II SA/Wr 117/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: referent Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Decyzją z [...] (nr [...]) Wojewoda D. (dalej jako "wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania M. J., S. Ł., A. Ł. oraz T. T., utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z [...] (nr [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w zakres której wchodzą: wieża stalowa o wys. 56 m wraz z systemem anten, urządzeniami teletechnicznymi, ogrodzeniem, utwardzeniem terenu oraz wewnętrzną linią zasilającą, na działkach nr [...] i [...], obręb M., gm. L. oraz nr [...] i [...], obręb [...] m. L. Jak wynika z uzasadnienia decyzji wojewody i akt administracyjnych, planowane zamierzenie budowlane polega w szczególności na budowie wieży stalowej z systemem anten, która ma być zlokalizowana na terenie działki nr [...] w M. Stacja bazowa składać się będzie łącznie z dwunastu anten sektorowych, umieszczonych na wysokości 40 m (azymut 300°) i 45,8 m (azymut 80° i 180°) n.p.t., w tym z czterech anten skierowanych na azymut 80°, czterech anten skierowanych na azymut 180° oraz czterech anten skierowanych na azymut 300°. Kąt pochylenia wiązek anten (tilt) wynosi 0° - 6° dla azymutu 300° oraz 0°-10° dla azymutów 80° i 180°. Największa równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) ma wynosić 7854,8 W. Natomiast największa częstotliwość ma wynosić 2600 MHz. W ocenie wojewody decyzja organu pierwszej instancji zasadnie stwierdza, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej jako "Pr. budowlane". Inwestycja – zdaniem wojewody – zgodna jest z obowiązującym planem miejscowym przyjętym uchwałą Rady Gminy L. z [...] (nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Gminy L. obejmującego obręb M. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. 2085) – dalej jako "MPZP 2014". Teren, w obrębie którego ma być realizowana stacja bazowa jest oznaczony symbolem 7.U – zabudowa usługowa (§ 31 ust. 2 MPZP 2014). Wojewoda zaznaczył przy tym, że MPZP 2014 nie przewiduje odrębnych terenów, na których można lokalizować obiekty odnoszące się do szeroko rozumianej telekomunikacji. W związku z tym zastosowanie znajdzie reguła interpretacyjna z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062, ze zm.). Stanowi ona, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Inwestycja – zdaniem wojewody – nie wymagała uprzedniego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji odwoławczej powołano się przy tym na przepisy: ustawy z 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081) – dalej jako "ustawa o inf. o środowisku", ustawy z dnia 27 IV 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799) – dalej jako "Pr. ochrony środ.", rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 XI 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) – dalej jako "rozp. w sp. przedsięwzięć" oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 X 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1882) – dalej jako "rozp. w sp. pól elektromagnetycznych". Wojewoda podkreślił, że projekt budowlany dotyczy inwestycji, która nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko, o których stanowi § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. w sp. przedsięwzięć. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych, nie będą one przebiegały w odległości do 200 m od środka elektrycznego przez miejsca dostępne dla ludności (rozumiane jako obszar na wysokościach do 2 m wzwyż nad powierzchnią terenu, nad dachami budynków, na balkonach budynków mieszkalnych itp. z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego). Wojewoda wskazał, że moc EIRP tych anten wynosi od 5146 W do 7855 W. Z załączonej do projektu budowlanego środowiskowej kwalifikacji inwestycji wynika, iż zgodnie z wymogami § 2 ust. 1 pkt 7 rozp. w sp. przedsięwzięć, w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Natomiast zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozp. w sp. przedsięwzięć, inwestor wykazał, iż w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 100 m w osi głównej wiązki promieniowania anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W dalszej kolejności wojewoda stwierdził, że przedłożona dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 IV 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Projekt zawiera część opisową i rysunkową projektu zagospodarowania terenu jak też rozwiązań architektonicznych planowanej inwestycji budowlanej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej, o czym stanowi § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). W projekcie budowlanym znajdują się również kopie dokumentów potwierdzających uprawnienia zawodowe jego autorów jak też zaświadczenia dotyczące ich przynależności do samorządu zawodowego. