II SA/Wr 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: specjalista Izabela Szczerbińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Milicza z dnia 26 października 2017 r. nr XLVII/286/2017 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulicy Sułowskiej w Miliczu I. stwierdza nieważność § 8 pkt 2 lit. a we fragmencie "budowlanej" oraz § 8 pkt 2 lit. b we fragmencie "budowlanej" zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Milicz-Rady Miejskiej w Miliczu na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł( słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem kosztów postępowania sądowego. Wojewoda D., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), zaskarżył w części uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia (...) października 2017 r. Nr (...)w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulicy S. w M.. Organ Nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności § 8 pkt 2 lit. a we fragmencie "budowlanej" oraz o stwierdzenie nieważności § 8 pkt 2 lit. b we fragmencie "budowlanej" zaskarżonej uchwały, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ Nadzoru zarzucił, iż zaskarżone przepisy uchwały podjęto z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, w zakresie szczegółowych zasad scalania i podziału nieruchomości, poprzez odniesienie się do pojęcia "działki budowlanej" zamiast pojęcia "działki". W ocenie Wojewody, Rada Miejska w M. uchwalając przedmiotowy plan miejscowy w § 8 uchwały wprowadziła ustalenia stanowiące realizację obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., tj. zamieszczenia w planie obowiązkowo szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Zgodnie z § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia, ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działki w stosunku do pasa drogowego. W § 8 pkt 2 lit. a i b zaskarżonej uchwały, określając parametry działek dla terenów KO i K, postanowiono o minimalnej szerokości działek budowlanych. Regulacje zawarte w zaskarżonych fragmentach nie odnoszą się do działek lecz do działek budowlanych. Nie są to pojęcia tożsame. Działka budowlana została zdefiniowana w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. i zgodnie z tą definicją "działce budowlanej" jest to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z kolei definicja działki gruntu została ustalona w art. 4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, i oznacza, że jest to niepodzielona, ciągła część powierzchni ziemskiej stanowiąca część lub calość nieruchomości gruntowej. Z powyższego wynika, że ustalając szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, organ stanowiący gminy zobligowany był określić parametry działek w rozumieniu art. 4 pkt 3 u.g.n., a nie parametry działek budowlanych. Tymczasem zapisy uchwały odnoszą się do działek budowlanych. W związku z powyższym konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonych fragmentów uchwały. W odpowiedzi na skargę organ gminy uznał zasadność wniesionej skargi w całości i wniósł o odstąpienie od strony przeciwnej kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga Organu Nadzoru jest uzasadniona. Podkreślić należy, że przy ocenie uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2017 r., poz. 1072). Stosownie bowiem do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonego § 8 uchwały wykazała, że nie odpowiada on w części odnoszącej się do § 8 pkt 2 lit. a i b we fragmentach "budowlanej" wymogom prawa, przy czym waga stwierdzonego naruszenia prawa materialnego ma charakter istotny i przesądziła o konieczności stwierdzenia jej nieważności w powyższym zakresie. Wojewoda D. prawidłowo podniósł, że Rada Miejska w M.określając stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako:u.z.p.z.) zasady scalania i podziału nieruchomości dla terenów objętych planem, przy ustalaniu parametrów działek uzyskiwanych w wyniku procedury scalania i podziału nieruchomości, w § 8 uchwały, posłużyła się pojęciem działki budowlanej. Mając na uwadze treść art. 2 pkt 12 u.p.z.p. oraz art. 4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ nadzoru trafnie wywiódł, że są to terminy mające różne znaczenie normatywne. Nie każda działka gruntu będzie stanowiła bowiem działkę budowlaną i na odwrót – działka budowlana może składać się z kilku działek gruntu , a zatem pojęcia "działka budowlana" i "działka gruntu" nie są zwrotami synonimicznymi, pojęcie działka gruntu jest pojęciem szerszym niż działka budowlana, która stanowi kwalifikowaną "nieruchomość gruntową" lub "działkę gruntu" bo spełniającą określone kryteria (zob. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., II OSK 411/09; Wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., II OSK 2342/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013 r., II SA/Wr 619/13).Ustalając zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości Rada Miejska w M. zobligowana była określić parametry działek w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie parametry działek budowlanych. W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko Wojewody, że § 8 pkt 2 lit. a i b uchwały we fragmentach "budowlanej" narusza prawo w sposób istotny. Z tych względów oraz zgodnie z art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), orzeczono jak w sentencji.