II SA/Wr 121/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2020 r. sprawy ze skargi E.-E.sp. z o.o. z/s we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka zaskarżenia oddala skargę w całości. E[...]Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej – skarżąca lub spółka) oprotestowała skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., (dalej – SKO, Kolegium) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka zaskarżenia. Z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących uwarunkowaniach prawnych i faktycznych. Pismem z dnia 18 marca 2019 r. kierowanym do Urzędu Gminy D. pełnomocnik E[...] Sp. z o.o. z siedzibą we W.zażądał interwencji w sprawie ,,nawożenia odpadów w miejsca nieprzeznaczone do ich składowania i magazynowania, tj. działki gruntu nr [...] obręb B. Ł.. Zebrane w sprawie akta administracyjne potwierdzają, że inspektor Gminy D. w dniu [...]r. przeprowadził wizję terenową przedmiotowej nieruchomości, zaś ustalenia poczynione w trakcie tej czynności udokumentowano w sporządzonej na tę okoliczność notatce służbowej. Dokumentacja aktowa wskazuje również, iż strona skarżąca interweniowała żądając dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym niniejszej sprawy. Ostatecznie organ I instancji pismem z dnia [...] r. znak [...] poinformował skarżącą, że podczas przeprowadzonych czynności wyjaśniających ustalono, iż właścicielami działek są osoby fizyczne. Zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, osoba fizyczna może poddawać odzyskowi lub przyjąć i magazynować wybrane rodzaje odpadów z uwzględnieniem prawa wodnego i budowlanego. Uchwałą Rady Gminy D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi B.Ł., działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...], obręb B. Ł., oznaczone są symbolem MN czyli pełnią funkcję terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową. Zdaniem organu na teren działek oznaczonych symbolem MN właściciele mogli przyjąć rocznie do 200 kg/m² odpadów. Podczas wizji terenowej oszacowano, iż nawiezione odpady mieszczą się w dopuszczalnej ilości. Końcowo wskazano, iż nie znaleziono podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie usunięcia odpadów, zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.). Ze stanowiskiem działającego z upoważnienia Wójta Gminy D. Zastępcy Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska nie zgodziła się strona skarżąca składając pismo nazwane skargą. W piśmie tym, po wskazaniu na rozpoczęcie w 2017 r. budowy mini osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, spółka podniosła, że właściciel działki nr [...] zaczął prawdopodobnie nielegalnie nawozić odpady. Zmienia to otoczenie krajobrazowe i może spowodować zaburzenie stosunków wodnych w wodach gruntowych, czego konsekwencją może być zmiana parametrów konstrukcyjnych warstw nośnych gruntów, na których zaprojektowano budowę osiedla. Względem udzielonej spółce informacji o odmowie wszczęcia przez organ postępowania w sprawie, skarżąca podniosła szereg zarzutów naruszenia przepisów procedury administracyjnej jak i prawa materialnego. Szczegółowa argumentacja podniesionych zarzutów została zamieszczona w rzeczonym piśmie strony skarżącej. W dniu 28 listopada 2019 r. SKO we W.wydało postanowienie nr [...], którym przyjmując w podstawie prawnej art. 134 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej - k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność środka zaskarżenia. Po wskazaniu na interwencję skarżącej oraz stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji Kolegium omówiło przepisy procedury administracyjnej dotyczące odwołania i zażalenia od rozstrzygnięć pierwszoinstancyjnych, a także konieczność zakwalifikowania złożonej skargi jako właściwy środek zaskarżenia. W ramach uzasadnienia stanowiska przyjętego przez organ II instancji zasygnalizowano przedmiotowe i podmiotowe przesłanki niedopuszczalności środka zaskarżenia. Następnie wskazano, że odwołanie jest środkiem przysługującym w postępowaniu administracyjnym wyłącznie od decyzji administracyjnych, zaś zażalenie środkiem na postanowienia, jeżeli stanowi tak k.p.a.. W tych okolicznościach organ wyprowadził, że pismo skierowane do skarżącej nie jest decyzją, ani postanowieniem. Nie zawiera ono żadnego rozstrzygnięcia, zaś środek zaskarżenia od pisma informującego o stanowisku organu, które nie jest aktem administracyjnym, nie przysługuje. W dalszej kolejności Kolegium wskazało na brak podmiotowych podstaw do uznawania środka zaskarżenia za dopuszczalny. Po scharakteryzowaniu niedopuszczalności odwołania czy zażalenia z przyczyn podmiotowych w sytuacji jego wniesienia przez podmiot niemający do tego legitymacji, tj. np. wniesienie odwołania przez osobę trzecią, uznano, że taki stan ma miejsce w badanej sprawie. Analizując interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. organ II instancji przyjął, że w zakresie materialnego prawa administracyjnego sprawa dotycząca usunięcia odpadów