II SA/Wr 1223/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Bogumiła Skrzypczak Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska Protokolant: Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta Powiatu w D., powołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 37k ust. 1 pkt 2, art. 37l ust. 1 i art. 6 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił skarżącemu K. Ż. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...]r. W uzasadnieniu organ I instancji powołując się na art. 37k ust. 1 pkt 2 i art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz na przedłożone dokumenty stwierdził, że pomimo udokumentowania okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego [...]lat, [...] miesiąc i [...] dni, spełnienia warunków do uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, świadczenie przedemerytalne nie może być przyznane, bowiem wiek [...] lat skarżący ukończył w dniu [...]r., a nie do dnia rozwiązania stosunku pracy, czyli do [...]r. Odwołując się od tej decyzji K. Ż. wniósł o jej zmianę lub uchylenie i przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Uznając ją za niezrozumiałą i krzywdzącą wskazał, że w dniu [...]r. ukończył [...] lat, przepracował [...] lat i w [...]r. został zwolniony z przyczyn ekonomicznych. Podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, powołując się na art. 37k oraz art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisji dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1793) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżący w dniu rejestracji, to jest [...] r., udokumentował, iż spełnia warunki przewidziane w art. 37j ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3-5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zasadnie przyznano mu z dniem [...] r. prawo do zasiłku przedemerytalnego. Przytoczywszy art. 37l ust. 1 i art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 11 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. Wojewoda stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków określonych w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 37k, ponieważ urodził się [...]r. i nie osiągnął wymaganego tymi przepisami wieku. Ponadto do dnia rozwiązania stosunku pracy, to jest do [...]r., nie udokumentował wymaganego przepisem art. 37k ust. 3 okresu uprawniającego do emerytury. Do dnia [...]r. skarżący pozostawał w zatrudnieniu przez okres 38 lat, 1 miesiąca i 16 dni. Przed tym dniem nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych oraz zasiłku przedemerytalnego. Organ II instancji podniósł, że rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym nie nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 z późn. zm.), a także, iż skarżący nie wykonywał pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej, w związku z czym nie ma do niego zastosowania przepis ust. 9 art. 37k. Wskazując na powyższe Wojewoda stwierdził, że w tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na powyższą decyzję K. Ż. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, oświadczył, iż wydaną decyzję uważa za niezrozumiałą i krzywdzącą. Podniósł, że w dniu [...]r. ukończył [...] lat, przepracował [...] lat i [...] miesiąc, w tym w warunkach szkodliwych [...] lat, z dniem [...]r. został zwolniony z przyczyn ekonomicznych zakładu pracy i znajduje się w trudnej sytuacji rodzinnej oraz finansowej. Podkreślił, że "wiek przedemerytalny" uzyskał z dniem [...]r. Wniósł o wnikliwe rozpatrzenie jego "odwołania". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. W myśl art. 37k ust. 1 tej ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 87, poz. 435, z 1996 r. Nr 5, poz. 34, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 123, poz. 776, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 137, poz. 887 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550). Stosownie do ust. 9 tego artykułu pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek - co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, 2) posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, 3) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, 4) zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Zgodnie z art. 37l ust. 1 cytowanej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Mając na uwadze, że skarżący nie był pracownikiem byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej, przepis ust. 9 art. 37k w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania. Rozważyć zatem trzeba, czy K. Ż., urodzony w dniu [...]r., i posiadający okres uprawniający do emerytury w wysokości [...] lat, [...] miesiąca i [...] dni, z którym z dniem [...]r. rozwiązano stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, spełnia warunki określone w ust. 1 tego artykułu. Nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 37k ust. 1 pkt 1, 3 i 4, bowiem nie osiągnął wieku 63 lat (warunek z pkt 1), ani też nie posiada okresu uprawniającego do emerytury w wymiarze 40 lat (pkt 3) lub 39 lat (pkt 4). Fakt, że skarżący nie posiada okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 39 lat, pozwala na pominięcie rozważań, czy w jego przypadku rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, o którym to wymogu jest mowa również w pkt 4 art. 37k ust. 1. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżący spełnia warunki określone w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem skarżącego spełnia on powyższe wymogi, gdyż [...]r. ukończył [...] lat, przepracował ponad [...] lat i został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W opinii organów skarżący warunków z art. 37k ust. 1 pkt 2 nie spełnia, ponieważ ukończył [...] lat dopiero w dniu [...]r., a nie do dnia rozwiązania stosunku pracy, to jest do [...]r. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma uzależnienie przez ustawodawcę osiągnięcia wymaganego wieku i okresu uprawniającego do emerytury od spełnienia tych wymogów do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego. Przepis art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bowiem stanowi, iż świadczenie przedemerytalne przysługuje (...) osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy (podkr.WSA) lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Ukończenie określonego w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wieku musi zatem nastąpić do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W tym stanie rzeczy organy trafnie uznały, iż skarżący nie spełnia warunków z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ ukończył [...] lat dopiero w dniu [...]r., a nie do dnia rozwiązania stosunku pracy, to jest do [...] r. Zauważyć przy tym wypada, że skarżący powyższych warunków nie spełniał również w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, a zatem przesłanki z art. 37l ust. 1 cytowanej ustawy także nie zostały spełnione. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.