II SA/Wr 121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 121/17 o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie wzrostu wartości nieruchomości oraz wysokości opłaty planistycznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 121/17. Postanowieniem z dnia 4 października 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2017 r. odrzucającego skargę na wyżej oznaczone postanowienie, walor prawomocności zyskało orzeczenie Sądu, które w sprawie zakończyło postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie zakończonej prawomocnie stało się zbędne. W sprawie nie spoczywają na skarżącym żadne obowiązki finansowe (uiszczania kosztów postępowania sądowego), zwolnienia z których mógłby on żądać. Od powyższego postanowienia, skarżący w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw. Zarządzeniem Sędziego z dnia 13 grudnia 2018 r., skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez nadesłanie trzeciej strony niniejszego pisma w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący uzupełnił braki formalne sprzeciwu w zakreślonym terminie. W złożonym sprzeciwie M.S. zarzucił, że przedmiotowe postanowienie zapadło pomimo złożenia przez niego następujących pism: wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego całkowite zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, złożenia przysługującego środka odwoławczego i środka zażalenia, wniosku o wznowienie postępowania, wniosku o przywrócenie terminu oraz wniosku o wskazanie czynności jaka powinna być dokonania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.), dalej p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu, w analizowanej sprawie rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W dniu 26 września 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odrzucające skargę M. S. na postanowienie z dnia (...) listopada 2016 r., (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie wzrostu wartości nieruchomości oraz wysokości opłaty planistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zdanie sądu I instancji, gdyż w przypadku prawomocnego wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu oraz prawomocnej odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na nie uiszczenie wpisu było zasadne. Powyższe orzeczenie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie na skarżącym nie ciąży już obowiązek uiszczania kosztów postępowania sądowego, z których zwolnienia ubiegał się składając wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.