II SA/Wr 123/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie: WSA Lidia Serwiniowska NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Anna Rudzińska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta Powiatu w K., przyjmując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 37j ust. 1, art. 37l ust. 1 i art. 6 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił skarżącemu E. L. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...]r. skarżący zarejestrował się jako bezrobotny z prawem do zasiłku od dnia [...]r. W dniu [...]r. skarżący złożył wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego z uwagi na wykonywanie pracy w warunkach szczególnie szkodliwych w Zakładzie Produkcyjno-Usługowym Gminy K. w okresie od [...] r. do [...]r. W ocenie organu I instancji wniosek ten nie może zostać uwzględniony, gdyż do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego zgodnie z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu należy posiadać okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przy czym - w myśl art. 37 ust. 1a cytowanej ustawy - okresy wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze uwzględniane są po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Organ I instancji podkreślił następnie, że zgodnie z § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) pracę można zaliczyć do prac w szczególnych warunkach, jeżeli m.in. jest wymieniona w wyżej wymienionym rozporządzeniu oraz była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Organ podniósł, że powyższe okresy pracy stwierdza zakład pracy (pracodawca) na podstawie posiadanej dokumentacji. Starosta stwierdził, iż z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący na dzień złożenia wniosku (po doliczeniu okresu aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...] lat, [...] miesiąc i [...] dni, jednak nie udokumentował posiadania 15-letniego okresu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Organ podkreślił przy tym, że fakt otrzymywania dodatku za pracę w warunkach szkodliwych nie jest tożsamy z pracą w szczególnych warunkach określoną przepisami rozporządzenia. Wywiódł ponadto, że w wyniku analizy archiwalnych akt osobowych skarżącego (w tym kart wynagrodzeń) z okresu zatrudnienia w PMR i ZUG K. ustalono, iż dodatek szkodliwy (przyznany po raz pierwszy angażem z dnia [...]r. w stawce za godzinę efektywnej pracy) pobrał skarżący w całym okresie zatrudnienia za [...] lat i [...] miesięcy wypłatowych (w ich części - za niepełny wymiar czasu pracy), a zatem skarżący nie spełnia cytowanego wyżej warunku nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego. W złożonym od tej decyzji odwołaniu E. L. oświadczył, że nie jest prawdą, iż przepracował w warunkach szczególnie szkodliwych [...] lat i [...] miesięcy, ponieważ przepracował w tych warunkach [...] lat na hali produkcyjnej, co częściowo udokumentował świadectwami, zaświadczeniami i zeznaniami świadków. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23, art. 37j ust. 1 i ust. 1a oraz art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał zebrane w sprawie dowody i powołując się na art. 37j ust. 1 i ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uznał, że skarżący nie spełnia warunku wymaganego dla przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ okres uprawniający do zasiłku w przypadku skarżącego wynosi [...] lat, [...] miesiąc i [...] dni, ale nie udokumentował posiadania [...]-letniego okresu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. W ocenie organu II instancji postępowanie dowodowe nie potwierdziło faktu, iż skarżący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace uznane w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, chociaż na podstawie zeznań świadków i akt osobowych skarżącego ustalono, że wykonywał on w PMR i ZUG K. prace w warunkach szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia, za co przez okres [...] lat i [...] miesięcy wypłacano mu dodatek szkodliwy. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że fakt otrzymywania dodatku szkodliwego nie jest tożsamy z pracą uznaną w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, bowiem dodatek jest wypłacany jedynie za efektywnie przepracowane godziny, a w rozumieniu przepisów emerytalnych praca, aby była uznana za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, musi być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Na powyższą decyzję E. L. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący oświadczył, że przepracował łącznie [...] lat, [...] miesiąc i [...] dni, w tym [...] lat w PMR K. w warunkach szczególnie szkodliwych dla zdrowia jako tokarz-spawacz. Wykonywał prace spawalnicze oraz prace przy obróbce żeliwa i tekstolitu, za co otrzymywał dodatek szkodliwy. Pracował stale w pełnym wymiarze czasu pracy. Potwierdzają to świadkowie i dokumenty. Ponadto pracował w warunkach szczególnie szkodliwych dla zdrowia w A w K. od [...]r. do [...]r. jako tokarz-spawacz, ale nie posiada na to dowodu. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. Stosownie do ust. 1 art. 37j zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że skarżący posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...] lat, [...] miesiąc i [...]dni. Spór dotyczy tego, czy skarżący przez co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Wbrew stanowisku skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, że skarżący przez okres co najmniej 15 lat wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W szczególności ze świadectw pracy nie wynika, aby przez okres taki wykonywał pracę wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) albo w załącznikach do tego rozporządzenia w pełnym wymiarze czasu pracy. Również zeznania świadków Z. Z. i S. W. nie dają podstaw do takiego ustalenia, bowiem nie wynika z nich, czy przez podawany przez nich okres skarżący stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach, o jakiej mowa w przepisach emerytalnych. Trafnie przy tym organy administracyjne obu instancji podkreślały, że fakt otrzymywania dodatku szkodliwego nie jest tożsamy z pracą uznaną w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, bowiem dodatek jest wypłacany jedynie za efektywnie przepracowane godziny, a w rozumieniu przepisów emerytalnych praca, aby była uznana za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, musi być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślić trzeba, że organy administracyjne rozpoznając niniejszą sprawę nie poprzestawały na samej tylko treści świadectw pracy, ale przeprowadziły wyczerpująco postępowanie dowodowe, dopuszczając - stosownie do art. 75 § 1 kpa - również inne dowody, a w szczególności zeznania świadków. Mimo to - jak już wyżej wskazano - zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił na nie budzące wątpliwości ustalenie, że w spornym okresie skarżący wykonywał pracę w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zauważyć wypada, że sam skarżący przyznał w odwołaniu, iż fakt przepracowania [...] lat w warunkach szkodliwych udokumentował świadectwami, zaświadczeniami i zeznaniami świadków tylko "częściowo". Tymczasem, aby można było przyznać skarżącemu prawo do zasiłku przedemerytalnego, konieczne było jednoznaczne udokumentowanie nie tylko, że skarżący przez okres co najmniej [...] lat wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ale także - jak wyżej podkreślano - iż pracę tę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Mając na względzie powyższe - zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.