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. L. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, wstrzymania jej wykonania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 107 § 1 pkt 3 kpa, poprzez błędne oznaczenie strony postępowania - Inwestora - jako G. C., pełnomocnika inwestora B sp. z o.o., mimo że z treści decyzji wynika, że inwestorem jest A sp. z o.o.; 2) art. 10, art. 28, art. 81 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Pr. budowlanego, poprzez brak ustalenia i dopuszczenia do udziału wszystkich stron, które powinny brać udział w postępowaniu administracyjnym, co uniemożliwiło udział w postępowaniu osobom, których interesu prawnego dotyczyło postępowanie; 3) art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. budowlanego w zw. z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 IV 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422 ze zm.) dalej "rozp.war.tech.", poprzez błędne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu (planowanej Inwestycji), a w konsekwencji uznanie, że część nieruchomości położonych w miejscowości M. leży poza obszarem oddziaływania planowanej Inwestycji, a także pominięcie faktu, że budynki przeznaczone na pobyt ludzi, położone lub mające być wybudowane w przyszłości na nieruchomościach znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, znajdą się w zasięgu uciążliwości i zagrożeń związanych z oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, których dopuszczalne poziomy mogą zostać przekroczone; 4) art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. budowlanego w związku z art. 140, art. 143 i art. 144 kc, poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie Skarżącego oraz pozostałych stron na utratę wartości ich nieruchomości oraz na oddziaływanie pola elektromagnetycznego, występującego w przestrzeni nad nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania Inwestycji, pomimo iż negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na której jest wytwarzane i do której Inwestor posiada tytuł prawny, 5) § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. w sp. przedsięwzięć w zw. z art. 124 § 2 Pr. ochrony środ., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w osi głównej wiązki EIRP anten, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna doprowadzić do wniosku, że organ powinien wziąć pod uwagę możliwość zmiany obowiązującego planu miejscowego, a tym samym poprzez niezbadanie wszystkich obszarów znajdujących się w wymaganej odległości od środka elektrycznego anten; 6) art. 32 ust. 1 pkt 1 Pr. budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 i 71 ust. 2 ustawy o inf. o środowisku, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Inwestora, podczas gdy zdaniem skarżącego przeprowadzenie takiego postępowania i uzyskanie decyzji środowiskowej było niezbędne; 7) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wyczerpującej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ: nieustalenie sumy wartości emisji EIRP, wyznaczonej dla poszczególnych anten oraz brak ustalenia, czy możliwa jest kumulacja promieniowania emitowanego z wszystkich anten, co skutkowało przyjęciem, że Inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy zdaniem skarżącego status taki może ona posiadać, gdy skumulowane wartości promieniowania poszczególnych anten przekroczą wartości, wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nieustalenie, czy konstrukcja anten zamieszczonych na wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej według przedłożonego projektu lub konstrukcja samej stacji bazowej telefonii komórkowej pozwoli na przyszłe przemieszczenie anten w innym kierunku, oraz niewskazanie powodów, dla których organ uznał, że przedłożona przez Inwestora "Kwalifikacja planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska" jest dokumentem wiarygodnym i rzetelnym, jak również nieustalenia przez organ, czy została ona sporządzona w sposób właściwy, w szczególności czy wskazane w niej wartości EIRP zostały prawidłowo obliczone przedstawione, w sytuacji, gdy od ustalenia prawidłowej wartości EIRP zależy nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w postaci uznania, że realizacja planowanej Inwestycji nastąpi na działce ewidencyjnej o numerze [...], a nie jak w niniejszej sprawie na działce [...]; 8) § 2 pkt 1 oraz pkt 2 rozp. w sp. pól elektromagnetycznych w zw. z tabelą nr 2 w załączniku