II SA/Wr 129/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA: Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. A. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Prezydium Miejskiej i Powiatowej Rad Narodowych Wydział Rolnictwa postanawia : odrzucić skargę. J. A. wniosła skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] ( Nr [...]) umarzającą postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek J. A. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] Prezydium Miejskiej i Powiatowej Rad Narodowych Wydział Rolnictwa. W końcowej części zakwestionowanej decyzji pouczono stronę, że służy od niej odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania, za pośrednictwem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z kolei wedle art. 52 § 1 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. § 2 tego przepisu stanowi zaś, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszym postępowaniu stronie służyło odwołanie od kwestionowanej decyzji do organu drugiej instancji i została o tym fakcie należycie pouczona, zatem skargę należy uznać za co najmniej przedwczesną, czyli niedopuszczalną. Reasumując na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej wyżej ustawy należało orzec jak na wstępie.