II SA/Wr 1284/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Andrzej Cisek Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Protokolant - Anna Biłous po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. G. W. S. [...] w Ś. oddala skargę Sygn. akt IISA/Wr 1284/03 1 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta Ś. zatwierdził projekt budowlany i wydał Polskiej Telefonii Komórkowej A Sp. z o.o. z/s w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej montaż trzech anten sektorowych GSM 900, jednej anteny radiolinii oraz posadowienie zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych , zlokalizowanej na terenie Zespołu Szkół Mechanicznych przy ul. S. [...] w Ś., na działce nr [...] AM 8 obręb Osiedle M . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja zaliczona jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, stąd też, stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w trakcie, którego inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienia z zakresu ochrony środowiska Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej oraz Starosty Ś . Zapewniony też został udział społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu poprzez obwieszczenie w prasie, na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej organu o wszczęciu niniejszego postępowania. W trakcie toczącego się postępowania Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. wniosła na piśmie zastrzeżenia do przyszłej budowy inwestycji, załączając opracowanie pod nazwą "Ekspertyza Geobiologiczna", sporządzone dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w Ś. przy ul. P . Organ I instancji stwierdził, że przedłożona ekspertyza nie odnosi się do przedmiotowej inwestycji, tak więc przez analogię nie można traktować tego opracowania jako uniwersalnego dla wszystkich inwestycji realizowanych z zakresu telefonii komórkowej. Załączona ekspertyza nie przedstawia wyłącznie wpływu stacji bazowej telefonii komórkowej na stan zdrowia ludzi lecz całego zespołu czynników związanych z polem elektromagnetycznym i dotyczy konkretnej lokalizacji, tj. inwestycji przy ul. P., przedmiotowa zaś inwestycja zlokalizowana jest przy ul. S . Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś., zarzucając : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez nieuwzględnienie uzasadnionego interesu osób trzecich, przez to że planowana inwestycja nie zapewnia bezpieczeństwa ludzi i ochrony środowiska a głównie interesów mieszkańców posiadających lokale mieszkalne w pobliżu miejsca inwestycji, którzy narażeni będą na wibracje i promieniowanie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej, Sygn. akt IISA/Wr 1284/03 2 2) naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niepełne umożliwienie udziału społeczeństwa w niniejszym postępowaniu, a mianowicie nie poinformowanie o sprawie Ś. Stowarzyszenia Ekologicznego i Sekcji Ekologicznej TRZŚ oraz nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, 3) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przekroczenie przez Starostwo Powiatowe granic oceny dowodów i nie uwzględnienie słusznego interesu strony a głównie mieszkańców posiadających lokale w pobliżu realizowanej inwestycji. W odwołaniu wniesionym natomiast przez Zespół Szkół Mechanicznych w Ś. podniesiona została kwestia uzupełnienia "Oceny oddziaływania na środowisko" o jasne i jednoznaczne zapisanie w ekspertyzie oddziaływanie pola megnetycznego na społeczność szkoły. Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem inwestor złożył kompletny wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji, w dacie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (termin ważności do dnia [...]r.) oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stwierdza właściwy organ, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Wojewoda D. stwierdził, że organ I instancji przeprowadził wymagane w tej sytuacji, przepisem art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, postępowanie administracyjne. Zamieścił bowiem stosowne zawiadomienia o planowanym przedsięwzięciu na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Ś., informując o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i raportem oddziaływania inwestycji na środowisko oraz poinformował o możliwości składania uwag i wniosków w tej sprawie. Zamieścił tez stosowne zawiadomienie w prasie lokalnej ( Wiadomości Ś. z [...]r.), jak też na terenie planowanej inwestycji. Inwestor przedłożył również wymagane przepisami uzgodnienia i opinie uzgadniające pozytywnie projekt budowlany w zakresie ochrony środowiska ( decyzja Starosty Ś. z dnia Sygn. akt IISA/R. 1284/03 3 [...]r. Nr [...] oraz decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]r. Nr [...]). Organ II instancji wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz.U. Nr 107, poz.676), ustalające standardy jakości środowiska w miejscach dostępnych dla ludzi, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania - nie stosuje się w miejscach niedostępnych dla ludzi. Fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludzi norm takich nie ma. Tym samym występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej niedostępnej przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań - przepisów ochrony środowiska. Jak wynika z załączonego do akt "Raportu oddziaływania na środowisko", promieniowanie o wartościach wyższych od dopuszczalnych , tj. powyżej 0.1 W/m2 występuje jedynie na wysokościach powyżej 20 m npt, a więc w strefach niedostępnych dla ludzi. W strefie oddziaływania planowanej inwestycji nie przewiduje się budownictwa mieszkaniowego wysokiego, dla którego to oddziaływanie mogłoby mieć negatywne skutki. Za nietrafny organ odwoławczy uznał również zarzut dotyczący niepowiadomienia organizacji ekologicznych o wszczęciu postępowania. Przepis art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska likwiduje obowiązek powiadamiania organizacji ekologicznych o