II SA/Wr 1269/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Barbara Adamiak (sprawozdawca), Sędzia NSA del. do WSA - Henryka Łysikowska, Asesor WSA - Bogumiła Kalinowska, Protokolant - Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta W. z [...]Nr [...] oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzja z [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta W. z [...]. Nr [...]dotyczącej wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z [...]prowadzonego przez Urząd Miasta W. pod Nr [...]. W uzasadnieniu wskazało, że dnia [...]w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miasta w W. dokonano wpisu nr [...], dotyczącego działalności gospodarczej zgłoszonej na nazwisko J.G. i B. G. zamieszkałych w J.G., przy ul. L. [...], prowadzących działalność gospodarczą w ramach firmy "A Przedsiębiorstwo Budownictwa Lądowo-Wodnego z siedzibą w W. ul. B. C. [...]. Wnioskiem z dnia [...]. B. i J. G. wystąpili do Urzędu Miasta W. o wykreślenie, w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, wpisu figurującego na J. i B. G., pod poz. [...]dokonanego w dniu [...]. Burmistrz Miasta W. decyzją Nr [...]z dnia [...]. na podstawie art. 88e ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) orzekł wykreślić z ewidencji działalności gospodarczej zgłoszonej przez B. i J. G., zam. J. G., ul. L. [...]. Pismem z dnia [...]B. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z żądaniem stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 Kpa, nieważności decyzji Nr [...]z dnia [...]. wydanej przez Burmistrza Miasta W. W uzasadnieniu wskazała na okoliczność, iż nigdy nie zgłaszała żadnej działalności gospodarczej w tym urzędzie, ani nie upoważniała nikogo do takiego zgłoszenia. Zaskarżona decyzja wykreśla zaś działalność gospodarczą, której nigdy nie było. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie akt i argumentów powołanych przez B. G. we wniosku z dnia [...]wskazało, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 pkt 1-7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej nie wykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykowania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przy czym stwierdzona wada, tkwiąca w samej decyzji a nie w prowadzonym postępowaniu, nie może być sanowana. Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-7 oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych mają charakter materialno-prawny. Wady te tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 88e ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Na skutek oświadczenia B. i J. G. z dnia [...] (oświadczenie to podpisali oboje małżonkowie) o zaprzestaniu działalności gospodarczej zarejestrowanej pod Nr [...], Burmistrz Miasta W. decyzją nr [...]wykreślił z prowadzonej ewidencji działalności gospodarczej przedmiotowy wpis. Decyzja ta została wydana przez właściwy organ, w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Brak jest również podstaw do twierdzenia, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa lub tez obciążona jest jedną z pozostałych wad prawnych, o których mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W swoim wniosku, z dnia [...]o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta W. B. G. stwierdziła, że nigdy nie zgłaszała żadnej działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta W., ani też nie upoważniała nikogo do takiego zgłoszenia, a więc decyzja ta wykreśla działalność, której nigdy nie było. Argumentacji tej, w ocenie składu orzekającego Kolegium, przeczą jednak zgromadzone w sprawie dokumenty. Wprawdzie na wniosku z dnia [...]., o wpis do ewidencji działalności gospodarczej J. i B. G. widnieje tylko jeden - nieczytelny podpis prawdopodobnie J. G. - to jednak całokształt akt sprawy wskazuje, że działalność gospodarcza była prowadzona także przez B. G. Świadczy o tym wiele dokumentów sporządzonych w toku prowadzonej działalności gospodarczej i podpisanych przez B. G., posługującą się pieczątką firmy "A" Przedsiębiorstwo – B. G.". Są to: rachunki zysków i strat jednostki z dnia [...]. za okres od [...]do [...]., bilans jednostki na dzień [...], upoważnienie sporządzone w dniu [...]przez B. G. jako współwłaściciela firmy dla J. G. do podpisania oferty oraz podejmowania zobowiązań w imieniu oferenta. Prowadzenie działalności gospodarczej przez B. G. pod firmą A potwierdza także pismo Kierownika PUP w J. G., z którego wynika że pobierająca zasiłek przedemerytalny od dnia [...]B. G., była objęta z tego tytułu ubezpieczeniem społecznym w okresie od [...]do [...]. Powyższe potwierdza także sama wnioskodawczyni, która pomimo iż stwierdza, że o dokonanym wpisie dowiedziała się dopiero w dniu [...]- przed tą datą, tj. w dniu [...] poprosiła o wyrejestrowane prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod numerem ewidencyjnym [...]. Mając na względzie wskazane okoliczności w ocenie Kolegium B.G. prowadziła działalność gospodarczą, zarejestrowaną przez Burmistrza Miasta W. pod numerem [...]. Nieuzasadnione jest zatem jej twierdzenie, że organ ewidencyjny wykreślił działalność gospodarczą, której "nigdy nie było", skoro przeczą temu znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. B. G. wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o wyłączenie od udziału w postępowaniu wskazanych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. W uzasadnieniu wywodziła, że wydając Decyzję nr ew. [...]z dnia [...]