II SA/Wr 115/07

Sygnatura akt: II SA/Wr 115/07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. B. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla B sp. z o. o. polegającego na budowie stacji bazowej sieci C nr [...], na działce nr [...] położonej w T., gmina L. Z.; oddala skargę. wyr.1-sentencja wyroku W dniu [...] Burmistrz L. Z. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 pp 1, art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1, ust. 2 pkt i art. 53, art. 56 ust. 1, ust. 2 p.1, 2, 3, 14, ust. 3, ust. 7, art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zmianami) w związku z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, a także §2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez A. K. działającego w imieniu A Sp. z o. o. Biuro Regionalne we W., występującego z upoważnienia B sp. z o. o. w W., po uzgodnieniu z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym we W. i Wojewodą D. we W., wydał decyzję Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W powyższej decyzji określono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci C nr [...] B Sp. z o.o., z/s w W., zlokalizowanej w miejscowości T., gmina L. Z. na działce nr [...] ([...]), obręb T. Organ rozstrzygający uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w L. Z. nr [...] z dnia [...], opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa D. nr 118 z 2004 roku, poz. 2090. Inwestycja zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w wyżej wymienionym planie symbolem: "MUUiRO", na którym plan dopuszcza następujące funkcje: dla symbolu MUU: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub wielorodzinna z zakazem wprowadzania zabudowy wielorodzinnej powyżej 8 lokali w jednym budynku, - usługi nieuciążliwe, - usługi uciążliwe, w tym stacje paliw, - niezbędne obiekty infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, drogi wewnętrzne, ścieżki rowerowe, - inne zrealizowane przed wejściem planu w życie o ile są zgodne z przepisami szczególnymi; dla symbolu RO: - produkcja rolnicza, sadownicza lub ogrodnicza z wyłączeniem przedsięwzięć dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest lub może być wymagany, - łąki, pastwiska, nieużytki, - lasy, - niezbędne obiekty infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, w tym drogi publiczne klasy drogi lokalnej lub dojazdowej, trasy turystyczne widokowe, ścieżki rowerowe, - wody powierzchniowe, - inne zrealizowane przed wejściem planu w życie o ile są zgodne z przepisami szczególnymi lub określone w ust.3 Ponadto wskazano, iż stacja bazowa telefonii komórkowej sieci C nr [...] B Sp. z o. o., zlokalizowana jest w miejscowości T. gmina L. Z. na działce nr [...] ([...]), obręb T. stanowiącej współwłasność M. W. i R. M., na wieży D S.A. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej polegać będzie na instalacji trzech trzysystemowych (GSM/DCS/UMTS) anten rozsiewczych oraz dwóch anten radioliniowych na wieży oraz lokalizacji urządzeń nadawczo - odbiorczych w kontenerze umiejscowionym przy wieży. W docelowej konfiguracji anteny rozsiewcze stacji bazowej C zainstalowane będą na wysokości 39,5 m n.p.t., natomiast anteny radioliniowe - na wysokości 42 m n.p.t. Sumaryczna równoważna moc promieniowania izotropowo stacji bazowej wyniesie 28 097,4 W. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej sieci C nr [...] B Sp. z o. o. zlokalizowana jest na wieży antenowej D S.A. znajdującej się w miejscowości T., w otulinie Ś. Parku Krajobrazowego. W pobliżu stacji przebiega droga wojewódzka nr 392, znajdują się tereny rolne - pola uprawne oraz występuje zabudowa mieszkaniowa - najbliższa odległość do zabudowań ok. 110 m od miejsca lokalizacji stacji. Z raportu oddziaływania na środowisko wykonanego w lutym 2006 roku przez A Polska Sp. z o.o. przez zespół pod kierunkiem mgr J. S., biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych, Leśnictwa wynika, że pola elektromagnetyczne o poziomach przekraczających dopuszczalne wartości koncentrować się będą przed antenami w obszarach praktycznie niedostępnych dla ludności, gdyż będą one występować na wysokości powyżej 17 m n.p.t. i nie przekroczą zasięgu 80 m od anten. W takim zasięgu nie ma zabudowań mieszkalnych i nie przebywają ludzie. Budowa nie będzie uciążliwa dla środowiska, nie będzie stanowiła źródła hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska, kilkuosobowa załoga montująca urządzenia nie będzie potrzebowała zaplecza budowy stanowiącego zagrożenie dla środowiska. Okresowe remonty i przeglądy techniczne stacji nie są ekologicznie uciążliwe. Jedynie montaż i demontaż elementów stacji może wymagać wykonania prac spawalniczych w niewielkim zakresie, który