Rzążewska, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem. Wyd.Prawnicze Warszawa 1995r., str.28/. Sąd zatem w pełni podziela poglądy prezentowane w doktrynie, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego, mające moc powszechnie obowiązującą - muszą być przestrzegane bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą krytyczny stosunek, dopóki nie zostaną zmienione w trybie w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. /por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str.143/. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że Wójt Gminy G. jako właściwy organ w sprawie wydania opisanej wyżej decyzji zatwierdzającej projekt podziału przedmiotowych nieruchomości - związany był postanowieniami tegoż obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mającego moc powszechnie obowiązującą. W tej sytuacji powoływanie się przez Starostę G. na uchwałę nr [...] z dnia 12 maja 2005r. Sejmiku Województwa D. w sprawie zaliczenia odcinków dróg do kategorii dróg wojewódzkich w miejscowości G. oraz uchwałę nr [...] z dnia 29 września 2005r. Rady Powiatu G. w sprawie pozbawienia dróg kategorii powiatowych na terenie miasta G. i wywodzenie z tychże uchwał wadliwości opisanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położonego w R. gm. G. /uchwała nr [...] z dnia [...]r./, a w konsekwencji wywodzenie wadliwości decyzji podziałowej Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...] z powoływaniem się na przepis art.156 § 1 pkt 5 k.p.a. – nie jest zasadne. Podkreślić należy, że tak w doktrynie jak i w orzecznictwie wskazuje się, że "niewykonalność decyzji może być faktyczna, jak i prawna, w pierwszym przypadku nie ma możliwości technicznych, a w drugim – istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu prawa lub obowiązków ustanowionych w decyzji. (...) Niewykonalność ta powinna być spowodowana istnieniem przeszkód, które znamionują dwie cechy: istniały już w dacie wydania decyzji; są nieusuwalne przez cały czas. (...) Powodem niewykonalności decyzji może być to, że jej realizacja mogłaby nastąpić tylko w wyniku dokonania czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Wprawdzie wykonanie decyzji jest w takim przypadku możliwe faktycznie, ale nie będzie dopuszczalne z prawnego punktu widzenia, bo naruszające wymagania praworządności." /B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarza, Wydanie 8, Warszawa 2006, s. 751/. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa tylko wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie (obiektywnie) niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna /zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 1999r., sygn. akt IV SA 1239/97, publ. LEX nr 48176/. Nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji /zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 20 grudnia 1984r., sygn. akt I SA 804/84, publ. ONSA 1984/2/123; z dnia 12 lutego 1985r., sygn. akt SA/Kr 1260/84, publ. GAP 1987, Nr 8, s. 45; z dnia 13 lutego 1986r., sygn. akt IIISA 1146/85, publ. ONSA 1986, Nr 1, poz. 12/. W tezie wyroku z dnia 15 marca 2000r. /sygn. akt IVSA 144/98, niepubl./ Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można mówić o niewykonalności decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli wynikające z niej obowiązki mieszczą się w granicach prawa". Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że wbrew stanowisku strony skarżącej nie mamy w niej do czynienia z niewykonalnością decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...], w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.. Jak to już wyżej Sąd zauważył, na niewykonalność powyższej decyzji Wójta Gminy G. nie ma wpływu kwestia - jak to podnosi Starosta - że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnił na etapie jego opracowania w/w uchwały Sejmiku oraz w/w uchwały Rady Powiatu, skoro na podstawie i w zgodzie z ustaleniami wówczas obowiązującego planu jako przepisu prawa miejscowego została wydana kwestionowana decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...]r., Nr [...]. Spór o prawo własności nie może zdaniem Sądu przesadzać o niewykonalności decyzji, gdy kwestia przejścia własności wydzielonych pod drogi publiczne działek gruntu, uregulowana została przepisem art.98 ust.1 u.g.n. i postanowienia tegoż przepisu jak i postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - trafnie zastosował Wójt Gminy G. wydając opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r., Nr [...]. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi Starosty Powiatu G. i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.