. wykreślającą działalność z ewidencji Burmistrz wydał dokument urzędowy, który powinien stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 kpa). W toku postępowania Kolegium stwierdziło, że działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta W. nie zgłaszała , co zostało napisane w uzasadnieniu do decyzji z dnia [...][...]na str.2. W dokumentacji będącej w posiadaniu Urzędu nie ma śladu jakiegokolwiek zgłoszenia działalności, ani upoważnienia do takiego zgłoszenia. Wpisanie więc w decyzji, że działalność tą zgłaszała jest rażącym naruszeniem prawa zawartego w art. 76 § 1 kpa, albowiem urzędowo nie stwierdzono, że działalność tą zgłaszała. Zarówno wpis do ewidencji działalności gospodarczej zarejestrowany w Urzędzie Miasta W. pod nr ew. [...]jak i wykreślenie tego wpisu jest niczym innym jak wielokrotnym rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (Wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 200 r. (III SA 3547/2000)). Kolegium w uzasadnieniu do decyzji pisze, że "działalność gospodarcza była prowadzona także przez B. G." i na tej podstawie odmawia stwierdzenia nieważności decyzji nr ew. [...]z dnia [...]. wydanej przez Burmistrza Miasta W. Kolegium nie podpiera się przy tym żadną podstawą prawną pomimo obowiązku zawartego w art. 107 § 1 kpa. Pogląd Kolegium na prowadzenie przez nią działalności gospodarczej jest w sprzeczności z ustawą działalności gospodarczej i orzecznictwem sądowym. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest działalność zarobkowa, zorganizowana, zawodowa, określona administracyjno-prawnie a charakter prowadzonej działalności gospodarczej jest ciągły (powtarzalny i stały) pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Natomiast przedsiębiorca jest m.in. osobą fizyczną, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą. Pogląd taki został wyrażony w wielu orzeczeniach m.in. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002r. (I SA/Wr 2057/99), postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 1995r., sygn. I ACz 883/95, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 1995r., sygn. I ACr 1191/95. W zebranym przez Kolegium materiale nie ma dowodów na podjęcie przez nią we własnym imieniu działalności gospodarczej i prowadzenie jej w sposób określony w zorganizowany, ciągły czyli powtarzalny i stały, określony administracyjno-prawnie, pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Trudno nazwać działalnością gospodarczą podpisanie zacytowanych w uzasadnieniu 3 dokumentów w okresie od 1993 do 2001 roku. Z dowodu, na który powołuje się Kolegium, jakim jest bilans oraz rachunek zysków i strat za rok 1999 wynika, że w PBLW A" w 1998r. przychody wyniosły [...], a w roku 1999 [...]. W firmie zatrudniano przez cały okres działalności przeciętnie 50 osób. Aby taka firma działała, to każdego dnia sporządzano wiele dokumentów. Zawierano umowy z kontrahentami na wykonanie robót budowlanych i dostarczenie materiałów na setki tysięcy złotych. W dowodach zgromadzonych przez Kolegium nie ma umów, podpisanych przez nią. Świadczy to o tym, że nie brała udziału w obrocie gospodarczym co jest warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej. Jej praca w PBLW A" ograniczała się do tego, do czego upoważnił ją mąż o czym świadczy znikoma ilość dokumentów podpisana przez nią, a zacytowanych przez Kolegium. Pieczątki, których używała, otrzymała od męża i nie świadczą one, że była wspólnikiem w tej działalności gospodarczej. Oświadcza, że nie była w jakikolwiek sposób zainteresowana wpisem do ewidencji działalności gospodarczej w W. Gdy Burmistrz W. dokonywał wpisu dnia [...]. prowadziła wspólnie z mężem działalność gospodarczą zarejestrowaną w J. G. Nazwa oraz zakres działania obu działalności był identyczny. Założona działalność przez męża w W. wynikała z faktu, że nie mogli: się porozumieć w istotnych problemach dotyczących prowadzenia wspólnej działalności gospodarczej. Mąż zakładał swoją działalność gospodarczą w W., ponieważ chciał się usamodzielnić. Dnia [...]wspólnie wyrejestrowali. działalność gospodarczą w J. G. W tym samym dniu na wniosek podpisany przez J. G., Burmistrz W. we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr [...]dokonuje zmiany wpisując dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Jest to adres: J. G., ul. L. [...]. Zwraca uwagę, w tym samym dniu zakończyli wspólną działalność pod tym samym adresem. (zaświadczenie o wpisie do ewidencji z dnia [...]decyzja Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...].). Nie ma żadnego logicznego uzasadnienia do rejestrowania wspólnie z mężem działalności gospodarczej w W., ponieważ działalność taką już prowadzili przynosiła spore dochody i miała doskonałą opinię u Inwestorów. Nie ma żadnego logicznego uzasadnienia, aby w tym samym dniu taką samą działalność gospodarczą wyrejestrować i zarejestrować pod tym samym adresem. Powodem takiego poczynania było to, że małżonkowie B. i J. G. zakończyli wspólną działalność gospodarczą. J. G. natomiast prowadził swoją działalność i dlatego tylko on dokonywał zgłoszenia tej działalności w W. Nie miała, żadnych podstaw podejrzewać, że figuruję w ewidencji działalności