nie będzie miał wpływu na czystość powietrza w rejonie lokalizacji stacji. Również eksploatacja projektowanej stacji nie wymaga poboru wody i nie będzie źródłem wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi ze względu na jej bezosobowy charakter. Analogicznie budowa i eksploatacja stacji nie jest źródłem powstawania odpadów. Jedynie ewentualne remonty konstrukcji mogą powodować generowanie złomu stalowego, który jest odpadem przeznaczonym do wykorzystania jako surowiec wtórny. Realizacja stacji i jej likwidacja trwa kilka dni i nie wymaga tworzenia zaplecza budowy a tym samym nie ma źródeł zanieczyszczenia środowiska. Według przedłożonego raportu urządzenia stacji nie będą: wytwarzać gazów i pyłów mogących zanieczyszczać powietrze, wykorzystywać wody i odprowadzać ścieków, a więc ujemnie wpływać na zanieczyszczenie gleby, wytwarzać hałasu, wytwarzać odpadów stałych, za wyjątkiem baterii i akumulatorów, które będą przekazywane do firm utylizujących tego typu odpady zgodnie z umowami zawartymi przez B sp. z o.o., wpływać ujemnie na florę i faunę. W fazie eksploatacji istotne są: utrzymanie urządzeń technicznych w stanie nie powodującym zwiększenia zasięgu pola elektromagnetycznego, przestrzeganie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przestrzeganie prawa budowlanego, całodobowy, zdalny, elektroniczny dozór stacji, zabezpieczający wejście na wieżę i dostęp do urządzeń stacyjnych osób trzecich. Organ I instancji wskazał, że planowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej B sp. z o.o. w miejscowości T. nie wpłynie na zmianę warunków zagospodarowania terenu. Lekka konstrukcja wieży, która już istnieje na terenie, w niewielkim stopniu wpłynie na ograniczenie widoczności. Zdaniem zespołu autorskiego wykonującego raport oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji nie jest możliwe dostosowanie formy architektonicznej takiej budowli do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Złagodzeniu negatywnego wrażenia zmian w krajobrazie służyć ma zastosowanie nieagresywnych kolorów konstrukcji i urządzeń współgrających z otoczeniem. Po ewentualnej likwidacji stacji winien zostać odtworzony poprzedni stan terenu. Przedmiotowe przedsięwzięcie realizowane będzie w otulinie Ś. Parku Krajobrazowego oraz w odległości ponad 2,5 km od istniejących obszarów Natura 2000 (Kościół w K., kod obszaru – [...]) i w odległości przekraczającej 1,5 km od najbliżej zlokalizowanych proponowanych obszarów Natura 2000 (pasmo K.), jednak ze względu na zakres i charakter planowanych prac nie będzie uciążliwe dla środowiska i ludzi. W bezpośrednim sąsiedztwie lokalizowanego przedsięwzięcia nie występują obiekty i tereny wymagające szczególnej ochrony dóbr materialnych i kulturowych. Bezpośrednio po uruchomieniu stacji, następnie co trzy lata i każdorazowo po zmianie warunków pracy obiektu (zwiększenie mocy nadajników, zmiana typu anten) mogących mieć wpływ na zmianę poziomu i azymutów promieniowania należy wykonać pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu mocy pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej. Wyniki pomiarów należy przekazać do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Wszelkie prace związane z montażem urządzeń stacji należy wykonać zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi określonymi dla tego rodzaju prac. Planowane przedsięwzięcie: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej B sp. z o. o. w miejscowości T., gmina L. Z., na działce nr [...] ([...]), obręb T. nie należy do zakładów stwarzających zagrożenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 roku w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535). W toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w tym powodowania zakłóceń radioelektrycznych w innych sieciach radiokomunikacyjnych ze względu na pracę stacji bazowej w międzynarodowo uzgodnionych zakresach częstotliwości. Ponadto dodano, że w oparciu o obliczenia i rysunki przedstawione w raporcie stwierdza się, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych niż 0,1 W/m2 wystąpią w wolnej niedostępnej dla ludzi przestrzeni, powyżej wysokości 17,00 m n.p.t., w maksymalnym zasięgu do 80,00 m od anten stacji bazowej telefonii komórkowej B. W związku z tym tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania w drodze specjalnych zapisów nie jest konieczne. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszoinstancyjny podał, że w dniu [...] (data wpływu do UMiG w L. Z. – [...]) A. K. występujący w imieniu, A Sp. z o. o. Biuro Regionalne z siedzibą we W., działający z upoważnienia B Sp. z o.o. w W., z siedzibą przy Al. J. [...] wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci C nr [...], zlokalizowanej w miejscowości T., gmina L. Z., na działce nr [...] ([...]), obręb: T. Do wniosku załączono 3 egzemplarze raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykonanego przez A sp. z o.o, opracowanego przez mgr J. S., biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych, Leśnictwa oraz biegłego z listy Wojewody D. w zakresie sporządzania "Ocen oddziaływania na środowisko" . W dniu [...] na podstawie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 46 a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska zostało wszczęte przez Burmistrza L. Z. postępowanie administracyjne w powyższej sprawie z powiadomieniem stron postępowania. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta i Gminy w L. Z. oraz zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznych (zakładka: [...]; rozdział: Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: dział: Zawiadomienia, ogłoszenia). Termin składania przez strony postępowania uwag i wniosków w powyższej sprawie wynosił 21 dni od daty otrzymania przez stronę zawiadomienia o wszczęciu postępowania i ostatecznie upłynął [...] (według potwierdzenia zwrotnego zawiadomienia najpóźniej otrzymanego przez stronę). W tym terminie wpłynęły 2 wnioski sprzeciwiające się budowie przedmiotowej stacji. W treści wniosków podnoszono szkodliwość promieniowania elektromagnetycznego dla ludzi i zwierząt, a nawet wręcz zagrożenie zdrowia i życia ludzi zamieszkujących w bliskim sąsiedztwie oraz pozbawienie wartości rolniczej terenu jak i wartości terenu pod potrzeby budownictwa. Wnioski rozpatrzono następująco: Z treścią wniosków zapoznano inwestora przedsięwzięcia (B), jak i wnioskodawcę przesyłając im kserokopie wystąpień sprzeciwiających się stron. W odpowiedzi B pismem z dnia [...] ( data wpływu [...]) ustosunkowała się szczegółowo do całości treści przesłanych wniosków przedstawiając swoje argumenty i uzasadnienie. Kserokopie stanowiska inwestora wraz z całością materiału otrzymanego w odpowiedzi na te wystąpienia przesłano stronom sprzeciwiającym się pismami [...] i [...] z dnia [...]. Organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia na podstawie przesłanego materiału oraz przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie mógł uznać zasadności złożonych wniosków, gdyż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie ogranicza swobodnego korzystania z gruntu (możliwości zabudowy mieszkaniowej) przez właścicieli sąsiadujących gruntów z działką, na której będzie zlokalizowana stacja telefonii komórkowej oraz budowa ta nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi. Z raportu oddziaływania na środowisko jednoznacznie wynika, że szkodliwe oddziaływanie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej (pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne) będzie występowało na wysokości powyżej 17 m nad poziomem terenu i w płaszczyźnie poziomej w promieniu do 80 m od anten, a więc poza miejscem przebywania ludzi. Zgodnie z wymogami przepisów art. 48, ust. 2, art. 57 i art. 378 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska - Burmistrz L. Z. pismami z dnia [...] zwrócił się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. i D. Urzędu Wojewódzkiego we W. o uzgodnienie przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci C nr [...], zlokalizowanej w miejscowości T., gmina L. Z., na działce nr [...] ([...]), obręb: T. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] (data wpływu do UmiG: [...]) w zakresie ochrony środowiska oraz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] (data wpływu do UMiG: [...]) w zakresie wymagań zdrowotno - sanitarnych, uzgodnili wyżej wymienione przedsięwzięcie bez zastrzeżeń. Przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) i podlega uzgodnieniu przez wojewodę. Z opinii D. Urzędu Wojewódzkiego we W. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. wynika, że planowana budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej B Sp. z o.o. na działce nr [...] ([...]) w miejscowości T., gmina L. Z. nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i spełniać będzie wymagania określone w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla stacji będą występowały w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi w maksymalnym zasięgu do 80 m od anten na wysokości powyżej 17 m n.p.t. Sumaryczna równoważna moc promieniowania izotropowo stacji bazowej wyniesie 28 097,4 W. Planowana stacja spełniać będzie przepisy obowiązujące w zakresie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Od decyzji tej odwołanie wnieśli W. K. i J. B. Odwołujący W. K. podniósł, że w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie stacji bazowej, leżą jego nieruchomości, z przeznaczeniem do zabudowy. Skarżący zarzucił decyzji także sprzeczność z prawem z powodu niezachowania procedur przy dokonywaniu przekształcenia części działki nr [...]. Ponadto W. K. zwrócił uwagę na negatywny wpływ anten rozsiewczych na organizm ludzki. Z kolei J. B. podtrzymała swoje zarzuty zawarte w poprzednim odwołaniu, a odnoszące się do Jej sprzeciwu wobec budowy stacji przekaźnikowej w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych, do szkodliwości promieniowania elektromagnetycznego na organizmy żywe oraz do ograniczenia jej prawa własności do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością zainwestowania, na której zamierza wybudować sześciokondygnacyjny budynek z przeznaczeniem na działalność agroturystyczną. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 46a, art. 48, art. 53 i art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska, po rozpatrzeniu odwołania W. K. i J. B., od decyzji Burmistrza L. Z. z dnia [...] sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - wydało decyzję Nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację podniesioną przez organ pierwszej instancji. Skarżący W. K. oraz J. B. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W. K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: - poprzez nieuwzględnienie faktu wyrażenia sprzeciwu mieszkańców na budowę stacji oraz jej aktywację, - poprzez nieuwzględnienie faktu rzeczywistego zapisu w planie zagospodarowania przestrzennego stanowiącego, że grunty skarżącego są gruntami przeznaczonymi na cele budownictwa przemysłowego oraz jednorodzinnego, - poprzez pominięcie okoliczności faktycznego spadku wartości gruntów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji. W związku powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania. J. B. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 68 Konstytucji RP przez naruszenie prawa skarżącej do ochrony zdrowia, rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, a to art. 32-35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne do wydania zgody na realizację przedsięwzięcia, a ponadto rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego nie zastosowanie i pominięcie wypływającego z powołanego artykułu zakazu budowy zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi w obrębie zwartej zabudowy wsi. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz uchylenie jej w całości oraz decyzji jej poprzedzającej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło do Sądu odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty skargi są nie trafne i nie zasługują na uwzględnienie. Organ administracyjny jednocześnie podtrzymał swą argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Mając na uwadze powyżej wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, a zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza L. Z. z dnia [...] znak [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym miejscu należy przypomnieć , iż Burmistrz L. Z. decyzją z dnia [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla B sp. z o.o. w W. na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci C nr [...], na działce nr [...] położonej w T., gmina L. Z. W wyniku złożonego przez skarżących odwołania organ II instancji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało w dniu [...] decyzję Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sąd pragnie zaznaczyć, iż w myśl przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska właściwy organ, którym stosownie do art. 46a ust. 7 pkt 4 jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, (art. 56 ust. 2). Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Ponadto podkreślenia wymaga, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie jej, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2 (art. 56 ust. 7 i ust. 8). Zgodnie z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć zastosowanie w sprawie, kierując się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych niniejszej sprawy pragnie zaznaczyć, że organ pierwszej instancji zebrał i wnikliwie rozpatrzył materiał dowodowy. W szczególności ustalono zgodność przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej L. Z. z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. D. z 2004 r. Nr 118, poz. 2090). Należy uznać, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dla przedmiotowej działki przewiduje możliwość lokalizowania niezbędnych obiektów infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Planowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest niewątpliwie jednym z elementów wspomnianej infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, a