II SA/Wr 121/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/ Protokolant starszy sekretarz sądowy - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi K.L. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu podania oddala skargę. Pismem z dnia 30 września 2014 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. K.Ł. – wskazana w nagłówku pisma jako reprezentująca skarżącego K.L., powołując się na art. 75 § 1 kpa, "w sprawie samowolnej budowy przez W. Spółka z o.o. w Dz. lub poprzednika prawnego ww. Spółki magistrali wodnej o przekroju 600 mm. w L. nr 43 na działce nr 142", wniosła o "obciążenie roszczeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. kwotą 2 372 546,50 zł, utraconej korzyści finansowej" K.L. "wynikającej z przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego" przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. i "dopuszczenie dowodów w postaci dokumentów urzędowych i pisma, z których wynika kwota utraconej korzyści finansowej". Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. na podstawie art. 64 § 2 oraz art. 123 kpa wezwał K.L. do usunięcia braków podania z dnia 30 września 2014 r. poprzez sprecyzowanie treści żądania podania w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś., w szczególności poprzez wskazanie, czy podanie to stanowi: a) żądanie dopuszczenia dowodu, z wyszczególnionych w podaniu z dnia 30 września 2014 r. dokumentów, w ramach postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy rurociągu przesyłowego o średnicy 600 mm w L., b) zażalenie, na podstawie art. 37 § 1 kpa, na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. postępowania w sprawie legalności budowy rurociągu przesyłowego o średnicy 600 mm w L., c) żądanie uwzględnienia roszczenia finansowego względem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.. W odpowiedzi na powyższe postanowienie K.L. w piśmie z dnia 16 października 2014 r. podał, że każdy ze wskazanych wniosków należy potraktować odrębnie i nadać im bieg zgodnie z obowiązującymi procedurami. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. na podstawie art. 66 § 3 kpa zwrócił podanie K.L. w zakresie określonym w pkt 2 pisma K.L. z dnia 16 października 2014 r., gdyż właściwym w sprawie "żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty 2 372 546,50 zł na rzecz K.L. wraz z odsetkami od dnia 01.06.2013r. tj. od dnia uruchomienia środków finansowych z dotacji unijnej i faktycznego otwarcia działalności gastronomicznej oraz utraconych korzyści za lata 2013-2015" jest sąd. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że niniejsze postanowienie dotyczy jedynie pkt 2 pisma skarżącego z dnia 16 października 2014 r., doprecyzowującego pismo z dnia 30 września 2014 r., to jest "żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty 2 372 546,50 zł na rzecz K.L. wraz z odsetkami od dnia 01.06.2013r. tj. od dnia uruchomienia środków finansowych z dotacji unijnej i faktycznego otwarcia działalności gastronomicznej oraz utraconych korzyści za lata 2013-2015", a pozostałe kwestie zostaną rozpatrzone odrębnie. Odnosząc się do żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty wraz z odsetkami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że właściwym do dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych jest sąd powszechny i dlatego zgodnie z art. 66 § 3 kpa należało orzec jak wyżej. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie K.L. wywodził, że działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. doprowadziły "tylko do ochrony interesów W. Sp. z o.o. z Dz." oraz do utraty dotacji unijnej skarżącego i jego dochodu za lata 2013-2015. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 19 kpa organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz wskazał, że zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 66 § 3 kpa, które to unormowanie prawne reguluje m.in. sytuację, gdy organ ustalił, że w sprawie właściwy jest sąd powszechny. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł następnie, że zakres kompetencji organów nadzoru budowlanego wskazanych w art. 83 ustawy Prawo budowlane uniemożliwia tym organom rozstrzyganie o kwestiach podniesionych przez skarżącego w pkt 2 pisma z dnia 16 października 2014 r., będącego uzupełnieniem pisma z dnia 30 września 2014 r. i w związku z tym podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 66 § 3 kpa wobec żądania skarżącego naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty wraz z odsetkami jest w pełni uzasadnione. Na marginesie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że K.Ł. posiada umocowanie jedynie do odbierania korespondencji skierowanej do K.L., a do pism z dnia 30 września 2014 r. i z dnia 16 października 2014 r. nie dołączono pełnomocnictwa udzielonego K.Ł. przez K.L. w zakresie w jakim wystosowano żądanie. Mając jednak na uwadze, że w nagłówku pisma z dnia 30 września 2014 r. jako reprezentującą K.L. wskazano K.Ł., a na wezwanie zawarte w postanowieniu nr [...] skierowanym do K.L., a przesłanym do K.Ł., odpowiedzi udzielił K.L. własnoręcznie podpisując pismo z dnia 16 października 2014 r., wskazując w nagłówku pisma K.Ł. jako reprezentanta wnioskodawcy, organ II instancji stwierdził, że przesłanie zaskarżonego postanowienia na adres K.Ł. wskazany przez skarżącego w pismach z dnia 30 września 2014 r. i z dnia 16 października 2014 r. uznać należy za prawidłowe. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora, powyższe działanie organu stopnia powiatowego nie może być utożsamiane z posiadaniem przez K.