gospodarczej. Miała, świadomość, że jej imię figuruje w nazwie firmy, ale nie kwestionowała tego, ponieważ nazwa firmy może być dowolna. Tym bardziej była o tym przekonana, że Ust. dz. gosp. z 1988r. (wtedy obowiązująca) w art. 12 p.2. określała, że oznaczenie dz. gosp. powinno zawierać nazwę lub imię i nazwisko przedsiębiorcy. Ponadto od 1996 roku PBLW "A" do czasu upadłości miało pełną obsługę prawną ze strony Kancelarii Radców Prawnych, więc uważała, że gdyby była jakaś nieprawidłowość, to była by przez nich zauważona. O dokonanym wpisie dowiedziała się przypadkowo ze względu na ponoszenie konsekwencji w związku z niewypłacalnością tejże działalności gospodarczej. Zwróciła się wtedy do Urzędu Miasta W. gdzie uzyskała, dokumenty z ewidencji działalności gospodarczej nr ew. [...]. Miało to miejsce dopiero dnia [...]. Wtedy działalność ta została już wykreślona z ewidencji, co miało miejsce dnia [...]. Kolegium podnosi, że podpisała oświadczenie z dnia [...]co świadczy, że była współwłaścicielem firmy. Oświadczenie jest na druku dostarczonym przez Urząd Miasta w W. W oświadczeniu tym wyraźnie napisała, że właścicielem firmy jest dr inż. J. G. i w związku z tym jest upoważniony do podpisania oferty oraz podejmowania zobowiązań. Jest to określenie zgodne z prawdą. W dokumencie tym nie upoważniała męża do wykonywania czynności w jej imieniu. Kolegium w uzasadnieniu napisało, że prowadzenie przez nią działalności gospodarczej potwierdza pismo Kierownika PUP w J. G. Jest to dowolna i błędna interpretacja pisma. Stwierdzenie to nie jest zgodne z prawdą. Kierownik PUP w J. G. napisał pismo, że rejestrując się jako osoba bezrobotna przedłożyła zaświadczenie ZUS J. G. z dnia [...]potwierdzające okres objęcia ubezpieczeniem społecznym od [...]do [...]. z tytułu prowadzenia Przedsiębiorstwa Budownictwa Lądowo Wodnego A". Jak wynika z tego pisma okres objęcia ubezpieczeniem w ZUS nie rozpoczął się z chwilą zarejestrowania działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta W. w 1993r. Działalność gospodarczą prowadziła samodzielnie od 1987r., a następnie wspólnie z mężem. W dniu [...]. działalność ta została przez nich wyrejestrowana. Wtedy mąż prowadził samodzielną działalność gospodarczą. Zaproponował jej, że będzie pomagać w pracy, a on ubezpieczy ją w ZUS jako osobę współpracującą. Zwróciła się do ZUS z zapytaniem jakie formalności należy załatwić, ponieważ do tej pory była ubezpieczona jako prowadząca działalność gospodarczą, a teraz będzie ubezpieczona jako osoba współpracująca. W ZUS miano do niej wręcz pretensję, że chcę im dodawać pracy, ponieważ dla ZUS jest to bez różnicy, gdyż składka w obu przypadkach jest taka sama. Powiedziano , że nic nie ma załatwiać, tylko płacić składkę. Po wyrejestrowaniu z ZUS otrzymała zaświadczenie, że płaciła składki jako prowadząca działalność gospodarczą. SKO podnosi, że znała treść wpisu ponieważ podpisała wniosek o wyrejestrowanie działalności. Jest to nieprawda. Po ogłoszeniu upadłości wg informacji ZUS jej małżonek był zobowiązany do płacenia składek i płacił je. Wyrejestrować się z ZUS mógł po wyrejestrowaniu działalności. Zwrócił się więc do Urzędu Miasta w W. z zapytaniem jakie formalności ma załatwić. Poinformowano go, że musi przedłożyć podanie o wyrejestrowanie podpisane przez nią i jego. Podpisała to podanie, ponieważ była przekonana, że jeżeli Sąd ogłosił upadłość w związku z niewypłacalnością PBLW "A" to jest do takiego podpisu zobowiązana. Poza podpisaniem tego wniosku nie brała żadnego udziału w wyrejestrowaniu działalności gospodarczej. Nie widziała, wtedy zaświadczenia o wpisie. Wszelkie formalności w Urzędzie Miasta W. związane z wyrejestrowaniem działalności załatwiał mąż, ponieważ była chora i przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. O bałaganie w Urzędzie świadczy fakt, że w zgłoszeniu z dnia [...]mąż podaje adres zamieszkania J. G., ul. L. [...]. Natomiast w decyzji o wykreśleniu napisano otrzymują: B. i J. G. zam. J. G., ul. L. [...]. Decyzja ta, więc nie miała trafić do strony zainteresowanej. Decyzję o wyrejestrowaniu otrzymała dopiero w dniu [...]. gdy zwróciła się do Urzędu o udostępnienie przedmiotowej dokumentacji. Zarówno procedura wpisania do ewidencji działalności w dniu [...]. jak i wpis uzupełniający w dniu [...]. oraz decyzja o wykreśleniu z dnia [...]zostały dokonane z rażącym naruszeniem prawa. Burmistrz Miasta W. nie zastosował m.in. do następujących przepisów prawa: • Na podstawie art. 88a p.d.g. prowadzenie działalności gospodarczej przez osoby fizyczne wymaga zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej. • Zgłoszenie wymaga formy pisemnej (art.14 § 1 kpa) lub zgłoszenia do protokołu (art. 14 § 2 kpa). Protokół taki w winien być przez stronę podpisany. • Na podstawie art. 61 § 4 kpa o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. • Gdy zgłoszenie wpisu do ewidencji zawiera braki formalne nieusunięte w wyznaczonym terminie, winna być wydana decyzja o odmowie wpisu (art. 88c, 2 p.d.g.). • Zgodnie z art.88 b.4 organ ewidencyjny ma obowiązek z urzędu powiadomić przedsiębiorcę o dokonanym wpisie nie później niż 14 dni od daty zgłoszenia. • Wg Art. 76. § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. • Wg Konstytucji RP art. 22 ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. • Wg Konstytucji RP art. 31.2. każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. • Wg Konstytucji RP art. 32.2. nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji wykreślającej przedmiotowa działalność gospodarczą nie jest oparta na obowiązujących przepisach. Swobodne interpretowanie dowodów zgromadzonych przez Kolegium jest w sprzeczności z obowiązującym prawem i orzecznictwem sądowym. Jest niczym innym jak kolejnym rażącym naruszeniem prawa i próbą przerzucenia na nią odpowiedzialności za bezprawne działanie urzędników. Wobec powyższego wnosi o ponowne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr ew. [...]z dnia [...]