II SA/Wr 129/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [---] nr [---] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego budynku postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Skarżący, po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na urzędowym formularzu wniosku wskazał, że nie ma środków finansowych, posiada we współwłasności działkę budowlaną (1900 m2) i oszczędności w kwocie 3.500 zł. Rubryki dotyczące stanu rodzinnego i posiadanych przedmiotów wartościowych zostały zakreślone. Dochody skarżący uzyskuje z zasiłku MOPS w kwocie 604 zł. Ponosi wydatki za media – 250 zł i na rehabilitację – 100 zł. Z akt administracyjnych sprawy wynika, ze skarżący, ur. w 1952 r., posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stanie umiarkowanym i nie pracuje. Przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie referendarza sądowego, powyższa przesłanka została spełniona. Skarżący mieszka sam, nie ma pracy, a jego jedynym dochodem jest zasiłek z MOPS. Mając na uwadze wiek i orzeczenie o niepełnosprawności, z pewnością byłoby mu trudno podjąć zatrudnienie. Jakkolwiek skarżący oświadczył, że posiada oszczędności w kwocie 3.500 zł, to jednak z uwagi na wysokość stałego dochodu (zasiłku) w wysokości 604 zł, przyjąć należy, że zgromadzone oszczędności w pierwszym rzędzie winny być przeznaczone na jego własne niezbędne potrzeby. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.