Ł. umocowania do reprezentowania K.L. w związku z żądaniem zawartym w pkt 2 pisma z dnia 16 października 2014 r., bowiem stosowne pełnomocnictwo nie zostało przedłożone. Nie wykluczając, że bardziej trafnym byłoby zwrócenie się przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. do skarżącego o dokonanie wyjaśnień w zakresie umocowania K.Ł., organ II instancji – mając na uwadze, iż poszczególne pisma skierowane do K.L., adresowane do K.Ł., doręczono wnioskodawcy oraz że K.L. w ustawowo przewidzianym terminie zaskarżył postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] r. nr [...] – stwierdził, że ewentualne uchybienia i wątpliwości nie wpłynęły na prawa i obowiązki strony, a tym bardziej na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Na powyższe postanowienie K.L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności "postanowienia Nr [...] z dnia [...]r." i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, ewentualnie o uchylenie "decyzji obu Organów w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu skargi K.L. podał, że z powyższym postanowieniem nie można się zgodzić, ponieważ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. prowadząc postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego rurociągu wodnego, którego właścicielem są W. Sp. z o.o. z Dz. od dnia 6 listopada 2012 r. doprowadził skarżącego do niekorzystnego położenia finansowego, "kiedy to ustawa nakłada na Organ termin zakończenia postępowania administracyjnego". Skarżący nadmienił, że po dwóch latach prowadzonego postępowania organ I instancji wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanej magistrali wodnej "nie uwzględniając celowo dowodów w postaci dokumentów urzędowych i przepisów prawa budowlanego w dacie budowy magistrali wodnej’. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić przede wszystkim wypada, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest jedynie kontrola zgodności z prawem postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania. W zaskarżonym postanowieniu wyraźnie wskazano, że dotyczy ono jedynie pkt 2 pisma skarżącego z dnia 16 października 2014 r., będącego uzupełnieniem pisma z dnia 30 września 2014 r., to jest "żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty 2 372 546,50 zł na rzecz K.L. wraz z odsetkami od dnia 01.06.2013r. tj. od dnia uruchomienia środków finansowych z dotacji unijnej i faktycznego otwarcia działalności gastronomicznej oraz utraconych korzyści za lata 2013-2015", a pozostałe kwestie zostaną rozpatrzone odrębnie. W tej sytuacji ocenie Sądu administracyjnego nie podlega to, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. prowadząc postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego rurociągu wodnego, którego właścicielem są W. Sp. z o.o. z Dz. od dnia 6 listopada 2012 r. doprowadził skarżącego do niekorzystnego położenia finansowego, kiedy i jaką organ ten wydał decyzję w sprawie samowolnie wybudowanej magistrali wodnej oraz czy uczynił to "nie uwzględniając celowo dowodów w postaci dokumentów urzędowych i przepisów prawa budowlanego w dacie budowy magistrali wodnej". Argumentacja skargi nie odnosi się więc do przedmiotu zaskarżonego postanowienia. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega jedynie to, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. w odniesieniu do pkt 2 pisma skarżącego z dnia 16 października 2014 r. prawidłowo zastosował art. 66 § 3 kpa i zwrócił podanie K.L. w zakresie określonym w pkt 2 pisma skarżącego z dnia 16 października 2014 r., gdyż właściwym w sprawie "żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę wyżej wymienionej kwoty 2 372 546,50 zł na rzecz K.L. wraz z odsetkami od dnia 01.06.2013r. tj. od dnia uruchomienia środków finansowych z dotacji unijnej i faktycznego otwarcia działalności gastronomicznej oraz utraconych korzyści za lata 2013-2015" jest sąd oraz czy D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. zasadnie uznał postanowienie organu I instancji za zgodne z prawem. Stosownie do art. 66 kpa, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2 (§ 1). Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania (§ 2). Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (§ 3.). Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy (§ 4). W myśl art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 20113 r. poz. 1409 z późn. zm.), do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 40 ust. 2, art. 41 ust. 4, art. 44 ust. 1, art. 48-51, art. 54, art. 55, art. 57 ust. 4, 7 i 8, art. 59, art. 59a, art. 59c ust. 1, art. 59d ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 62 ust. 1 pkt 3 i ust. 3, art. 65, art. 66, art. 67 ust. 1 i 3, art. 68, art. 69, art. 70 ust. 2, art. 71a, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 76, art. 78 oraz art. 97 ust. 1 (ust. 1). Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego (ust. 2). Do właściwości wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje określone w ust. 1, w sprawach, o których mowa w art. 82 ust. 3 i 4 (ust. 3). Żadne z zadań i kompetencji organów nadzoru budowlanego nie pozwala tym organom rozpatrywać sprawy żądania naprawienia szkody poprzez zapłatę określonej kwoty pieniężnej wraz z odsetkami. Żądanie takie stanowi sprawę z zakresu prawa cywilnego, podlegającą orzecznictwu sądu powszechnego. W tej sytuacji organy administracyjne obu instancji słusznie doszły do przekonania, że w sprawie określonej w pkt 2 pisma skarżącego z dnia 16 października 2014 r. właściwym do jej rozpoznania jest sąd powszechny. Spełniona zatem została przesłanka z art. 66 § 3 kpa i przepis ten został prawidłowo zastosowany przez organy administracyjne obu instancji. W świetle powyższego brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.