II SA/Wr 114/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Protokolant Daria Burdzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "C. K." we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki pochylni oddala skargę. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., (dalej - DWINB), zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej ,,C. K." z siedzibą przy ul. Cz. [...] we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), (dalej k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej - PINB) z dnia [...] r., nr[...] , odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., w przedmiocie obowiązku rozbiórki pochylni przynależnej do budynku mieszkalno-usługowego przy ul. B. [...]-[...] we W. Z uzasadnienia oprotestowanego skargą aktu administracyjnego, jak też z akt administracyjnych, wyłania się następujący stan faktyczny i prawny sprawy. PINB dla miasta W. w dniu 31 stycznia 2013 r. wydał decyzję nr[...], którą nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej ,,C. K." rozbiórkę pochylni przynależnej do budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego przy ul. B.[...]-[...] we W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją DWINB z dnia [...] r., nr[...]. Niewykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej spowodowało skierowanie przez PINB do adresata decyzji upomnienia z dnia [...] r., nr[...], którym organ powołując się na art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), (dalej u.p.e.a.), wezwał spółdzielnię mieszkaniową do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Wskazane upomnienie zawierało informację, że w przypadku dalszego niewykonania obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego przewidzianego dla egzekucji świadczeń o charakterze niepieniężnym. Reakcją Spółdzielni Mieszkaniowej ,,C. K." na upomnienie było pismo z dnia 12 września 2013 r., w którym podała ona informację o złożeniu do G. Inspektora Nadzoru Budowlanego - (dalej GINB), wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji DWINB z dnia [...] r., nr [...] i wniosku o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. PINB dla miasta W. w dniu [...] r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] wraz z klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej oraz wydał postanowienie nr[...] , którym na podstawie art. 119, 120 § 1, 121 § 2 i art. 122 § 2 pkt 1 i 2 u.p.e.a., nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową "C. K." grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 40.000 zł. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, iż zażalenie złożone na powyższego postanowienie okazało się nieskuteczne, gdyż DWINB postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał je w mocy. Zaznaczyć należy, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "C. K." składając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia skierowała także do organu nadzoru budowlanego I instancji: zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wniosek o "odroczenie wykonania nałożonego obowiązku do czasu rozpatrzenia wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia [...] r., nr [...] ". Co do zasady, na uzasadnienie wszystkich wniosków i żądań wskazano fakt, iż zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji DWINB utrzymującej w mocy decyzję PINB dla miasta W. nakazującej rozbiórkę przedmiotowej pochylni, zaś wniosek o jej wstrzymanie nie został jeszcze rozpatrzony. Odnosząc się do wniosku dotyczącego zawieszenia postępowania egzekucyjnego PINB w dniu 29 października 2013 r. wydał postanowienie nr[...] , którym na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Na uzasadnienie rozstrzygnięcia wskazano, że jakkolwiek wniosek traktuje o odroczeniu wykonania nałożonego obowiązku, w postępowaniu dotyczącym egzekucji obowiązków niepieniężnych nie przewiduje się możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odroczenia wykonania obowiązku. W oparciu o analizę uzasadnienia wniosku organ przyjął, że wniosek ten dotyczy w istocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku wskazano na przesłanki zawieszenia postępowania wynikające z art. 56 § 1 u.p.e.a. i uznano, że wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "C.K." mógłby być skuteczny tylko w sytuacji, gdyby powołano się w nim na jedną z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w tym przepisie. Zdaniem organu wniosek umotywowano okolicznościami, które nie mają wpływu na dalszy bieg postępowania egzekucyjnego. Decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki pochylni, jest decyzją ostateczną i do czasu jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego inną decyzją ostateczną strony i organy są nią związane. Odnosząc się do złożonego przez zobowiązaną spółdzielnię wniosku w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, zauważono, że do PINB dla miasta W. nie wpłynęło rozstrzygnięcie wstrzymujące wykonanie decyzji. W tych okolicznościach sprawy organ przyjął, iż nie ma żadnej formalnej przeszkody, by postępowanie egzekucyjne toczyło się nadal. Wskazując na to, że obowiązek rozbiórki pochylni przynależnej do budynku mieszkalno-usługowego przy ul. B. [...]