więc mieści się w przeznaczeniu przedmiotowej działki, przewidzianej planem. Organ uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, uwzględnił wnioski wynikające z tych uzgodnień i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie, sporządzony dla wnioskowanego zamierzenia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazał, że budowa stacji bazowej nie będzie niebezpieczna dla ludzi, albowiem anteny nadawcze zawieszone będą na wysokości powyżej 17 m n.p.t. i emitować będą pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne w maksymalnym zasięgu 80 m od anten. Pola elektromagnetyczne występować będą w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że pola elektromagnetyczne o gęstości przekraczającej wartości dopuszczalne występować będą w miejscach niedostępnych dla ludzi, co wskazuje, że nie istnieje potrzeba ustanawiania ograniczonego użytkowania wokół planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z decyzji (pkt 2) budowa stacji nie będzie uciążliwa dla środowiska. Nie będzie powodować zanieczyszczenia środowiska gruntowego, wodnego ani zanieczyszczenia powietrza. Stacje nie będzie również emitować hałasu. Zamierzenie inwestycyjne zlokalizowana będzie w otulinie Ś. Parku Krajobrazowego, oraz w odległości ponad 2,5 km od istniejących obszarów Natura 2000 i 3,5 km od planowanych obszarów Natura 2000. W tym miejscu podkreślenia przez Sąd wymaga fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia nie występują obiekty i tereny wymagające ochrony konserwatora zabytków. Sąd w pełni podziela pogląd organu II instancji, że zaskarżona decyzja odpowiada również treści przepisu art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym i po realizacji inwestycji. W postępowaniu administracyjnym zapewniono udział społeczeństwa. Zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, ogłoszenie podano do publicznej wiadomości, o wszczęciu postępowania i wyznaczono termin do składania uwag i wniosków. W tym miejscu należy stwierdzić, że wymogi w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed polami elektromagnetycznymi reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). W badanym przypadku dopuszczalne wartości elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wynoszą, w zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego od 3 MHz do 300 MH2 7 V/m, a powyżej 300 MHZ do 300 GHz 0,1 W/m2. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że budowa stacji bazowej nie będzie szkodliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania powołanego rozporządzenia. Należy także zauważyć, że stosownie do postanowień cytowanego rozporządzenia, po uruchomieniu instalacji jak i po każdej zmianie warunków pracy obiektu wykonywane będą pomiary kontrolne, które umożliwią ustalenie rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetyczny w otoczeniu stacji. Powyższe ustalenia oznaczają, że zarzuty skarg były niezasadne. niezasadne. Na etapie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach nie jest uzależniona od zgody lub braku zgody innej strony postępowania administracyjnego. W tym jak i w każdym innym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie może wydać decyzji odmownej, jeżeli nie byłaby ona sprzeczna z prawem i nie naruszałaby chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Odnosząc się do zarzutów skarżącego W. K. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, iż należy stwierdzić wbrew jego twierdzeniom, że grunty położone w bezpośrednim sąsiedztwie stacji bazowej nie są gruntami przeznaczonymi pod budownictwo. Jak wynika z wypisów z rejestru gruntów, znajdujących się w aktach sprawy, nieruchomości W. K. nie są gruntami budowlanymi lecz rolnymi IV i V klasy. Podobnie rzecz się ma z nieruchomościami J. B. Niniejsze ustalenie nie oznacza oczywiście, że w przyszłości skarżący nie będą mogli ubiegać się o wyłączenie swoich gruntów z produkcji rolnej. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z póżn. zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Oznacza to, że zarzut spadku atrakcyjności działek budowlanych i ograniczania wykonywania prawa własności jest poza zakresem zainteresowania postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach. Ochrona praw osób trzecich w zakresie możliwości zabudowania ich nieruchomości, zdaniem Sądu, należy do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ I i II instancji nie naruszyły przepisów prawa, wobec powyższego Sąd w pełni podziela rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszyła obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, postanowienia, uchwały i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.