nr 1 tego rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że maksymalny zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne, tj. powyżej 0,1 W/m2 nie wystąpi na obszarze oddziaływania obiektu, mimo że organ I Instancji ustalił, iż poziom ten zostanie przekroczony w promieniu ok. 140 m; 9) art. 33 ust. 2 pkt 1 Pr. budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 6 oraz § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 IV 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.), poprzez brak ustalania, czy w dokumentacji projektowej złożonej przez inwestora znalazł się szczegółowy opis sytuacji geologiczno-górniczej, mimo że obszar, na którym ma być zrealizowana Inwestycja, stanowi teren górniczy oraz znajduje się w zasięgu wpływów dynamicznych II strefy sejsmicznej LGOM, zgodnie z § 15 ust. 5 i 6 obowiązującego planu miejscowego; co z kolei może w sposób znaczący wpływać na zdrowie i życie ludzi oraz mienie; 10) art. 1 ust. 2 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której budowa stacji bazowej telefonii komórkowej tuż obok zabudowy jednorodzinnej doprowadzi do zaburzenia ładu przestrzennego, obowiązującego na terenie M. i okolic oraz doprowadzi do znaczącego obniżenia wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie Inwestycji. W odpowiedzi na skargę wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty decyzji. Postanowieniem z dnia 12 VI 2019 r. tutejszy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie stawił się m.in. pełnomocnik A sp. z o.o. w Warszawie i przedłożył dokumenty wskazujące, że C sp. z o.o. jest sukcesorem A sp. z o.o. w Warszawie w zakresie praw będących przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Jak wynika z art. 35 ust. 4 Pr. budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ma zatem charakter związany, zaś właściwy organ udziela pozwolenia budowlanego, ilekroć stwierdzi spełnienie przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pb. W myśl art. 35 ust. 1 pb, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 pb, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych konkretny projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Trafne są stwierdzenia organów obu instancji wskazujące na zgodność inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. Realizacja obiektu planowana jest na terenie o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę usługową (symbol 7.U) co wynika z § 31 ust. 2 MPZP 2014. Warto przy tym dodać, że zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 7 MPZP 2014, na całym obszarze planu dopuszcza się lokalizację obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych. Wobec powyższego zbędne było powoływanie się przez wojewodę na obowiązek proinwestycyjnej wykładni planu miejscowego wynikający z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd zgodził się również z zawartą w zaskarżonej decyzji oceną stwierdzającą zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Jakkolwiek zawarte w kwestionowanej decyzji odwoławczej rozważania w tym zakresie są na dość dużym poziomie ogólności, to jednak wnioski wojewody są prawidłowe. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi podnoszących, że realizacja inwestycji poprzedzona powinna być uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest w przypadku realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy o inf. o środowisku). Przedsięwzięcia mogące zawsze albo potencjalnie oddziaływać na środowisko wymienione zostały odpowiednio w § 2 i § 3 rozp. w sprawie przedsięwzięć. Zestawienie przepisów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. w sprawie przedsięwzięć, pozwala stwierdzić, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pole elektromagnetyczne w przedziale 0,03 MHz do 300 000 MHz, jak w przypadku projektowanej inwestycji, istotne są dwa parametry. Uznanie bowiem tego rodzaju inwestycji za znacząco oddziałującą na środowisko, a w konsekwencji za wymagającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań, zależy od mocy anteny (równoważna moc promieniowana izotropowo - EIRP) oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej będzie składać się z czterech sektorowych anten skierowanych na azymut 80°, czterech anten skierowanych na azymut 180° oraz czterech anten skierowanych na azymut 300°. Kąt pochylenia wiązek anten (tilt) wynosi 0° - 6° dla azymutu 300° oraz 0°-10° dla azymutów 80° i 180° (projekt budowlany, k. 35, 113, 119-121). Równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) poszczególnych anten sektorowych wynosi od 5145,69 W do 7854,84 W, tak więc największe EIRP ma wynosić 