II SA/Wr 1286/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie NSA Zygmunt Wiśniewski, Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz W. S. kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło, że odwołanie W. S. od decyzji Nr GON [...] z dnia [...] Przewodniczącego Zarządu Miasta L., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa. W związku z powyższym, odwołanie pozostawia się bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 129 § 12 kodeksu postępowania administracyjnego – odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Jaki wynika z akt sprawy, decyzja Przewodniczącego Zarządu Miasta L. z dnia [...] nr [...] została doręczona stronie w dniu [...], o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Ustawowy zatem termin do złożenia odwołania, upływał z dniem [...]. Ponieważ odwołanie strony z dnia [...] wpłynęło do Urzędu Miasta L. w dniu [...], a więc po upływie ustawowego terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, należało orzec jak w osnowie postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając niniejsze postanowienie nie miało podstaw prawnych, wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, aby uwzględnić żądanie W. S. zawarte w piśmie z dnia [...] skierowanym do Zarządu Miasta L., sporządzonym w związku z omyłką pisarską w decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] – iż strona "zastrzega sobie prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 14 dni od daty otrzymania ponownej decyzji." Nie godząc się z powyższym postanowieniem, W. S. w dniu [...] wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając, iż pozbawiono jej prawa odwołania się od błędnej decyzji, a która to sytuacja spowodowana została niewłaściwym działaniem Zarządu Miasta. Skarżąca wniosła zatem o: - ustanowienie nowego terminu wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej nr [...] z dnia [...] na dzień [...] t.j. dzień w którym decyzja postanowieniem Zarządu Miasta L. nr [...] z dnia [...] została pozbawiona wszelkich wad, - przywrócenie 14 dniowego terminu odwołania od decyzji Zarządu Miasta [...] z dnia [...], biegnącego od dnia [...] t.j. od dnia otrzymania postanowienia [...] z dnia [...] prostującego błędy decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko oraz argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, jak i postanowień, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, bądź postanowienia. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany w niniejszej sprawie skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., Sąd stwierdził, że postanowienie to narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż postanowienie to podlega usunięciu z obrotu prawnego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis art.134 k.p.a. będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z cyt. wyżej przepisu art.134 k.p.a. wynika zatem, że kontrola dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ po otrzymaniu odwołania. W myśl zaś z art.127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji ma strona, czyli podmiot, który spełnia przesłanki określone w art.28 k.p.a. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał także na uwadze przepis art.107 § 1 k.p.a., który wymienia minimum elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna. I tak jednym z wymienionych w tym przepisie elementów składowych decyzji jest oznaczenie strony lub stron . Jeżeli zatem stroną, czyli innymi słowy podmiotem praw lub obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej jest osoba fizyczna, winna ona być oznaczona danymi personalnymi wraz z adresem zamieszkania. Lektura akt wskazuje, że decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie 145, 146 i art.148 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000r., Nr 46, poz.543/ oraz § 31 uchwały Rady Miejskiej L. z dnia [...], Nr [...] w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy L., Zarząd Miasta L. zobowiązał W. S. zam. w L. przy ul. O., właściciela nieruchomości położonej w L., obręb N. O. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 – do wniesienia na rzecz gminy L. opłaty adiacenckiej w wysokości [...]. Niewątpliwe jest zatem, że w opisanej wyżej decyzji przyjęto, iż stroną, a tym samym podmiotem zobowiązanym do jej wykonania był jedynie W. S. Opisana wyżej decyzja Zarządu Miasta L. z dnia [...] przesłana została zgodnie z rozdzielnikiem i drukiem "Dowód doręczenia" do jej adresata, tj. do W. S. Decyzja ta doręczona została w dniu [...] skarżącej W. S., która to jednakże przy piśmie z dnia [...]. odesłała ją do organu pierwszej instancji, stwierdzając: "...Decyzja Wasza zawiera błędy odnośnie osoby będącej właścicielem nieruchomości...". W dniu [...] Zarząd Miasta L., powołując się na art.113 § 1 k.p.a. – wydał postanowienie o sprostowaniu w opisanej wyżej decyzji z dnia [...]. imienia właściciela działki objętej opłatą adiacencką z W. na W., przyjmując, że jest to oczywista omyłka. Postanowienie to zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, doręczone zostało skarżącej [...]. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji z dnia [...], zmienionej w/w postanowieniem z dnia [...], skarżąca wniosła w dniu [...] W odwołaniu tym skarżąca podniosła bardzo istotną okoliczność, która to jednakże umknęła uwadze Kolegium, a dotyczyła ona stwierdzenia, że w/w decyzję z dnia [...] doręczono jej wraz z postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie, stwierdziło zaś, iż decyzja z dnia [...] doręczona została stronie w dniu [...], przyjmując tym samym, że skarżąca W. S. była adresatem tej decyzji już [...]. Sąd nie podziela stanowiska Kolegium z następujących przyczyn: Skoro tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, opisana wyżej decyzja Zarządu Miasta L. z dnia [...] w żadnym momencie nie wymieniała skarżącej jako strony postępowania objętego tą decyzją i decyzja ta skierowana została tylko do W. S., nie zaś do skarżącej, to nie można przyjąć jak uczyniło Kolegium, że decyzja ta doręczona została w dniu [...] skarżącej W. S. jako stronie postępowania. O tym zaś, że organ pierwszej instancji nie traktował W. S. jako strony postępowania objętego powyższą decyzją z dnia [...], świadczy nadto znajdujące się w aktach sprawy pismo organu pierwszej instancji z dnia [...], Nr [...]. W piśmie tym skierowanym /adresowanym/ do W. S., organ powołując się na przepis art.61 § 1 k.p.a. informuje o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, konsekwencją czego będzie wydanie decyzji o ustaleniu tej opłaty dotyczącej działki położonej w L., obręb N. O., oznaczonej nr [...]. Mając na uwadze powyższe, a także i to, że opisane wyżej postanowienie Zarządu Miasta L. z dnia [...] o sprostowaniu decyzji z dnia [...], stanowiło niejako integralną część tej decyzji, to przyjąć należy, że bieg terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji , rozpoczął się dla skarżącej W. S. od [...], czyli od doręczenia tegoż postanowienia wraz z przedmiotową decyzją. Jeżeli tak, to skoro niewątpliwie jest w sprawie, że odwołanie od w/w decyzji z dnia [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej, skarżąca W. S. wniosła w dniu [...], to tym samym zachowała termin określony w art.129 § 1 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że Sąd rozpatrując niniejszą sprawę miał także na względzie stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniu z dnia 24 września 1997r. III RN 43/97 /OSN 6/98, poz.172/, gdzie Sąd powołał się na zasadę " in dubio pro adione ", wynikającą m.innymi z przepisu art.6 ratyfikowanej przez Polskę Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka - zgodnie z którą w wypadkach wątpliwych n a l e ż y wypowiadać się na rzecz otwarcia drogi do merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy przez niezawisły Sąd. Powyższe ustalenia wskazują zatem, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.