II SA/Wr 13/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Kinga Jezierska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] – Etap [...] oddala skargę w całości. Skargą do sądu administracyjnego skarżący zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr [...] z powodu zaniechania przesunięcia planowanej drogi na bezpieczną odległość od ściany istniejącej piwnicy po przedwojennym budynku mieszkalnym. Piwnica znajduje się w odległości około 1m od granicy posesji na głębokość ponad 3m. Skarżący wyjaśnił, że z wnioskiem o przesunięcie drogi wystąpił na spotkaniu z projektantką tego planu i przedstawicielami Urzędu Miasta i Gminy, którzy nie zaakceptowali wniosku z powodu braku podstaw. Podniósł, że w uchwale oddalającej złożony wniosek pojawiły się argumenty, na które się nie powoływał. Dotyczyły one nieprawdziwej informacji o planowanej przez skarżącego budowy domu w miejscu istniejącej piwnicy. Zauważył przy tym, że taką sprawę reguluje pozwolenie na budowę. W jego ocenie, pomimo wiedzy o istnieniu piwnicy, geodeci dokonując podziału gruntu, sporną drogę wyznaczyli w takiej odległości od piwnicy, która wiązać się będzie z zagrożenia dla jej murów. Do skargi jej autor dołączył pismo Burmistrza, Rady, skargę do Wojewody i odpowiedź Wojewody. W odpowiedzi na skargę organ, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie. Na wstępie organ podkreślił, że zaskarżona uchwała dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wiec przede wszystkim określa przeznaczenia określonych terenów. Wobec tego nie determinuje ona w sposób ostateczny odległości jaka ma zostać zachowana pomiędzy budowaną w oparciu o ustalenia tego planu drogą a obiektami budowlanymi posadowionymi na nieruchomości skarżącego. Kwestia ta będzie badana na etapie wydawania pozwolenia na budowę, które nie zostanie wydane czy to dla drogi, czy też budynku mieszkalnego, jeżeli nie zostaną spełnione wynikające z odpowiednich przepisów szczególnych minimalne odległości pomiędzy obiektami budowlanymi. Dlatego też prawidłowo, w granicach przyznanego ustawą władztwa planistycznego, Rada określiła w zaskarżonej uchwale granice pomiędzy terenami oznaczonymi symbolem 27 MU a pasem drogi 2 KDL. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżony plan miejscowy w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego nie narusza przepisów prawa. Ocena legalności zmiany planu miejscowego wymagała w pierwszej kolejności odniesienia się do zarzutu istotnego naruszenia trybu postępowania, polegającego na niewłaściwym zaprotokołowaniu przez przedstawicielkę biura planistycznego uwagi, zgłoszonej przez skarżącego podczas dyskusji publicznej nad rozwiązanymi przyjętymi w zmianie planu miejscowego. Jak wynika z dokumentacji planistycznej oraz korespondencji kierowanej do skarżącego, skarżący oczekiwał odsunięcia pasa drogi oznaczonej symbolem 2KDL od granicy swoich działek. Spór dotyczy natomiast przedstawionego przez skarżącego uzasadnienia przemawiającego za uwzględnieniem tak brzmiącego wniosku. Skarżący twierdzi, że powołał się wówczas na okoliczności związane ze zbyt bliskim usytuowaniem drogi i konsekwencji z tego faktu wynikających (pękanie i osiadanie budynku mieszkalnego), które dotyczą użytkowania drogi przez ciężki sprzęt. Takie zjawisko występuje już na ulicy [...], co wpłynie negatywnie na użytkowanie należącej do niego piwnicy, czemu stara się zapobiec. Według organu, jako uzasadnienie wniesionej uwagi skarżący podał istniejącą piwnicę, zlokalizowaną w odległości ok 1,0 m od granicy jednej z działek, którą chciałby wykorzystać do posadowienia budynku mieszkalnego. Wyznaczona w projekcie zmiany planu linia zabudowy od granicy pasa drogi 2 KDL nie pozwoli na wykorzystanie do tego celu istniejącej piwnicy. Tak zaprotokołowana uwaga została negatywnie rozpatrzona. Podano, że jej przyjęcie spowodowałoby konieczność dokonania nowego podziału oraz wykupu terenu i przeznaczenia pod pas drogowy części działek zlokalizowanych na