II SA/Wr 12/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej dotyczącej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej dotyczącej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wywodząc, że zaniechanie wykonania postanowienia może wywołać trudne do odwrócenia skutki przejawiające się wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki. Wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. tut. Sąd oddalił powyższą skargę w całości. W dniu 1 kwietnia 2016 r. skarżący ponowił swój wniosek o wstrzymanie wykonania, wywodząc, iż jego rozpatrzeniu nie stoi na przeszkodzie okoliczność, iż skarga została już nieprawomocnie rozpatrzona, bowiem zgodnie z art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu traci moc dopiero z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa powyżej sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym ( art. 61 § 5 ustawy ), przy czym orzekanie w tym przedmiocie przez Sąd jest również możliwe po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 cyt. ustawy wstrzymanie wykonania aktu traci moc dopiero z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W niniejszej sprawie zapadły w dniu 22 marca 2016 r. wyrok nie uzyskał jeszcze przymiotu prawomocności, stąd nie ma przeszkód, aby rozpatrzyć złożony w niniejszej sprawie wniosek. Stosownie do obowiązujących uregulowań zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 "uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008r., I FSK 983/08). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (postanowienie NSA z 13 września 2005r., sygn. akt II OZ 750/05, nieopubli.). Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, nieopubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W rozpoznawanej sprawie wprawdzie mamy do czynienia ze świadczeniem pieniężnym, z natury rzeczy przecież odwracalnym, to jednakże Sąd uznał, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej przez skarżącego w kwocie 50.000, 00 może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody w postaci negatywnych dla wnioskodawcy skutków finansowych. Zaniechanie zaś uczynienia zadość zawartemu w zaskarżonym postanowieniu wymogowi będzie skutkować wydaniem decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony. Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją z art. 61 § 3 i § 5 oraz § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.