II SA/Wr 1141/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S. NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia (brak danych) Nr (brak danych) w przedmiocie uprawnień kombatanckich postanowił odrzucić skargę. Skarżący, mimo doręczenia w dniu 11 sierpnia 2003 r. wezwania do nadesłania kopii zaskarżonej decyzji (postanowienia) oraz mimo doręczenia w dniu 21 listopada 2003 r. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi nie odpowiedział na powyższe wezwania. Według art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. "spraw starych" będzie stosowało się "nowe przepisy" z wyłączeniem obowiązujących do dnia 31 grudnia 2003 r. przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych. Wobec bezskutecznego wezwania skarżącego w zakreślonym przez Sąd terminie do uiszczenia wymaganego wpisu, na podstawie art. 220§3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić. Podobne konsekwencje wynikają z niewskazania zaskarżonego aktu. Przepisy bowiem cytowanego Prawa w art. 57 §1 określają cechy, jakie powinna spełniać skarga. Winna ona m.in. zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1 tego przepisu). Z tego powodu skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 3 cytowanego Prawa.