. wydanej przez Burmistrza Miasta W. z powodu rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 p. 2. kpa. w związku z art. 76 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzja z [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że dnia [...]B. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]wydanej przez Burmistrza Miasta W. w dniu [...]. W uzasadnieniu wnioskodawczyni powołała się na fakt, iż nigdy nie zgłaszała w Urzędzie Miasta w W. działalności gospodarczej, ani też nikogo do dokonania takiej czynności nie upoważniała. Wymieniona uważa, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej zarejestrowany pod numerem [...]oraz wykreślenie tego wpisu jest niczym innym jak tylko wielokrotnym rażącym naruszeniem prawa. B. G. podkreśliła, iż w zebranym przez Kolegium materiale nie ma dowodów na podjęcie przez nią działalności gospodarczej i prowadzenie jej w sposób zorganizowany, ciągły, czyli powtarzalny i stały, określony administracyjno-prawnie, pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. O prowadzeniu takiej działalności nie może przesądzać podpisywanie niektórych dokumentów, np. rachunku zysków i strat, w sytuacji, gdy strona nie podpisywała umów w przedsiębiorstwie. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, iż nie miała żadnych podstaw podejrzewać, iż figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, pomimo tego, że jej imię znajdowało się w nazwie firmy. Wymieniona uważa przy tym, iż przepisy dopuszczały używanie dowolnych nazw. Wnioskodawczyni wskazała także, iż Kolegium wyciągnęło nieprawidłowe wnioski z treści dokumentów takich jak: oświadczenie z dnia [...]pismo Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w J. G. z dnia [...]oraz wniosek o wyrejestrowanie działalności gospodarczej. W konkluzji B. G. stwierdziła, iż odmowa stwierdzenia nieważności decyzji wykreślającej przedmiotową działalność gospodarcza nie jest oparta na obowiązujących przepisach. Swobodne interpretowanie dowodów zgromadzonych przez Kolegium pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem i orzecznictwem sądowym. Jest niczym innym jak kolejnym rażącym naruszeniem prawa i próbą przerzucenia odpowiedzialności za bezprawne działanie urzędników na stronę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z wnioskiem strony oraz po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie stwierdziło, co następuje. Stosownie do art. 156 § 1 Kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszenie prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczna, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W powyższym przepisie w katalogu zamkniętym wyszczególnione zostały przez ustawodawcę przypadki, których zaistnienie daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpatrywanej sprawie B. G. powołała się na przesłankę wymienioną, w pkt 2 cytowanej wyżej regulacji. Wnioskodawczyni uważa, że decyzja Nr [...]Burmistrza Miasta W. z dnia [...]. w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej z dniem [...] wpisu dokonanego w dniu [...]. pod numerem [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniła swoje stanowisko powołując się na to, iż nigdy nie zgłaszała (w tym również nikogo nie upoważniała do dokonania takiego zgłoszenia) w Urzędzie Miasta W., faktu prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki prawne, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta W., o której mowa wyżej. Stosownie do art. 88e ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), wpis do działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku: 1) zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, 2) o którym mowa w art. 88c pkt 1 lub 3 (tj. działalności gospodarczej nieobjętej przepisami ustawy oraz, gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności). Decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia [...]której dotyczy rozpatrywana sprawa, została wydana w efekcie złożonego w dniu [...]przez J. i B. G. wniosku o wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej nr [...], w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności. Mając na względzie powyższe nie można stwierdzić, iż przedmiotową decyzję wydano z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, albowiem Burmistrz Miasta W. wskutek złożonego przez J. i B. G. wniosku, podjął rozstrzygnięcie stosownie do treści regulacji art. 88e ust. 1 pkt 1 Prawa działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje również, aby w rozpatrywanej sprawie zaistniały inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, uzasadniające stwierdzenie nieważności w/w decyzji. Jak już wskazywano B. G. uważa, że decyzja Burmistrza Miasta W. w sprawie wykreślenia wpisu numer [...]z ewidencji działalności gospodarczej została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wymieniona twierdzi bowiem, że nigdy nie zgłaszała i nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej w W. W aktach sprawy znajduje się wniosek (kserokopia) z dnia [...]skierowany do Urzędu Miasta w W. o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w którym jako zgłaszających podano 2 osoby tj. J. i B. G. Należy przy tym dodać, iż wspomniany wniosek zawiera tylko jeden podpis (nieczyteln)/, prawdopodobnie J. G. Pomimo tej wadliwości Burmistrz Miasta W. wydał w dniu [...]