II SA/Wr 1313/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i F. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego postanawia: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, 2) nakazać zwrot na rzecz skarżących B. i F. K. wpisu sądowego w kwocie 10 (dziesięć) złotych. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. i F. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], uchylająca opartą o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], nakazującą A. B. przywrócenie elewacji szczytowej budynku mieszkalnego od strony działki nr [...] do stanu poprzedniego na posesji w D. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w ramach postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji ustalono, że A. B. w roku 2000 wykonała bez pozwolenia w elewacji szczytowej budynku mieszkalnego w D. dwa otwory okienne, w których zamontowano okna, przy czym ściana, w której wykonano okna znajduje się około 0,5 m. od granicy z sąsiednią działką. Jako uzasadnienie rozstrzygnięcia kasacyjnego wskazano fakt nierozważenia przez organ pierwszej instancji możliwości doprowadzenia wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane. W skardze na powyższą decyzję B. i F. K. podnosili, że otwory okienne zostały przez A. B. wybite bez ich zgody, a okna w ścianie budynku ograniczają skarżącym zamiar wybudowania domu. Żądali zamurowania otworów okiennych. W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2005 r. skarżący wnieśli o zawieszenie postępowania, podając, że sprawa, której dotyczy skarga "została załatwiona pozytywnie przez Inspektora Nadzoru Budownictwa [...], jak i również przez Inspektora Nadzoru Budownictwa w O. i uważamy sprawę za zakończoną". W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2005 r., nazwanym "sprostowanie i wyjaśnienie do pisma z dnia 5 lutego 2005 r.", skarżący sprecyzowali, że wnoszą o cofnięcie skargi, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał wstawienie w istniejące otwory okienne przepuszczających światło pustaków szklanych (np. luksferów), co A. B. wykonała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści art. 60 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na zasadzie z art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy skuteczne cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania. Zgodnie z art. 97 § 2 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis; w razie cofnięcia skargi na rozprawie – połowę wpisu. W przedmiotowej sprawie nie ma, w ocenie Sądu, podstaw prawnych do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki negatywne odnośnie oceny skuteczności cofnięcia skargi. Czynność procesowa skarżących - w świetle materiału sprawy – należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w punkcie pierwszym postanowienia. Orzeczenie w punkcie drugim uzasadnia przepis art. 46 ust. 2 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.