7855 W i występuje ono na każdym wymienionym azymucie (projekt budowlany, k. 27). Maksymalna moc anten, które zostaną umieszczone na projektowanym obiekcie mieści się zatem w przedziale powyżej 5 000 W, ale poniżej 10 000 W. Sugeruje to, że inwestycję należałoby zaliczyć do zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, o ile miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit.b rozp. w sprawie przedsięwzięć). Zaliczenie zaś projektowanej inwestycji do potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko możliwe byłoby, o ile miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległości nie mniejszej niż 150 m i nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit.f rozp. w sprawie przedsięwzięć). Zasadnie przy tym wojewoda zdefiniował pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności". Jak wynika z art. 124 ust. 2 Pr. ochrony środowiska, są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, że przez określenie takowych miejsc w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (zob. np. wyrok NSA z 15 III 2017 r., II OSK 2697/15, publ. CBOSA). Dla zaliczenia przedsięwzięcia do mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest w każdym przypadku dodatkowe stwierdzenie, że miejsce dostępne dla ludności znajduje się w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Trafnie wojewoda stwierdził, że przy interpretacji pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" nie można pomijać rozp. w sp. pól elektromagnetycznych. Określono w nim metodykę pomiarów dokonywanych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych (w tym stacji bazowej telefonii komórkowej), nakazując lokalizować punkty pomiarowe na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przyjmując za wynik pomiaru maksymalny poziom pól elektromagnetycznych (załącznik nr 2 pkt 11 do rozp. w sp. pól elektromagnetycznych). W rezultacie należy przyjąć, że miejscem dostępnym dla ludzi, jest obszar (z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego) na wysokościach do 2 m wzwyż nad powierzchnią terenu, nad dachami budynków, na balkonach budynków mieszkalnych itp. Skoro bowiem prawodawca uznał tylko tak wyznaczony obszar za relewantny z punktu widzenia regulacji dotyczącej dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, to nie sposób uznać, że pojęcie "miejsca dostępnego dla ludności" należałoby rozumieć inaczej na etapie wstępnego kwalifikowania przedsięwzięcia pod kątem ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniając zatem moc projektowanych anten oraz definicję "miejsc dostępnych dla ludności" stwierdzić trzeba, że promieniowanie elektromagnetyczne w osiach głównych wiązek promieniowania, będzie przebiegało na azymutach 80°, 180° i 300°, na długości do 200 m od środka elektrycznego, nad terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową i usługową (projekt budowlany, k. 30-31, 104). W przypadku azymutu 80° będą to tereny objęte MPZP 2014 o funkcji: usługowej (7U – maksymalna wys. zabudowy do 12,5 m); mieszkaniowo-usługowej (4 i 5 MN,U – maksymalna wys. zabudowy do 10 m), mieszkaniowej wielorodzinnej (24MW – maksymalna wys. zabudowy do 10 m), drogowej (3KDW i 2KDD – bez dopuszczalnej zabudowy). W przypadku azymutu 180° będą to tereny objęte częściowo MPZP 2014 (funkcja 7U – maksymalna wys. zabudowy do 12,5 m), częściowo zaś planem miejscowym z [...] nr [...] miasta L. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2010 r. Nr 118, poz. 1837) – dalej jako "MPZP 2010" (funkcja wielkopowierzchniowa 4UC – maksymalna wys. zabudowy do 15 m; funkcja drogi publicznej 6KDD – bez dopuszczenia zabudowy). W przypadku azymutu 300° będą to tereny objęte częściowo MPZP 2014 (7U – maksymalna wys. zabudowy do 12,5 m); częściowo MPZP 2010 (funkcja wielkopowierzchniowa 4UC – maksymalna wys. zabudowy do 15 m), częściowo zaś planem miejscowym z 20 XI 2012 r. miasta L. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. 1273) – dalej jako "MPZP 2012" (funkcja usługowa 5U – maksymalna wys. zabudowy do 17 m). Oczywiście sama okoliczność przebiegu osi głównych wiązek EIRP nad terenami przeznaczonymi do zabudowy nie wystarcza do uznania, że projekt budowlany dotyczy przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lit.b oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 lit.f rozp. w sp. przedsięwzięć. Jak wyżej wyjaśniono konieczne jest w takim przypadku dodatkowe ustalenie, czy zasięg promieniowania obejmuje obszar w przestrzeni do 2 m nad powierzchnią terenu, ewentualnie nad dachami budynków, na balkonach budynków mieszkalnych (obszar "miejsc dostępnych dla ludności"). Należy przy tym pamiętać, że wiązka promieniowania elektromagnetycznego nie jest linią, ale pewnym wycinkiem przestrzeni, która powinna być określona z uwzględnieniem charakterystyk danego nadajnika, szerokości wiązki w pionie i poziomie – podanych w specyfikacji danej instalacji czy urządzenia (zob. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd prawa ochrony środowiska, 1/2011, s. 57). W tym celu należało uwzględnić wskazane w środowiskowej kwalifikacji przedsięwzięcia przekroje pionowe dla anten skierowanych na poszczególne azymuty i ustalić, uwzględniając maksymalny tilt, czy wiązka promieniowania będzie rozchodzić się na wysokości dopuszczalnej zabudowy. Jak wynika z danych zawartych w projekcie budowlanym, w przypadku azymutu 80° w odległości 200 m od środka elektrycznego oś główna wiązki EIRP przy maksymalnym tlicie 10° znajduje się na wysokości 16,6 m, a więc 6,6 m ponad maksymalną wysokością zabudowy dopuszczonej na terenie 5MN,U na mocy MPZP 2014. Nie obejmuje ona także żadnego istniejącego budynku (projekt budowlany, k. 104, 105). Według danych zamieszczonych w projekcie budowlanym, w przypadku azymutu 180° w odległości 200 m od środka elektrycznego oś główna wiązki EIRP przy maksymalnym tlicie 10° znajduje się na wysokości 11,5 m na terenie drogi publicznej 6KDD przewidzianej w MPZP 2010. Nie obejmuje ona także żadnego istniejącego budynku (projekt budowlany, k. 104, 106). Jak zaś wynika z danych zawartych w projekcie budowlanym, w przypadku azymutu 300° w odległości 200 m od środka elektrycznego oś główna wiązki EIRP przy maksymalnym tlicie 6° znajduje się na wysokości 19,5 m, a więc 4,5 m ponad maksymalną wysokością zabudowy dopuszczonej na terenie 4UC na mocy MPZP 2010. Nie obejmuje ona także żadnego istniejącego budynku (projekt budowlany, k. 104, 107). W konsekwencji, uwzględniając wyjaśnione wyżej pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", nie ma podstaw do stwierdzenia, że EIRP projektowanej inwestycji w osiach głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten w odległości do 200 m od ośrodka elektrycznego przebiega przez miejsca dostępne dla ludności. Trafne jest zatem twierdzenie organów obu instancji, że dla projektowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem nie może być ona zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podnoszony w skardze zarzut nieuwzględnienia w ustaleniach kwestii ewentualnego kumulowania mocy poszczególnych anten (nakładania się wiązek promieniowania) dotyczy w istocie problematyki stosowania w sprawach dotyczących stacji bazowych telefonii komórkowej § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć. Z powołanego przepisu wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 (przedsięwzięcia podprogowe), jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Problematyka stosowania w przypadku przedmiotowych inwestycji dyspozycji z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć nie jest rozstrzygana w orzecznictwie jednolicie. Orzeczeniom opowiadającym się za stosowaniem powołanego przepisu w sprawach dotyczących stacji bazowych telefonii komórkowej (wyroki NSA: z 28 II 2018 r., II OSK 243/18; z 15 III 2017 r. II OSK 2697/15; z 16 VI 2015 r., II OSK 2706/13; z 29 IX 2015 r., II OSK 139/14 – publ. CBOSA) można bowiem przeciwstawić rozstrzygnięcia wykluczające możliwość jego stosowania (np. wyroki NSA: z 19 XII 2014 r., II OSK 1322/13; z 17 II 2017 r., II OSK 1448/15; wyrok WSA w Poznaniu z 6 III 2018 r., IV SA/Po 188/18 – publ. CBOSA). Drugie stanowisko opiera się przede wszystkim na twierdzeniu, że zaliczenie instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odbywa się w oparciu o kryterium mocy "pojedynczej" anteny, co prawodawca dobitnie wyartykułował. W ocenie Sądu w składzie orzekającym istotne jest, że ocena potencjalnego wpływu inwestycji na środowisko odbywa się zawsze w oparciu o kryteria normatywne. Takie właśnie kryteria określają m.in. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. w sp. przedsięwzięć. Wynika z nich jednoznacznie, że dla potrzeb zaliczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uwzględnia się EIRP "pojedynczej" anteny. Co więcej, w myśl powołanych przepisów, EIRP wyznacza się dla "pojedynczej" anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Prawodawca podważył więc tym samym celowość uwzględniania jakiejś "mocy zbiorczej" anten w przypadku ich większej liczby na terenie tego samego zakładu czy obiektu. Bez względu więc na to, czy na obiekcie umieszczona ma być jedna czy też więcej anten, z woli prawodawcy weryfikacja występowania miejsc dostępnych dla ludności względem środka elektrycznego odbywać się musi przy uwzględnieniu mocy każdej anteny z osobna, jak to właśnie uczyniono w kontrolowanej sprawie. Naturalnie powyższe uwagi wcale nie przesądzają o wykluczeniu stosowania w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć. Można nawet stwierdzić, że jest wręcz przeciwnie. Właśnie dlatego, że zastosowanie kryteriów ogólnych (odnoszących się do mocy pojedynczej anteny) dało wynik wskazujący na brak potencjalnie znaczącego wpływu inwestycji na środowisko (inwestycja podprogowa), powinna nastąpić dodatkowa weryfikacja inwestycji uwzgledniająca "sumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu", o czym stanowi właśnie § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć. Innymi słowy powołany przepis, jako subsydiarny, będzie mógł mieć zastosowanie dopiero wtedy, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 rozp. w sp. przedsięwzięć (podobnie NSA w motywach wyroku z 28 II 2018 r., II OSK 243/18 – publ. CBOSA). Odnosząc się do wyżej postawionego problemu Sąd zwraca uwagę, że zastosowanie w kontrolowanej sprawie regulacji z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć wymagałoby przede wszystkim uprzedniego ustalenia, że w sprawie obok projektowanej inwestycji mamy jeszcze do czynienia z jakimś dodatkowym "przedsięwzięciem". Jak bowiem wynika z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć, chodzi tu o dodatkowe uwzględnienie parametrów - planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – "przedsięwzięcia" tego samego rodzaju. Pojęcie "przedsięwzięcia" zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o inf. o środowisku. "Przedsięwzięcie" oznacza "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Tym samym za "przedsięwzięcie" nie może być uznana z osobna każda z dwunastu anten, jakie zostaną umieszczone na projektowanym maszcie kratowym, a których sumowania domaga się skarżący. Projektowana stacja bazowa z dwunastoma antenami jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o inf. o środowisku. Z kolei ani z akt sprawy, ani z okoliczności podniesionych w skardze nie wynika, by na działce, którą dysponuje dla celów budowlanych inwestor (zakład), planowano, realizowano lub zrealizowano drugie "przedsięwzięcie" tego samego rodzaju (drugą stację bazową). Przepis z § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. w sp. przedsięwzięć nie mógł więc znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie. Nie sprzeciwia się zatwierdzeniu projektu budowlanego również wyznaczony w projekcie zasięg ponadnormatywnego odziaływania promieniowania elektromagnetycznego (POPE) przekraczającego wielkość 0,1 W/m2 i rozciągającego się w odległości do 140 m wokół stacji bazowej (projekt budowlany, k. 118-121). Należy podkreślić, że przekroje pionowe obszaru POPE wskazują jednoznacznie, że przy maksymalnym tilcie POPE występuje na wysokości nie niższej niż 20 m n.p.t. (projekt budowlany, k. 118-121), a więc w strefie, która – jak wyżej wyjaśniono – nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludności (strefa niedopuszczalności zabudowy). Zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt budowlany nie narusza więc uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 IV 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) stanowiącego, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Analizując zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie należy stwierdzić, że trafna jest również dokonana przez wojewodę ocena w zakresie formalnej poprawności projektu budowlanego, w szczególności jego zgodności z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 IV 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Odnosząc się kolejno do poszczególnych zarzutów skargi stwierdzić należy, że komparycja decyzji organu pierwszej instancji jak i decyzji odwoławczej wskazuje inwestora w sposób prawidłowy. Kwestionowany w skardze opis zawarty w rozdzielniku dotyczy osoby pełnomocnika. Nawet przy założeniu, że opis ten mógłby błędnie sugerować osobę inwestora, to skarżący nie podjął próby wykazania, jaki mogłoby to mieć wpływ na treść decyzji. Takiego wpływu nie dostrzegł też Sąd, tak więc nie było podstaw od uwzględnienia zarzutu jako podstawy uchylenia decyzji. Należy podkreślić, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa, podstawą uchylenia decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko takie naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony w skardze brak udziału wszystkich stron w postępowaniu polegający w szczególności na pominięciu właścicielki działki nr [...] – M. G. jest w istocie zarzutem o charakterze wtórnym. Jest bowiem konsekwencją następnego zarzutu, podnoszącego nieprawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektowanego obiektu. Odnosząc się do samej kwestii pominięcia strony w postępowaniu, to Sąd podziela wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że tego rodzaju zarzut mógłby zostać rozważony tylko w przypadku, gdyby zgłaszała go osoba pominięta (rozporządzalność prawami procesowymi). Prawo czynnego udziału w postępowaniu pozostaje bowiem w wyłącznej dyspozycji podmiotu uprawnionego. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Wznowienie postępowania w takim przypadku następuje bowiem wyłącznie na wniosek strony pominiętej, co jednoznacznie wynika z art. 147 kpa. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny uchylania decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa (zob. np. wyroki NSA: z 18 XI 2009 r., II OSK 1781/08; z 26 I 2009 r., II OSK 51/08; z 17 I 2008 r., II OSK 665/07; z 5 VII 2018 r., II OSK 1540/18 – publ. CBOSA). Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia obszaru oddziaływania obiektu to należy zgodzić się z twierdzeniem skargi, że obszar ten powinien być wyznaczany odpowiednio do natężenia szkodliwego promieniowania i kierunku fal elektromagnetycznych. Oznacza to jednak, że określając ten obszar należy uwzględnić moc projektowanych anten i kierunek promieniowania, tak jak to uczyniono w ocenianym projekcie budowlanym. Zamiast tego skarżący proponuje przyjęcie możliwie maksymalnego obszaru oddziaływania, tj. w promieniu 300 m wokół stacji bazowej uzasadniając to tym, że jest to największa odległość z wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozp. w sp. przedsięwzięć. Sąd zwraca uwagę, że według § 3 ust. 1 pkt 8 lit.g rozp. w sp. przedsięwzięć, taka odległość została powiązana z instalacją o mocy EIRP dla pojedynczej anteny wynoszącej co najmniej 10 000 W. Zatwierdzony projekt budowlany dotyczy instalacji o mniejszej mocy. Co do zarzutów skargi kwestionujących ocenę projektu budowlanego pod kątem oddziaływania na środowisko, w tym pominięcie możliwości kumulacji mocy poszczególnych anten, to ocena Sądu w tej kwestii wyrażona została już na wcześniejszym etapie rozważań. Wynika z niej przede wszystkim, że w okolicznościach sprawy nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, jakoby należało dokonać sumy mocy wszystkich anten i uznać, że łączna EIRP planowanej inwestycji wynosi 61 752 W. Skoro według projektu budowlanego jedyny dopuszczalny tilt poszczególnych anten przebiega w pionie (przy stałym azymucie) to nie sposób uznać, że wiązki poszczególnych anten będą na siebie nachodzić (zwłaszcza wiązki wszystkich anten naraz). Nie można przy tym zgodzić się z reprezentowaną w skardze koncepcją, jakoby organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był dokonywać obliczeń pozwalających sprawdzić, czy podane przez inwestora w środowiskowej kwalifikacji wartości EIRP są zgodne z zadeklarowanymi przez inwestora kątami nachylenia anten oraz ich umieszczenia. Zakres czynności organu w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia budowlanego określa art. 35 ust. 1 i 3 Pr. budowlanego. Takie czynności zostały przez organy obu instancji wykonane w oparciu o prawidłowo zgromadzony i wystarczający materiał dowodowy, który został przez organy uznany za wiarygodny. Jeśli w ocenie skarżącego dane zawarte w przedłożonej przez inwestora środowiskowej kwalifikacji są nieprawidłowe lub niewiarygodne, należało tę okoliczność podnieść na etapie postępowania administracyjnego i wskazać konkretne powody takiego stanowiska. W przeciwnym wypadku nie będzie podstaw do twierdzenia, że organ w swych ustaleniach czy ocenie pominął jakieś okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestionowana w skardze działka o nr [...], która według skarżącego nie powinna zostać powołana jako teren objęty zakresem realizowanej inwestycji, jest działką drogową, co jednoznacznie wynika z projektu budowalnego (projekt budowlany, k. 32). W obszarze tej działki inwestor planuje realizację instalacji elektrycznej mającej zasilać stację bazową. Nie ma więc podstaw do uznania, że działka ta nie jest objęta zakresem inwestycji. Nietrafny jest też zarzut skargi, jakoby organy nie poczyniły ustaleń, czy możliwe będzie przemieszczenie anten po ich wybudowaniu (w pionie, w poziomie oraz kątów nachylenia). Wypada podkreślić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia projekt budowlany w takim kształcie, w jakim przedłoży go inwestor. Przy ocenie dopuszczalności udzielenia pozwolenia na budowę organ uwzględnia zatem parametry