. zaświadczenie Nr ew. [...]o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...]Przedsiębiorstwa Budownictwa Lądowo- Wodnego "A" prowadzonego przez J. G. i B. G. W tym miejscu należy zauważyć, iż przez wydanie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (a wcześniej przez dokonanie takiego wpisu) właściwy organ ewidencyjny potwierdza określony stan faktyczny stosownie do wniosku zainteresowanego podmiotu. W rozpatrywanej sprawie, brak podpisu B. G. w zgłoszeniu z dnia [...]miałby znaczenie wówczas, gdyby wymieniona nie wykonywała wraz z J. G. działalności gospodarczej w ramach w/w jednostki. W takim, bowiem wypadku wydane zaświadczenia, o którym mowa wyżej potwierdzałoby dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, o treści niezgodnej ze stanem faktycznym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednak bezsprzecznie, iż B. G. działalność gospodarczą w ramach w/w Przedsiębiorstwa prowadziła. W ocenie Kolegium istotnymi dowodami, które potwierdzają powyższą okoliczność są: |- |postanowienie z dnia [...]. Sądu Rejonowego-Gospodarczego w J. G. (Sygn. Akt [...]), w którym w sposób wyraźny | | |określono, iż upadłym jest J. G. i B. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" Przedsiębiorstwo | | |Budownictwa Lądowo-Wodnego. Należy dodać, iż wniosek o ogłoszenie upadłości, jak wynika z treści przedmiotowego postanowienia,| | |został złożony przez dłużników J. G. i B. G. prowadzących w/w Przedsiębiorstwo, | | |wniosek z dnia [...]. złożony w Urzędzie Miasta W. wspólnie przez J. G. i B. G., o wykreślenie wpisu nr [...]z ewidencji | | |działalności gospodarczej. | | | | | | | |- | | Należy dodać, iż również inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które były podpisywane przez B. G. np. sporządzony za 1999r. bilans, czy też rachunek zysków i strat potwierdzają, iż strona wykonywała wspólnie z mężem J. G. działalność gospodarczą, objętą wpisem nr [...]w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta W. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...]w sprawie wykreślenia wpisu nr [...]z ewidencji działalności gospodarczej. B. G. wniosła skargę na decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wnosiła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]. sygn. akt jw. jako niezgodne z prawem, 2. Stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta W. Nr [...]z dnia [...] dotyczącej wykreślenia wpisu do ewidencji działalności na podstawie art. 156 § i pkt 2 kpa z powodu rażącego naruszenia prawa 3. Zasądzenie kosztów procesu wg norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi wywodziła, że nigdy nie zgłaszała działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta W., ani nikogo nie upoważniła do takiego wpisu. Ustosunkowując się do ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazała, że jeżeli chodzi o podpisanie bilansu i rachunku zysków i strat za rok 1999, to jej mąż zgłosił działalność gospodarczą w Urzędzie Miasta W. [...]., czyli prowadził tą działalność przez 8 lat. Jak wynika z przedmiotowego bilansu i rachunku zysków i strat za rok 1999 (będącego w aktach sprawy), PBLW "A w roku 1998 osiągnęło przychody [...], a w 1999 - [...]. Aby osiągnąć takie przychody, zawierano w PBLW "A ok. 40 umów rocznie na wykonanie robót budowlanych. Do tego dochodzą ustalenia z dostawcami materiałów budowlanych na kwotę ok. 1,5 min zł. W dowodach zgromadzonych przez Kolegium nie ma umów ani jakichkolwiek ustaleń finansowych podpisanych przez nią. Nie ma też upoważnienia do reprezentowania ją przy tych czynnościach. Jest to dowód tego, że nie brała udziału w obrocie gospodarczym. Nie wypiera, się tego, że pomagała mężowi, ale tylko w zakresie, w jakim ją do tego upoważnił. Była do takiej pomocy zobowiązana jako żona. Nie robiła tego w sposób ciągły i zorganizowany. Nie miała, żadnego wpływu na przychody, koszty, ani dochody tej działalności gospodarczej. Podpisanie bilansu i rachunku zysku i strat w jednym roku świadczy tylko o tym, że sporadycznie pomagała mężowi w prowadzeniu działalności gospodarczej. Dowodem na to, że mąż prowadził działalność gospodarczą jest również to, że wszyscy pracownicy zatrudnieni w PBLW "A" byli ubezpieczeni w ZUS na koncie jej męża. Jej składka w ZUS była płacona przez męża jako za osobę współpracującą. Po wyrejestrowani wspólnej działalności w dniu [...]