dotyczy jedynie interesów prawnych podmiotów, na które może być nałożony obowiązek. Postanowienie SKO we W. zostało oprotestowane skargą wywiedzioną do sądu administracyjnego. Względem zaskarżonego aktu administracyjnego podniesiono zarzut naruszenia: - art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i 144 k.p.a. oraz art. 61 § 1, art. 61a § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 124 k.p.a. poprzez niesłuszne przyjęcie, że pismo działającego z upoważnienia Wójta Zastępcy Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Gminy D. z dnia [...]r. nie ma charakteru aktu administracyjnego, od którego przysługiwałby na gruncie k.p.a. środek zaskarżenia; - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 i 144 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez niesłuszne uznanie, że w niniejszej sprawie brak jest podmiotowych podstaw uznania środka zaskarżenia za dopuszczalny, co było wynikiem niezasadnego przejęcia, iż postępowania w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów dotyczą jedynie interesów prawnych podmiotów, na który może być nałożony obowiązek usunięcia odpadów. W oparciu o podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając podniesione zarzuty i wnioski skargi jako niesłuszne uznano stanowisko organu o niedopuszczalności wniesionego przez stronę środka zaskarżenia z przyczyn przedmiotowych oraz podmiotowych. Niesłusznie także, wedle strony skarżącej przyjęto, że pismo działającego z upoważnienia Wójta Zastępcy Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Gminy D. z dnia [...]r. nie ma charakteru aktu administracyjnego, od którego przysługiwałby środek zaskarżenia, a także, że w sprawie brak jest podmiotowych podstaw uznania środka zaskarżenia za dopuszczalny, co było wynikiem niezasadnego przejęcia, że postępowania w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów dotyczą jedynie interesów prawnych podmiotów, na który może być nałożony obowiązek usunięcia odpadów. Opierając stanowisko skargi na poglądach zaczerpniętych z orzecznictwa wskazywano na konieczność odmowy wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy do organu skierowano żądanie wszczęcia postępowania. Z kolei zgodnie z art. 61a § 2 k.p.a. na takie postanowienie przysługuje zażalenie. Szeroko przy tym autor skargi przytaczał poglądy orzecznictwa, w myśl których o charakterze pisma decyduje jego treść. W tym kontekście wywodzono jakoby pismo z dnia 3 października 2019 r. posiadało charakter władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej oraz zawierało wszystkie istotne elementu postanowienia określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a.. Po wskazaniu na kodeksowe elementy aktu administracyjnego podniesiono także, że z treści pisma z 3 października 2019 r. wynika jednoznacznie oznaczenie organu administracji publicznej, który wydał władcze rozstrzygnięcie, data jego wydania, oznaczenie strony do której jest skierowane, rozstrzygnięcie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Zauważono jednak, iż w piśmie brakuje pouczenia, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Poza błędną, zdaniem strony skarżącej, kwalifikacją pisma organu I instancji jako pisma informującego o stanowisku organu, niebędącego aktem administracyjnym, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, organ II instancji miał naruszyć również art. 61a § 2 k.p.a. stwierdzając niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, co wiązano z niewłaściwym zastosowaniem art. 134 k.p.a. Kolejno strona skarżąca podjęła polemikę z poglądem Kolegium o braku podmiotowych podstaw uznania środka zaskarżenia za dopuszczalny ze względu na fakt, że postępowanie w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów dotyczy jedynie interesów prawnych podmiotów, na który może być nałożony obowiązek usunięcia odpadów. Po zaprezentowaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że jest właścicielem działek gruntu, na których rozpoczęto w 2017 r. budowę mini osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Działki skarżącej graniczą z działkami, na które nawieziono i składuje się odpady, przez co jej zdaniem zmieniono istotnie otoczenie krajobrazowe oraz mogło dojść do zaburzenia stosunków wodnych w wodach gruntowych, czego konsekwencją może być zmiana parametrów konstrukcyjnych warstw nośnych gruntów, na których zaprojektowano fundamenty budowanego przez skarżącą osiedla. Z faktu tego wyprowadzono, że postępowanie dotyczące uśnięcia odpadów ze wskazanych działek miało i ma znaczenie dla interesów prawnych i obowiązków skarżącego. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli zakwestionowanego skargą postanowienia Sąd kierując się wskazanymi wyżej kryteriami nie dopatrzył się przy jego wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania przedmiotowego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Kolegium w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] r. nr [...] przyjęło art. 134 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 i 144 k.p.a., (aktualnie DZ. U. z 2020 r., poz. 256 t.j.). Istota sprawy sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organ stwierdził niedopuszczalność środka zaskarżenia na pismo Zastępcy Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Gminy D. z dnia [...] r. W ocenie organu, przedmiotowe pismo nie posiada cech decyzji ani postanowienia oraz nie podlega zaskarżeniu do organu wyższego stopnia. Z kolei zdaniem skarżącej spółki, organ wydał akt administracyjny, co w motywach skargi wyprowadzane jest z poglądów judykatury i doktryny dotyczących charakteru pisma i konstytutywnych składników aktu administracyjnego. Mając na względzie odmienność stanowisk SKO we W. i strony skarżącej, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, w niniejszej sprawie nie został wydany przez organ administracyjny I instancji akt administracyjny, względem którego przysługiwał instancyjny środek zaskarżenia, co uprawniało Kolegium do wydania postanowienia traktującego o niedopuszczalności środka zaskarżenia. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl zaś art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (Rozdział 11 "Zażalenia") do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Co prawda przepis art. 134 k.p.a. nie wskazuje warunków, jakie decydują o dopuszczalności środka odwoławczego jednak niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. Przesłanka podmiotowa niedopuszczalności odwołania (zażalenia) oznacza złożenie środka odwoławczego przez podmiot nie mający do tego legitymacji. Powyższy przepis obliguje zatem organ m.in. do zbadania wniesionego środka odwoławczego (zażaleniowego) pod kątem jego dopuszczalności przed przystąpieniem merytorycznego rozpoznania sprawy. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie, ponieważ nie wszystkie czynności organu podlegają zaskarżeniu. Odnosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym do stanu faktycznego ujawnionego w aktach administracyjnych, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wystąpiła zarówno niedopuszczalność zażalenia z uwagi na przyczynę o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. W pierwszym rzędzie, wbrew twierdzeniom skargi, uznać przyjdzie, że nie ma podstaw do zakwalifikowania pisma z dnia [...] r. jako postanowienia czy decyzji, czego ewidentnym skutkiem procesowym jest brak prawnej możliwości jego zaskarżenia. Zdaniem Sądu przedmiotowe pismo jest informacją w sprawie dotyczącą sposobu zweryfikowania pisma skarżącej z dnia 16 października 2018 r. dodatkowo monitowanego pismem z dnia [...] r.. W takich okolicznościach sprawy nie może być więc mowy o zaskarżalnym akcie administracyjnym lecz jedynie o korespondencji jaka w formie pisma informacyjnego została skierowana do strony skarżącej. Zasadnie wywodzi strona skarżąca, z czym zgadza się w odpowiedzi na skargę organ, a podziela ów pogląd także skład orzekający Sądu, że treść danego pisma, a nie jego oznaczenie czy forma, przesadza o jego charakterze. W realiach niniejszej sprawy nie można jednak zaaprobować stanowiska, jakoby pismo Zastępcy Kierownika Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Gminy D. z dnia [...] r. było postanowieniem. Stosownie do art. 124 k.p.a. koniecznym elementem postanowienia jest m.in. rozstrzygnięcie. Jeżeli pismo nie zawiera rozstrzygnięcia, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie organ wydał postanowienie. Postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego załatwiają poszczególne kwestie wynikające w toku postępowania. Nie można zaś zrównywać udzielenia informacji z wydaniem rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, przedmiotowe pismo nie posiada cech charakterystycznych dla postanowienia. Pismo to zawiera jedynie informację. Jak słusznie wskazuje to Kolegium, wynika to wprost z wstępnej jego części, gdzie została zawarta fraza ,,informuję, co następuje:". W rzeczonym piśmie wyjaśniono stronie skarżącej, w jaki sposób zweryfikowano informacje zawarte w kierowanych do organu pismach, sygnalizowano przeprowadzenie czynności w terenie, zaś końcowo poinformowano o braku podstaw do wszczęcia postępowania, wobec ustalenia braku naruszeń przepisów ustawy o odpadach. Co najbardziej brzemienne w skutkach, przedmiotowe pismo nie zawiera, poza sygnalizowanym przez skarżącą spółkę brakiem pouczenia o terminie i środkach zaskarżenia, najistotniejszego elementu w postaci rozstrzygnięcia. Mimo, że skarżąca szeroko opisuje zagadnienie wszczęcia postępowania jak i tryb i formę odmowy wszczęcia postępowania, a także fakt zaskarżalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zapadło przed organem I instancji. Nie można uznać stanowiska spółki, że ,,pismo z dnia [...] r. ma charakter władczego rozstrzygnięcia". Z samego faktu, że organ pismem tym udzielił skarżącej informacji o braku podstaw do wszczęcia postępowania, nie można wywodzić, że organ wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Innymi słowy ze względu na to, iż w rzeczonym piśmie znalazła się informacja o stwierdzeniu przez Wójta Gminy D. braku podstaw do wszczęcia postępowania, nie można zasadnie przyjmować, że jest to zaskarżalne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tok rozumowania skarżącej sprowadza się do założenia, że o ile w korespondencji jaką ekspediuje organ na zewnątrz znalazły by się informacje o sposobie odniesienia się przez organ do pism spółki, to należało by ową korespondencję traktować jako akt administracyjny. Oczywistym przy tym pozostaje, że nie forma, a treść pisma warunkuje charakter danego pisma jako aktu administracyjnego, czy właśnie pisma. W niniejszej sprawie nie można jednak czynić tak daleko idącej wykładni tej zasady. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ przedmiotowym pismem zareagował na monity i ponaglenia skarżącej jedynie informując ją o danej sprawie, a nie odmówił wszczęcia postępowania z jej wniosku, jak zdaje się interpretować to skarżąca spółka. W tym stanie rzeczy dostateczną i wystarczającą przesłanką do oceny zaskarżonego postanowienia jako legalnego jest brak przesłanek o charakterze przedmiotowym, czyli brak aktu administracyjnego, na który przysługiwał by instancyjny środek zaskarżenia. Ziszczenie się tej okoliczności, bez względu na dalsze argumenty i zarzuty, powoduje konieczność uznania wydanego przez SKO we W. postanowienia za słuszne co do samego rozstrzygnięcia. Trzeba też, odnosząc się do twierdzeń skargi dotyczących wydania zaskarżalnego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jako formalnego odniesienia przez organ do skierowanego do niego żądania skarżącej, zwrócić uwagę na jeszcze jedną okoliczność. Otóż niniejsza skarga dotyczy postanowienia Kolegium w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności środka zaskarżenia. Twierdzenia spółki dotyczące konieczności odniesienia się do jej żądania we właściwej formie procesowej mogą być ewentualnie przedmiotem skargi do organu nadrzędnego lub skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Obecnie rozpoznawana skarga dotyczy wprost konkretnego rozstrzygnięcia SKO we W. i nie może przedmiotem oceny Sądu być brak rozstrzygnięcia Wójta Gminy D. jakiego oczekuje spółka, czy też faktyczny brak postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Nadto w ocenie Sądu, rację ma także Kolegium uznając, że strona skarżąca nie posiada w sprawie usunięcia odpadów ze wskazanych w sprawie działek przymiotu strony w rozumieniu strony postępowania administracyjnego. Wiadomym pozostaje, że w najnowszym orzecznictwie sądowoadministracyjnym krystalizują się ostatnio poglądy, w myśl których w postępowaniach dotyczących odpadów należy uwzględniać treść art. 28 k.p.a. przy określaniu katalogu stron postępowania. Stanowisko takie wynika choćby z wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2019 r. (sygn. akt II SA/Łd 1138/18) - LEX nr 2633819 czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 1243/17) - LEX nr 2434798. Poglądy judykatury w tym zakresie są znane i akceptowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Racjonalnie jednak w piśmie procesowym organ klaruje, że uznanie danego podmiotu za stronę postępowania wymaga wykazania i ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między konkretną normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Strona skarżąca odwołuje się do ,,prawdopodobnie nielegalnego nawożenia odpadów", (skarga z dnia 5 listopada 2019 r.), czy ,,możliwości spowodowania zaburzenia stosunków wodnych", (skarga do sądu administracyjnego). Nie zostało jednak wykazane przez stronę skarżącą w jaki sposób uprawnienia strony wynikające z ustawy o odpadach zostały naruszone. Pamiętać przy tym należy, że poza ustawą o odpadach twierdzenia strony dotyczyć także mogą innych regulacji jak chociażby wynikających z ustawy Prawo wodne czy Prawo budowlane. W piśmie z dnia 3 października 2019 r. wypowiedziano się jednak względem poruszanych przez spółkę twierdzeń w ramach regulacji wynikających z ustawy o odpadach. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że dochodząc swoich uprawnień winna rozważyć analizę innych regulacji prawnych poza ustawą o odpadach i ewentualnie podejmować starania o wszczęcie postepowań przez powołane do tego organy np. nadzoru budowlanego, czy właściwe do badania naruszeń Prawa wodnego. Na marginesie zauważyć przyjdzie, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostają argumenty zamieszone w ,,skardze" z dnia [...]r. kierowanej do Kolegium związane z wydaniem przez Wójta Gminy D. decyzji w podobnych sprawach. Przedmiotem kontroli w ramach postępowania administracyjnego jest akt administracyjny wydany w konkretnej sprawie administracyjnej. Rozstrzygnięcia wskazane przez stronę skarżącą nie mieszczą się w pojęciu sprawy administracyjnej objętej skargą, zatem nie mogą mieć znaczenia przy ocenie legalności kwestionowanego aktu administracyjnego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.