wszczynanych postępowaniach, oparty na obowiązku prowadzenia przez organy listy adresowej organizacji pragnących otrzymywać takie zawiadomienia. Ustawa powyższa wyklucza w przypadku postępowania regulowanego tą ustawą stosowanie art. 31 § 4 Kpa. Inwestor na etapie postępowania odwoławczego przedłożył, zgodnie z żądaniem Zespołu Szkół Mechanicznych, aneks do raportu oddziaływania na środowisko dla omawianej inwestycji, w którym potwierdził, że inwestycja nie będzie szkodliwa dla środowiska i ludzi, w tym młodzieży przebywającej w szkole i nie będzie wymagać ograniczeń użytkowania terenu i obiektów. Sygn. akt IISA/Wr 1284/03 4 W skardze na powyższą decyzję Wojewody D., Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. wskazała na te same zarzuty, które zgłosiła w postępowaniu odwoławczym oraz dodatkowo zarzuciła naruszenie przepisu art. 63 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu obywateli, a w szczególności mieszkańców ulic M., L. i J . Skarżąca wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, gdyż po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, uznając że zarzuty są nieuzasadnione. Pełne zaś merytoryczne uzasadnienie zawarte zostało w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zatem sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Sąd administracyjny zobowiązany jest zatem do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszelkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że sąd ten ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Skarga nie jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 28, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 7lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2000r. Sygn. akt IISA/Wr 1284/03 5 Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę mogło być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Według ust. 4 tego przepisu, pozwolenie to mogło być wydane wyłącznie temu, kto : 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu(...), 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę spornej inwestycji do organu I instancji w dniu [...]r. i spełnił wymogi wymagane w zakresie kompletności wniosku. W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, którą jest data wpływu wniosku strony do organu administracji publicznej ( art. 61 § 3 Kpa), nie obowiązywała ustawa z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), na którą w skardze powołuje się strona skarżąca, gdyż utraciła moc obowiązywania z dniem 1 października 2001r.(art. 2 pkt 3 w związku z art. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw zam. w Dz.U. Nr 100, poz. 1085). Zatem zarzut skarżącej Spółdzielni w zakresie naruszenia art. 63 powołanej wyżej ustawy, nie jest trafny z przyczyn oczywistych, gdyż przepis ten nie obowiązywał już w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji przeprowadził, co stanowiło wymóg ustawowy, postępowanie o sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a także zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, podając do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, w sposób opisany przez organy administracyjne, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska). Możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, stosownie do art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska, polega na prawie do składania uwag i wniosków w trakcie postępowania. Z prawa tego skorzystała Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś.. Do jej zgłoszonych zastrzeżeń, szczegółowo odniósł się organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, a następnie kwestie te rozważał również organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela Sygn. akt IISA/Wr 1284/03 6 pogląd organów administracyjnych, iż przedłożona przez skarżącą w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego "Ekspertyza Geobiologiczna" dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. P. nie ma żadnego związku ze sprawą będącą przedmiotem prowadzonego postępowania, albowiem dotyczy zupełnie innej inwestycji oraz innych uwarunkowań. Nie jest to bowiem ekspertyza wykonana dla tej inwestycji. Wszelkie zastrzeżenia i twierdzenia skarżącej odnośnie zagrożeń planowanej inwestycji dla ludzi i środowiska, nie znajdują potwierdzenia w sporządzonym przez osoby uprawnione "Raporcie oddziaływania na środowisko" i aneksie do niego dla inwestycji przy ul. S . W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się aby organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, ani też nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Dodać jeszcze należy, że zbiorowe protesty mieszkańców przeciwko przyszłej inwestycji, o jakich wspomina strona skarżąca, nie mogą stanowić okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca zapewnił bowiem, o czym wspominał już wyżej Sąd, możliwość udziału społeczeństwa w sprawie ale tylko w sposób przewidziany w ustawie, poprzez możliwość skorzystania przez każdego z ustawowych środków prawnych do składania wniosków i uwag. Organ administracyjny prowadzący postępowanie nie jest też zobligowany do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, według art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji jedynie może ( ale nie ma obowiązku) zdecydować o potrzebie jej przeprowadzenia. Ponadto, stosownie do przepisu art. 33 ust. 1 powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska, inicjatywa do uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa należy do organizacji ekologicznych, właściwych ze względu na miejsce swego działania a nie do organu administracji publicznej. W aktach sprawy brak jest zgłoszenia do udziału w postępowaniu wymienionych przez skarżącą w odwołaniu określonych organizacji ekologicznych. Z powyższego wynika, że skoro organy administracyjne orzekające w sprawie działały legalnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ( Dz.U. Nr 153, poz, 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.