terenie oznaczonym symbolem 41 MN, które nie stanowią własności skarżącego. Ponadto pomiędzy granicą terenu oznaczonego symbolem 27 MU a pasem drogi 2 KDL pozostałby pas terenu, który musiałaby zagospodarować Gmina. Odnosząc się do powyższego zagadnienia należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący nie składał pisemnych uwag, jego uwaga została zaprotokołowana do protokołu. Nie sposób więc obecnie zweryfikować podnoszonych przez niego twierdzeń. Niemniej jednak protokół z przeprowadzenia dyskusji publicznej stanowi dokument urzędowy i jako taki dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Ponadto nie ulega wątpliwości, że Rada rozstrzygnęła uwagę, postulującą odsunięcie planowanej drogi od granicy działki skarżącego. W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały natomiast sprecyzowane przepisy regulujące tryb rozpoznawania uwag przez organ przygotowujący projekt planu, a art. 17 pkt 12 i 14 tej ustawy, poza terminem nie stawia żadnych wymagań w tym względzie. Przyjdzie dalej zauważyć, że sformułowany w skardze zarzut nie mógłby zostać uwzględniony także z przyczyn merytorycznych. Oceniając prawidłowość kwestionowanej regulacji planu miejscowego w świetle podniesionego w skardze zarzutu, Sąd nie dopatrzył się istotnego w tym zakresie naruszenie zasad uchwalania planu miejscowego. Niewątpliwie, obowiązek wnikliwego rozważenia uwag na etapie planowania i ustosunkowania się do nich przez organ planistyczny (art. 17 pkt 13 powołanej ustawy), stanowi faktyczne zabezpieczenie ochrony uzasadnionych interesów m.in. właścicieli nieruchomości objętych projektem planu. Konieczność racjonalnego uzasadnienia proponowanych rozwiązań planistycznych stanowi realną granicę władztwa planistycznego gminy. W taki też sposób Rada procedowała w niniejszej sprawie. Bez względu bowiem na motywy, które legły za wniesioną przez skarżącego uwagą, jej uwzględnienie wiązałoby się z koniecznością nowych podziałów oraz wykupów terenu. Przyjdzie także zauważyć, że plan miejscowy przed zmianą (zob. plan miejscowy przyjęty uchwałą nr [...]), określał przebieg pasa drogowego, który po zmianie planu nie uległ przesunięciu względem działek nr [...],[...] i [...]. Zmiana planu obejmowała jedynie kategorię drogi oraz jej szerokość. Zmiana planu nie obejmowała również linii zabudowy dla wymienionych działek. Zmiana planu nie obejmowała postanowień obowiązującego planu w części istotnej dla układu komunikacyjnego terenu pasa drogowego 2 KDL. W niniejszej sprawie nie było zatem podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uwagi skarżącego było rezultatem niewiedzy na temat rzeczywistych motywów, które przyświecały skarżącemu przy jej wnoszeniu. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rada uchwaliła plan miejscowy rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Ponadto nie ulega wątpliwości uprawnienie rady gminy do określenia w planie miejscowym przeznaczenia określonych terenów oraz zasad układu komunikacyjnego. Nie można przy tym utożsamiać takiego upoważnienia z kompetencją organu architektoniczno-budowlanego do udzielania pozwolenia na budowę drogi. Plan miejscowy nie przesądza bowiem w sposób ostateczny spełnienia minimalnych odległości, które muszą być zachowane na etapie realizacji przewidzianej takim planem drogi. Dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę możliwym będzie zweryfikowanie spełnienia przez taką inwestycję minimalnych odległości od istniejących obiektów budowlanych. Układ komunikacyjny związany z projektowaną drogą musi zostać przedstawiony w projekcie budowlanym w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. Z tych też powodów, zgodzić się należy z autorem odpowiedzi na skargę, że określenie przez Radę w uchwale nr [...], granic pomiędzy terenami oznaczonymi symbolem 27 MU a pasem drogi 2 KDL nastąpiło prawidłowo, w szczególności w granicach przyznanego ustawą władztwa planistycznego. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a.