. zwróciła się do ZUS co ma załatwić w związku z tym, że przestała prowadzić działalność i będzie ubezpieczona jako osoba współpracująca. W ZUS poinformowano, że nic, ponieważ składka jest taka sama. Dlatego po wyrejestrowani z ZUS otrzymała zaświadczenie, że była ubezpieczona jako prowadząca działalność, co nie jest zgodne z prawdą. Jeżeli chodzi o jej upadłość z uzasadnienia Kolegium można wyciągnąć wniosek, że Burmistrz dokonał wpisu na podstawie postanowienia o jej upadłości. Jest to odwrócenie rzeczywistości. Sąd Rejonowy w J. G. w dniu [...]ogłosił upadłość na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr ew. [...]dokonanego przez Burmistrza Miasta W. Figuruje w nim jako przedsiębiorca, pomimo, że nie prosiła, o wpisanie do tej ewidencji, ani nikogo do tego nie upoważniała. Dodatkowo o wpisie Burmistrz jej nie poinformował. Wpis ten powstał, więc z rażącym naruszeniem prawa. Była przekonana, że działalność gospodarcza jest zarejestrowana na jej męża. Wprawdzie jej imię figurowało w nazwie działalności, ale sprawdzała, ustawę o działalności gospodarczej z 1988r. wówczas obowiązującej. W art. 12 pkt 2 napisano, że oznaczenie działalności powinno zawierać nazwę lub imię przedsiębiorcy. Sądziła, że oznaczenie to zawiera tylko nazwę. Przekonanie jej wywodziło się z tego, że gdyby była przedsiębiorcą, to Burmistrz wszczynając postępowanie w celu wpisania jej do ewidencji działalności gospodarczej powiadomiłby o tym, uzyskałby zgodę na to postępowanie i doręczyłby zaświadczenie o wpisie do ewidencji w ciągu 14 dni. Burmistrz jednak o niczym jej nie poinformował. Nie mogła domyślić się, że Burmistrz, chociaż w tym postępowaniu uczynił ją stroną nie powiadomił jej o postępowaniu. Przepisy takie obowiązywały zarówno w 1993 jak i obecnie, więc Burmistrz dokonując wpisu do ewidencji winien się do nich zastosować. W związku z powyższym była przekonana, że ogłoszono upadłość wyłącznie dlatego, że odpowiada majątkiem wspólnym za działalność gospodarczą męża. Czytając prawo upadłościowe zorientowała się jednak, że Sąd może ogłosić upadłość tylko przedsiębiorcy. Po analizie faktów doszła do wniosku, że powód takiego postanowienia Sądu tkwi w rejestracji działalności gospodarczej. Zwróciła się do Urzędu dnia [...]z prośbą o udostępnienie mi akt rejestracyjnych PBLW "A". Wtedy dowiedziała się, że Burmistrz wpisał ją do działalności gospodarczej. To właśnie na podstawie tego wpisu Sąd ogłosił upadłość, a Syndyk masy upadłości podejmuje wobec niej czynności związane z prowadzeniem postępowania upadłościowego tak jak wobec upadłego przedsiębiorcy, pomimo, że przedsiębiorcą nie była. Ustosunkowując się w sprawie wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołuje się na fakt, że podpisała wniosek o wykreślenie działalności gospodarczej. Podpisała taki wniosek, ponieważ Urząd warunkował wykreślenie działalności złożeniem podania, który mam podpisać wspólnie z mężem. Sądziła, że ponieważ Sąd ogłosił upadłość w związku z niewypłacalnością działalności gospodarczej, to musi podpisać taki wniosek. Podpisanie przeze nią takiego wniosku nie miało wpływu na wpis do ewidencji i nie upoważniało Burmistrza do wydania decyzji wykreślającej działalność gospodarczą, z wpisem, że tą działalność zgłaszała. Decyzja, bowiem stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. A urzędowo stwierdzono brak zgłoszenia tej działalności. Jeżeli chodzi o brak podpisu na zgłoszeniu działalności gospodarczej to Samorządowego Kolegium Odwoławcze pisze, że brak jej podpisu w zgłoszeniu z dnia [...]roku byłby niezgodny ze stanem faktycznym i miałby znaczenie gdyby nie prowadziła działalności wspólnie z mężem. Wprawdzie w czasie rejestracji działalności gospodarczej w W. prowadziła., działalność gospodarczą wspólnie z mężem w J. G., ul. L. [...] zarejestrowaną dnia [...]. w Urzędzie Miasta J. G. pod nr ew. [...]. Ze względu na konflikty między nią a mężem w prowadzeniu tej działalności, mąż zarejestrował swoją odrębną działalność w W. Działalności te jednak były zarejestrowane w różnych urzędach, miały różne numery rejestracyjne, różne NIP-y i REGON-y. Miejsca prowadzenia tych działalności też były różne. Były to, więc dwie różne działalności gospodarcze. Burmistrz rejestrując działalność w W. nie nawiązywał do działalności prowadzonej w J. G. i jako datę rozpoczęcia działalności podał [...], czyli od dnia następnego po złożeniu wniosku. Burmistrz nie miał więc żadnych podstaw do wpisania jej do ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ nie prowadziła działalności na terenie W. przed jej zgłoszeniem, nie składała, wniosku o taki wpis, ani nikogo do takiego wpisu nie upoważniała. Oprócz ustawowego obowiązku, powinien być to podstawowy powód do powiadomienia o wpisie. Wspólna działalność małżonków G. w J. G. została wyrejestrowana dnia [...]. W tym samym dniu Burmistrz W. uzupełnił wpis do ewidencji o dodatkowe miejsce prowadzenia działalności w J. G., ul. L. [...]. Ponownie wniosek nie był przeze nią podpisany i ponownie o dokonanym uzupełnieniu nie została powiadomiona. Zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Niezrozumiałe jest więc uzasadnienie Kolegium, że prowadziła, działalność wspólnie z mężem i podpis pod wnioskiem o wpisanie do ewidencji nie był potrzebny. Takiego postępowania urzędu żaden przepis prawa nie przewiduje. Uzasadnienie to jest tym bardziej dziwne, że sprowadza się do usprawiedliwienia przez organ odwoławczy naruszenia prawa przez Burmistrza W., ponieważ: |1. |Konstytucja jak i ustawa prawo działalności gospodarczej z 1988 r. jak i z 1999r. gwarantuje wolność podejmowania działalności | | |gospodarczej. | |2. |Ustawa prawo działalności gospodarczej określa warunki, jakie muszą być przy tym spełnione, aby organ ewidencyjny dokonał wpisu | | |do ewidencji. Ustawa zobowiązuje organ ewidencyjny z urzędu do doręczenia przedsiębiorcy zaświadczenia o wpisie w ciągu 14 dni. | | |Nakazuje także do odmowy wpisu w przypadku braków formalnych zgłoszenia. | | |Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje organ do uzyskania podpisu pod podaniem oraz do zawiadomienia strony o | | |wszczęciu postępowania. Organ obowiązany jest uzyskać zgodę strony w toku postępowania, a w razie nie uzyskania zgody - | |3. |postępowanie umorzyć. | | | | Wpisując ją do ewidencji działalności gospodarczej Burmistrz Miasta W. rażąco naruszył prawo ignorując przepisy zawarte w powyższych aktach prawnych, ponieważ nie składała, podania o wpisanie do ewidencji działalności gospodarczej, ani nikogo do tego nie upoważniała. Burmistrz nie powiadomił o wszczęciu postępowania, ani nie doręczył zaświadczenia o wpisie do ewidencji. Przepisy prawne regulujące postępowanie organu w sprawach ewidencji oraz powtarzane wielokrotnie prawa strony w postępowaniu administracyjnym są jasne. Wyklucza to możliwość takiej interpretacji, aby nie informować strony o wszczętym postępowaniu, dokonać wpisu do ewidencji bez udziału strony, ani o dokonanym wpisie strony nie informować. Takie postępowanie to właśnie rażące naruszenie prawa przez urząd i strona nie powinna ponosić za to konsekwencji, jak to ma miejsce w jej przypadku. W decyzji Burmistrza Miasta W. Nr [...]z dnia [...]. dotyczącej wykreślenia wpisu do ewidencji działalności, w której Burmistrz napisał, że zgłaszała działalność gospodarczą i prowadziła ją od [...]. Burmistrz nie miał prawa w decyzji dokonać takiego wpisu, ponieważ jest to niezgodne z prawdą. Wynika to z akt sprawy. Decyzja jest dokumentem urzędowym, który powinien stanowić dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Decyzja ta może być wykorzystywana w dowolny sposób przeciwko jej, jako dowód urzędowy, że działalność taką zgłaszała i prowadziła ją. Decyzja ta potwierdza, że Burmistrz miał prawo wpisać ją do ewidencji działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło, że skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. G. nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Kolegium zawartym w decyzji nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu wymieniona podała m. in., że w 1998r. przedsiębiorstwo "A osiągnęło przychody w wysokości [...], a w 1999r. – [...]. Aby osiągnąć takie przychody, zawierano około 40 umów rocznie na wykonywanie robót budowlanych. Do tego dochodzą ustalenia z dostawcami materiałów budowlanych na kwotę około 1,5 mln. zł. W dowodach zgromadzonych przez Kolegium, jak wskazała wnioskodawczyni, nie ma ani umów, ani jakichkolwiek ustaleń finansowych, które byłyby przez nią podpisane. Wymieniona dodała, iż nie wypiera się tego, że pomagała mężowi, ale miało to miejsce tylko w zakresie, w jakim do tego została upoważniona. Nie było to jednak robione w sposób ciągły i zorganizowany. Skarżąca wskazała, iż nie miała żadnego wpływu na przychody, koszty, czy też dochody tej działalności gospodarczej. Dalej skarżąca podała, iż Sąd Rejonowy w J. G. ogłosił jej upadłość na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nr [...]dokonanego przez Burmistrza Miasta W. Wymieniona podniosła, iż była przekonana, że działalność gospodarcza jest zarejestrowana na jej męża. Przekonanie to wywodziło się z tego, że gdyby była przedsiębiorcą, to Burmistrz wszczynając postępowanie w celu wpisania jej do ewidencji działalności gospodarczej powiadomiłby ją o tym, uzyskałby jej zgodę na to postępowanie i doręczyłby jej zaświadczenie o wpisie w terminie 14 dni. Skarżąca podkreśliła, iż nie mogła się domyślić, że Burmistrz uczynił ją stroną postępowania bez powiadomienia jej o tym fakcie. Tym samym była przekonana, że ogłoszono jej upadłość wyłącznie, dlatego, że odpowiada majątkiem wspólnym za działalność gospodarczą męża. Dopiero później dowiedziała się, że upadłość ogłasza się wobec przedsiębiorcy, a ona przedsiębiorcą nie była. Dalej skarżąca podała, iż podpisała wniosek o wykreślenie działalności gospodarczej, ponieważ Urząd Miasta w W. warunkował wykreślenie działalności od złożenia wspólnych podpisów przez nią i jej męża. Sądziła, że ponieważ Sąd ogłosił jej upadłość w związku z niewypłacalnością przedsiębiorstwa, to musiała taki wniosek podpisać. Złożenie takiego podpisu nie miało jednak wpływu na wpis do ewidencji i nie upoważniało Burmistrza do wydania decyzji wykreślającej działalność gospodarczą, ze stwierdzeniem, że strona taką działalność zgłaszała. Skarżąca uważa, że Burmistrz mógł napisać, że wspólnie wystąpiła z mężem o jej wykreślenie. Decyzja, bowiem stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Urzędowo zaś stwierdzono brak zgłoszenia przez nią działalności. Dalej skarżąca powołała się, na art. 6 k.p.a. wedle, którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Niezrozumiałe jest, więc jej zdaniem, uzasadnienie Kolegium, że wymieniona prowadziła działalność wspólnie z mężem i jej podpis pod wnioskiem o wpis do ewidencji nie był potrzebny. Takiego postępowania urzędu żaden przepis prawa nie przewiduje. Uzasadnienie to jest tym bardziej dziwne, że sprowadza się do usprawiedliwienia przez organ odwoławczy naruszenia prawa przez Burmistrza Miasta W. Zebrany w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie materiał dowodowy pozwalał zdaniem Kolegium na stwierdzenie, iż skarżąca wspólnie z mężem działalność taką prowadziła. Świadczy o tym choćby skierowany do Sądu Rejonowego-Sądu Gospodarczego w J. G. wspólny wniosek J. i B. G. o ogłoszenie ich upadłości. Pomimo zatem tego, iż dokonanie przez Burmistrza Miasta W. wpisu pod numerem [...]w ewidencji działalności gospodarczej było prawnie wadliwe, to jednak wpis ten potwierdzał fakt prowadzenia przez w/w wspólnej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w konsekwencji powyższego uznało za niedopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...]Burmistrza Miasta W. z dnia [...]. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dokonanego w dniu [...]. pod numerem [...] o którym mowa wyżej. Z tych względów oraz z uwagi na ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienie skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej, ustanowiona w art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych". Istota zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej polega na ograniczeniu dopuszczalności podważenia mocy obowiązującej decyzji. Moc obowiązująca decyzji ostatecznej może być podważona tylko w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Jednym z tych trybów jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji jest jednak ograniczona. Organ wyższego stopnia może bowiem stwierdzić nieważność decyzji tylko w razie ustalenia, że decyzja została dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi: "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa". W sprawie jest między stronami niesporne, że wnioskiem z [...] B. i J. G. wystąpili do Burmistrza Miasta W. o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej wpisu figurującego na J. i B.G., pod pozycją [...]dokonanego w dniu [...]. w związku z zaprzestaniem działalności gospodarczej. Według art. 88e ust. 1 pkt 1 ustawy z 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji "Wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku: zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej". Art. 88e ust. 3 powołanej ustawy Prawo działalności gospodarczej, stanowi "Wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej następuje w drodze decyzji administracyjnej". Takie też rozwiązanie przyjmuje obowiązujący art. 7e ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej dodany ustawą z 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy – Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 2125) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Art. 7e ust. 1 pkt 1 stanowi "Wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku: 1) zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej", a w myśl art. 7g ust. 1 "Wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej następuje w drodze decyzji administracyjnej". Przyjęcie w art. 88e ust. 3 powołanej ustawy Prawo o działalności gospodarczej, jak w aktualnie obowiązującym art. 7g ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej rozwiązania, że wykreślenie następuje w formie decyzji administracyjnej ma tę konsekwencję prawną, że sprawa wykreślenia, w przeciwieństwie do wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jest sprawą administracyjną załatwianą w trybie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu". Postępowanie w sprawie wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z powodu zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, wszczyna się na żądanie strony. Przesądza o tym art. 88e ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo działalności gospodarczej, który stanowi, że wpis podlega wykreśleniu w przypadku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Organ właściwy do wykreślenia jest związany zawiadomieniem o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, nie może zatem zmienić treści żądania, a jedynie gdy ma wątpliwości co do treści żądania może wystąpić o złożenie przez strony wyjaśnień w celu wyraźnego określenia treści żądania. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca z mężem złożyła żądanie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu z [...]pod numerem [...]dokonanego przez Burmistrza Miasta W. Na podstawie tego żądania Burmistrz Miasta W. wydał decyzję z [...]Nr [...]. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez J. i B. G. z dniem [...]wpisu dokonanego w dniu [...] pod numerem [...]. Organ w całości uwzględnił żądanie wykreślenia złożone przez B. i J. G. Późniejsza zmiana treści żądania, po podjęciu decyzji administracyjnej, nie może wywoływać następstw prawnych dla mocy obowiązującej decyzji i jej wadliwości. Zmiana zatem treści żądania przez B. G., a mianowicie z żądania o wykreśleniu z powodu zaprzestania działalności gospodarczej, na żądanie wykreślenia wpisu z powodu dokonania wpisu niezgodnie z prawem, nie może być podstawą zarzucenia nieważności decyzji podjętej na podstawie pierwszego żądania. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Z tego powodu skarga nie mogła zostać uwzględniona i dlatego, na podstawie art. 150 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.