-[...] we W. nie został wstrzymany i nie występują okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 2, 3, 4, 5 u.p.e.a., w uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że ,,brak jest podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółdzielni Mieszkaniowej "C. K." na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r.". Spółdzielnia Mieszkaniowa ,,C.K." wniosła zażalenie na powyższe postanowienie podając przy tym, iż znane jej są ,,formalno-ustawowe przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jednakże w przedmiotowej sprawie znaczenie ma merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, które jest uzależnione od ostatecznej decyzji GINB". W dalszej części twierdzeń wskazano, że ,,Spółdzielnia nie neguje faktu, iż postanowienie o wykonaniu obowiązku rozbiórki pochylni w świetle obowiązków przepisów prawa jest prawomocne, jednakże organ winien również uwzględnić fakt, iż Spółdzielnia skorzystała z przysługujących jej innych środków odwoławczych, skierowanych do GINB - o czym wiadomo jest organowi’’. W zażaleniu zawarto także obawę skomplikowania się sprawy, w przypadku wykonania przez Spółdzielnię nałożonego na nią obowiązku rozbiórki pochylni, w sytuacji gdy GINB może stwierdzić nieważność decyzji nakazującej rozbiórkę pochylni. W ramach postępowania drugoinstancyjnego DWINB w dniu [...]r. wydał postanowienie nr[...] , którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając stanowisko organ odwoławczy przytoczył tok dotychczasowego postępowania, by dalej wymienić ustawowe przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wynikające z art. 56 § 1 u.p.e.a. W ocenie DWINB w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił żaden z przypadków wskazanych w powołanym przepisie, który obligowałby organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Decyzja PINB dla miasta W. z dnia [...]r., nr [...] nakazującą Spółdzielni Mieszkaniowej "C. K." rozbiórkę pochylni przynależnej do budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego przy ul. B. [...]-[...] we W. oraz utrzymującą ją w mocy decyzja DWINB z dnia [...] r., nr [...]są ostateczne i pozostają w obrocie prawnym. Wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "C.K." o stwierdzenia nieważności decyzji DWINB został rozpoznany decyzją GINB z dnia [...] r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia [...] r., nr[...] , zaś postanowieniem z dnia [...] mr. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania wykonania decyzji DWINB nr[...]. Spółdzielnia Mieszkaniowa ,,C. K." skargą z dnia 17 stycznia 2013 r. zaskarżyła opisane na wstępie postanowienie DWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jego uchylenie i uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Żądania skargi uzasadniono zarzutami w postaci: - naruszenia art. 23 § 6 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organ wydający zaskarżone postanowienie posiadał wiedzę o wniosku skarżącej do GINB w W., - naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, - niezastosowania art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. i błędne uznanie, że rozbiórka pochylni rozwiąże problem wejść do lokali użytkowych usytuowanych w parterze budynku, - naruszenia § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., (Dz. U., nr 75 poz. 690), - naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., w związku z art. 7, art. 18, art. 119 u.p.e.a. i uchybienie zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W szczegółowych motywach skargi zwrócono uwagę na fakt, że postanowieniem z dnia [...] r., GINB zawiesił z urzędu postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] r., nr[...], dopatrując się wystąpienia w sprawie zagadnienia wstępnego. W następstwie tego zdarzenia, zdaniem autora skargi zastrzeżenia budzi powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez DWINB na nieprawomocne postanowienie GINB. Wobec tego decyzja GINB dowodzi, iż w sprawie pozostają wątpliwości, które winny być rozpatrzone przed wykonaniem nakazu rozbiórki nałożonego na skarżącą. Dalej odniesiono się do okoliczności związanych z samą pochylnią jako przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podano, że pochylnia istnieje od kilkunastu lat, została wybudowana wraz z budynkiem na podstawie pozwolenia na budowę. Inwestycję zakończono w 2000 r., a wszelkie czynności wymagane przepisami Prawa budowlanego, związane z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie budynku zostały przez Spółdzielnię spełnione. Państwowa Straż Pożarną i Państwowy Inspektora Sanitarnego nie wniosły żadnych zastrzeżeń do wybudowanego obiektu. Pochylnia została zaprojektowana i wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami i stanowi ogólnodostępny ciąg pieszy. Kolejne uwagi odnośnie pochylni związane były z tym, że jest ona dostosowana dla osób niepełnosprawnych i nie stanowi integralnej części budynku mieszkalnego. Nadto została wykonana na terenie pasa drogowego, którego właścicielem jest Gmina W., a zarządcą Zarząd Dróg i Komunikacji podlegający Gminie. Autor skargi zwrócił uwagę na to, że PINB w dniu [...] r., wydał decyzję nr [...] nakazującą doprowadzenie pochylni do stanu zgodnego z prawem do dnia 30 grudnia 2000 r. Nakaz ten wykonano, rozebrano pochylnię i wykonano ją zgodnie z projektem. Na potwierdzenie tego PINB w postanowieniu z dnia [...] r., nr [...] stwierdził, że inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku i doprowadził pochylnie do stanu zgodnego z prawem. Potwierdzenie znajduje się również w piśmie [...] z dnia [...]r., kierowanym do DWINB. W ocenie skarżącej w sprawie pochylni wydawano różne wykluczające się decyzje. W latach 2007 i 2011 PINB dwukrotnie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie pochylni, (decyzje z dnia [...]r., nr [...]i z dnia [...] r., nr[...]). Potwierdzeniem prawidłowości funkcjonowania pochylni ma być odpowiedź na skargę jakiej udzielił DWINB na decyzję z dnia [...] nr [...]r. Kontynuując wywody skargi powołano się również na stanowiska Straży Pożarnej, Sanepidu, Ochrony Środowiska i Państwowej Inspekcji Pracy, które to służby dokonały odbioru obiektu i nie wniosły zastrzeżeń do jego użytkowania. Dodatkowo Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej stwierdziła, że wybudowana pochylnia nie narusza przepisów w zakresie zapewnienia prawidłowych warunków dojazdu pożarowego do budynku przy ul. B. [...]-[...]., zaś Zarząd Dróg i Komunikacji, przekazał protokolarnie teren pasa drogowego ul. B. [...]-[...] pod plac budowy w związku z budową budynku mieszkalno-usługowego. Po zakończeniu budowy Zarząd Dróg i Komunikacji przejął wybudowaną pochylnię na swój stan majątkowy, potwierdzając pismem z dnia 12 marca 2001 r., że wybudowana pochylnia została wykonana zgodnie z projektem budowlanym. W dalszej części skargi podniesiono, że przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięto pod uwagę faktu, iż postanowienie nakazujące rozbiórkę pochylni narusza przepisy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690), a w szczególności § 16 ust. 1, który stanowi, że do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i wjazdów o których mowa w § 14 ust. 1 i 2 utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części z których te osoby mogą korzystać". W tych okolicznościach zauważono, iż decyzja o rozbiórce pochylni zaprojektowanej i wykonanej w celu udostępnienia lokali o funkcji użyteczności publicznej dla osób niepełnosprawnych pozostaje w jawnej sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste zestawienie ze sobą możliwych skutków nakazanej rozbiórki, która uniemożliwi korzystanie ze sklepów osobom niepełnosprawnym. Kontynuując skargę skarżąca postawiła tezę, iż rozbiórka pochylni nie tylko nie rozwiąże problemu dojść do lokali usytuowanych w parterze budynku, lecz wręcz uniemożliwi jakiekolwiek dojście do tychże lokali. Nadto w jej ocenie organ odmawiający zawieszenia postępowania egzekucyjnego i nakazujący rozbiórkę oraz nakładający grzywnę w celu przymuszenia podjął decyzje w oderwaniu od rzeczywistości. Organ nie wskazał w jaki sposób po dokonaniu rozbiórki pochylni, będzie można przedostać się do lokali usytuowanych w parterze budynku i nie odniósł się do możliwości wykonania innych wejść do lokali w parterze budynku i wybudowania schodów. Nadto zwrócono uwagę na skomplikowany aspekt techniczny wykonania rozbiórki oraz uznano, że 6-miesięczny termin wykonania nałożonego obowiązku jest terminem nierealnym do wykonania. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte, zaś pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona. Wyjaśniając motywy podjętego wyroku należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie kontrolą sądową objęte zostało postanowienie DWINB utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie PINB dla miasta W. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej C.K. we W. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w pierwszej kolejności należało przypomnieć, iż podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w jego prowadzeniu. Chodzi mianowicie o takie przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Wymienione w powołanym przepisie art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. przesłanki zawieszenia postępowania mają charakter obligatoryjny. Nie pozostają zatem uznaniu organu egzekucyjnego tego czy w danym przypadku zawiesić postępowanie. Przyjąć zatem należy, iż u.p.e.a. w sposób kompletny reguluje obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazując w treści art. 56 § 1, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Podejmując się oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zdecydowanie podkreślić, iż wolą ustawodawcy określającego w sposób enumeratywny sytuacje powodujące zawieszenie postępowania było korzystanie z tego środka tylko i wyłącznie w przypadku faktycznego ziszczenia się przyczyn zawartych w przepisie ustawy. Innymi słowy organ nie ma podstaw do skorzystania z instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego w innych przypadkach, które nie mieszczą się w grupie taksatywnie wymienionych przesłanek z art. 56 § 1 u.p.e.a.. Ewentualne przekroczenie ram prawnych wynikających z przytoczonego normatywu czyni skutecznym zarzut naruszenia prawa, nawet w stopniu rażącym, co z kolei determinuje konieczność eliminacji z obrotu prawnego aktu administracyjnego wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Z tej oto przyczyny organ nie może brać pod uwagę innych okoliczności niewskazanych w tym przepisie, (por. P. Przybysz Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003 r., str. 74-75). Stanowisko doktryny znajduje potwierdzenie również w judykaturze (por. orzeczenia NSA: III SA 4497/97 z dnia 14 czerwca 1999 r., III SA 1676/97 z dnia 9 grudnia 1998 r., III SA 762/97 z dnia 14 października 1998 r., wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2004 r., III SA 2376/03, wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 stycznia 2009 r., II SA/Ke 759/08, wszystkie orzeczenia dostępne w bazie LEX). Przechodząc do oceny argumentacji zamieszczonej w skardze stwierdzić należy, że zostały szeroko opisane okoliczności związane zarówno z prowadzonym postępowaniem w sprawie przedmiotowej pochylni, z prawidłowością pochylni w ocenie autora skargi, w sensie technicznym i prawnym, a także problemami związanymi nie tylko z rozbiórką tej pochylni ale także z niedogodnościami dla osób niepełnosprawnych. Pomijając spójność poczynionych wywodów nie sposób nie zwrócić uwagi na zdecydowaną rozłączność postępowania administracyjnego z postępowaniem egzekucyjnym. Jedynym elementem jaki je łączy jest w istocie ostateczna decyzja administracyjna podlegająca egzekucji. Wszelkie twierdzenia skarżącej dotyczące zgody służb takich jak straż pożarna, czy ochrony środowiska, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, wydawanie różnych wykluczających się decyzji, czy wreszcie spełnianie przez pochylnię wymaganych norm, pozostają poza sferą zainteresowań organu egzekucyjnego i w konsekwencji sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie zapadłe w toku postępowania egzekucyjnego. Zasygnalizowane twierdzenia odnoszą się bowiem do samego postępowania administracyjnego i ewentualne ich podnoszenie mogło mieć miejsce w toku prowadzonego w sprawie postępowania, w ramach składach środków odwoławczych, lub w skardze do sądu na decyzję administracyjną, czy wreszcie we wnioskach dotyczących trybów nadzwyczajnych (wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji). W postępowaniu egzekucyjnym i w następstwie tego sądowoadministracyjnym, dotyczącym kontroli legalności postępowania egzekucyjnego brak jest podstaw do rozstrzygania prawidłowości i zgodności z prawem kwestii dotyczących postępowania administracyjnego, w trakcie którego wydano rozstrzygnięcie, w stosunku do którego wystawiono tytuł wykonawczy i wszczęto postępowanie egzekucyjne. Wobec powiedzianego trudno inaczej jak bezzasadny ocenić zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegający na uznaniu przez organ, że rozbiórka pochylni rozwiąże problem wejść do lokali użytkowych usytuowanych na parterze budynku. Otóż poza egzekwowaniem ostatecznego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny nie posiada uprawnień do weryfikowania aktu administracyjnego czy ogólnej oceny stanu faktycznego sprawy poprzez pryzmat sytuacji jaka wyłoni się po rozbiórce pochylni. Kwestie te pozostają w gestii organu administracyjnego nie zaś organu egzekucyjnego. Fakt, iż PINB dla miasta W. jako organ administracyjny wydał decyzję, oraz, że jest wierzycielem i organem egzekucyjnym nie ma znaczenia wobec tego, iż ostateczna podlegająca egzekucji decyzji funkcjonuje w obrocie prawnym. Na koniec przyjdzie jeszcze odnieść się do zarzutu niezawieszenia postępowania wobec podjęcia przez organ wiedzy o prowadzonym przez GINB w stosunku do decyzji postępowaniu w trybie nadzwyczajnym. Również i ten zarzut jest chybiony. Trzeba wskazać, że okoliczność ta pozostaje dla organu rozpoznającego wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego bez znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2001 r. (sygn. akt SA/Sz 1636/99), wyraził pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że ,,wniosek zobowiązanego, zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji, (...), czy też podanie o wznowienie postępowania, nie są zdarzeniami wywołującymi skutek w postaci zawieszenia postępowania egzekucyjnego" - LEX nr 49798 Reasumując należy stwierdzić, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.