techniczno-budowlane obiektu wskazane w projekcie. Gdyby organ administracji architektoniczno-budowlanej miał zakładać, że projekt budowlany zostanie wykonany lub będzie użytkowany w sposób niezgodny ze wskazanymi w tym projekcie parametrami, postępowanie w przedmiocie "zatwierdzenia projektu budowlanego" nie miałoby sensu. Na etapie pozwolenia budowlanego ocenia się projekt budowlany. Sposób zaś jego wykonania i użytkowania weryfikować mogą wyłącznie organy policji administracyjnej (np. organy nadzoru budowalnego, organy inspekcji sanitarnej czy inspekcji ochrony środowiska). Weryfikacja ta ma jednak charakter następczy (kontrolny) i dopiero na tym etapie możliwe będzie odniesienie się do wątpliwości tego rodzaju. Wbrew twierdzeniom skargi, nie ma podstaw do uznania, że wskazany w projekcie zasięg występowania pół elektromagnetycznych przekraczających dopuszczalne poziomy - tj. powyżej 0,1 W/m2 – narusza bezprawnie prawo własności i rozstrzyga o niedopuszczalności inwestycji. Jak już wyżej sygnalizowano, przy ustaleniu zasięgu ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego (POPE) należy uwzględniać nie tylko przekrój poziomy emitowanego pola, ale także jego przekrój pionowy. Dopiero po łącznym uwzględnieniu tych wymiarów możliwe jest stwierdzenie zasięgu POPE. Skarżący sam przyznaje, że POPE z anten sektorowych wystąpi na wysokości nie niższej niż 20 m, w tym 8,3 m nad poziomem maksymalnej dopuszczalnej zabudowy. Oczywiście, jak słusznie wskazuje skarżący, ustalenia dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy mogą się w przyszłości zmienić. Nie można wykluczyć, że kolejne plany miejscowe będą dopuszczalną wysokość zabudowy zwiększać, co rodzi ryzyko powstania zabudowy w obszarze objętym POPE. Są to jednak uwarunkowania hipotetyczne, przyszłe i niepewne. Organ administracji ocenia zaś projekt budowlany w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w chwili orzekania. Sąd nie podzielił także zarzutu nieuwzględnienia w projekcie budowlanym szczególnej sytuacji geologiczno-górniczej. Jak wynika z § 15 ust. 5 i 6 obowiązującego planu miejscowego, cały obszar planu znajduje się w zasięgu terenów górniczych i wpływów dynamicznych II strefy sejsmicznej LGOM. Co więcej, w myśl § 15 ust. 7 planu miejscowego w obszarze zasięgu terenów górniczych i wpływów dynamicznych ustala się: 1) nakaz uwzględnienia w rozwiązaniach technicznych przyjmowanych w planowanych inwestycjach występowania wpływów podziemnej eksploatacji górniczej, 2) nakaz przyjmowania dla nowej zabudowy oraz rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących obiektów budowlanych rozwiązań konstrukcyjnych uwzględniających prognozowane parametry wpływów górniczych, określanych na bieżąco przez przedsiębiorcę górniczego, 3) nakaz uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów przepisów odrębnych, z zakresu prawa geologicznego i górniczego, w tym umożliwienia wykonania uprawnień określonych we właściwych koncesjach, 4) nakaz zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego. Znajdujący się w aktach projekt budowlany, w tym opinia geotechniczna nie daje podstaw do uznania, że inwestor pominął wyżej zasygnalizowane okoliczności. Powołano się w nim na pismo K z 9 XI 2015 r. informujące o zaliczeniu terenu inwestycji do I kategorii terenów górniczych i wskazujące promień krzywizny Rmin≥114 km. Wskazano tam, że z uwagi na szczególny status terenu inwestycji projekt przewiduje wykonanie żelbetowej płyty fundamentowej o średnicy 10,5 m i grubości 0,6 m (projekt budowlany, k. 28, 83). Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał więc podstaw do uznania, że projekt nie uwzględnia sytuacji geologiczno-górniczej. Niezasadny jest także zarzut naruszenia projektowaną inwestycją ładu przestrzennego. Trafnie wprawdzie skarżący wywodzi, że na terenie inwestycji dopuszcza się realizację budynków usługowych o wysokości do 12,5 m (§ 31 ust. 4 pkt 3 lit.a MPZP 2014). Projektowana inwestycja nie jest jednak budynkiem usługowym. To, że planowana inwestycja będzie ponad czterokrotnie wyższa od maksymalnej dopuszczalnej zabudowy na terenie 7.U. nie stanowi przeszkody do jej realizacji. Sąd zwraca uwagę, że stosownie do § 12 ust. 6 MPZP 2014, w przypadku realizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej, nie stosuje się parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów określonych w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Nieprawidłowe jest zatem zwalczanie wysokości projektowanej zabudowy parametrem dopuszczalnej zabudowy zawartym w ustaleniach szczegółowych. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa.