II SA/Wr 1226/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciaglewicz asesor sadowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dokonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia: 1) umorzyć postępowanie 2) zwrócić F. S. wpis sądowy w kwocie 10 (dziesięć) złotych. F. S. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], w sprawie nakazania L. P. oraz J. i R. P. przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2003 r. opinii o stanie technicznym budynku gospodarczego położonego w O. przy ul. [...] (działki o nr ewidencyjnym gruntu A i B). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia [...], nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ ustalił, że zaskarżona decyzja została doręczona F. S. w dniu 4 marca 2003 r., natomiast przesyłka zawierająca odwołanie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 2 kwietnia 2003 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 18 marca 2003 r., zatem stwierdzenie, iż zostało ono złożone po wymaganym terminie było w pełni uzasadnione. W ocenie organu odwoławczego, zawarte w odwołaniu ogólne stwierdzenie, iż skarżący nie mógł dotrzymać ustawowego terminu z powodu pobytu w sanatorium, nie stanowiło wniosku o jego przywrócenie. Nadto F. S. nie uprawdopodobnił, że złożenie odwołania w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, F. S. wniósł o jego uchylenie. Przede wszystkim podkreślił, że nie dochował terminu do wniesienia odwołania z przyczyn od niego niezależnych. W okresie od 3 marca do 30 marca 2003 r. przebywał z powodów zdrowotnych w miejscowości Kamień Pomorski. Przesyłkę zawierającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] odebrał syn skarżącego, który nie poinformował go o tym fakcie. Skoro w uzasadnieniu odwołania zawarto usprawiedliwienie wniesienia środka zaskarżenia po ustawowym terminie, obowiązkiem organu było wystąpienie do strony o złożenie dodatkowych wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż materiał dowodowy wskazuje, że to F. S. odebrał decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśniono także, że pobyt skarżącego w miejscowości Kamień Pomorski nie może być kwalifikowany jako obłożna choroba, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu wniesienia odwołania. W pismach procesowych z dnia 1 sierpnia i 4 września 2003 r. F. S. zwrócił uwagę na niedogodności jakie wiążą się z wykorzystywaniem przez sąsiadów spornego budynku gospodarczego do hodowli zwierząt. Zarzucił, iż obiekt ten został wybudowany niezgodnie z pierwotnym planem perspektywicznym zabudowy tego terenu oraz niezgodnie z wymogami budowlanymi, bo wzniesiono go w granicy działki. W kolejnym piśmie procesowym, z dnia 23 lutego 2005 r., F. S. wycofał swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynność procesowa skarżącego w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości. W związku z tym, że w ocenie Sądu, cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, uznano cofnięcie skargi za skuteczne. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 p.s.a., stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić, jak w punkcie pierwszym postanowienia. Zgodnie z art. 97 § 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis, w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu. Skoro pismo F. S. zawierające wniosek o cofnięcie skargi wpłynęło do Sądu jeszcze przed rozprawą, należało postanowić o zwrocie całego wpisu.