II SA/Wr 125/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W., M. W., M. W. i J. W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 125/04 o koszty postępowania sądowego w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 30 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego postanawia: I. uzupełnić wyrok poprzez dodanie pkt III o następującym brzmieniu: ,,zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania"; II. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 125/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę D. W., M. W., M. W. i J. W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 30 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącym w dniu 19 listopada 2009 r. Pismem wniesionym w dniu 24 listopada 2009 r. D. W. w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących wniosła o uzupełnienie wyroku przez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrot wpisu - 500 zł, kosztu dojazdu - 450 zł, kosztów kserowania dokumentów - 400 zł, kosztów pisania pism procesowych – 1000 zł oraz kosztów przesyłek poleconych wraz z dojazdami na pocztę - 500 zł. Łączenie skarżący domagali się zasądzenia kosztów procesowych w wysokości 2.850,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Przy czym zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa między innymi w § 1 oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 p.p.s.a.), a wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 (art. 209 p.p.s.a.). Z przepisów powyższych wynika, że w przypadku uwzględnienia skargi stronie występującej osobiście w postępowaniu sądowym albo reprezentowanej przez pełnomocnika, nietrudniącego się zawodowo udzielaniem pomocy prawnej, należy się od organu zwrot niezbędnych kosztów postępowania, pod warunkiem że były one celowe w dochodzeniu praw, na które w tym przypadku składają się: - poniesione koszty sądowe (tj. opłaty sądowe: wpis i opłaty kancelaryjne oraz zwrot wydatków - art. 211-213 p.p.s.a.), - koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz - równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Należy jednocześnie zauważyć, że z przepisów odrębnych, których stosowanie w tej materii nakazuje art. 205 § 3 p.p.s.a., wynika, że odszkodowanie za utracony zarobek, a także zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie następuje na wezwanie sądu, co przewiduje art. 91 § 3 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek w komentarzu do art. 205 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Koszty te muszą być poniesione, co z kolei wynika wyraźnie z treści art. 205 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, wyrokiem z dnia z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 125/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 30 grudnia 2003 r. nr [...] oraz poprzedzająca ja decyzję organu I instancji, nie orzekając o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Wyrok należało zatem uzupełnić w tym zakresie na podstawie cytowanego powyżej art. 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając wniosek skarżących o zwrot kosztów dojazdu, należało wskazać, że zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności (z tytułu niezbędnych kosztów postępowania) oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Takimi przepisami są dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie należności świadków i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 48, poz. 284 ze zm.). W szczególności z art. 13 w zw. z art. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. wynika, że odszkodowanie za utracony zarobek i zwrot kosztów podróży przysługuje stronie jedynie wówczas, gdy została ona wezwana do sądu i jej stawiennictwo określono jako obowiązkowe. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący na rozprawę w dniu 8 października 2009 r. nie byli wzywani do osobistego stawiennictwa, lecz jedynie zostali zawiadomieni o terminie rozprawy, z wyraźnym zaznaczeniem, że ich stawiennictwo nie jest obowiązkowe. Ponadto, jak wynika z protokołu rozprawy z dnia 8 października 2009 r. żaden ze skarżących nie stawiła się na rozprawę w tym dniu. W związku z powyższym zdaniem Sądu wniosek o zwrot kosztów przejazdu nie zasługiwał na uwzględnienie, na podstawie art. 205 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13, art. 2 i 3 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym. Brak jest także podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów ksero dokumentów składanych przez skarżącą, kosztów pisania pism procesowych, a także kosztów przesyłek poleconych wraz z dojazdem na pocztę. Należy zauważyć, że wymieniony w art. 205 p.p.s.a. katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący - gdyż ustawodawca nie używa określeń typu "w szczególności", "zwłaszcza" lub podobnych - i zarazem wiążący. Nie może być zatem rozszerzany na inne wydatki, które zwykle występujące przy okazji prowadzenia procesu sądowego, jak wydatki na korespondencję czy ksero dokumentów składanych do akt sprawy. Podkreśli należy także, że skarżąca, która prowadziła swoją własną sprawę, jednocześnie reprezentując pozostałych skarżących, nie może domagać się zwrotu kosztów pisania pism procesowych, gdyż żadnych kosztów takiego zastępstwa nie poniosła w zakresie wskazanym w art. 205 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.