II SA/Wr 1315/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie NSA Zygmunt Wiśniewski, Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Protokolant Agnieszka Karcz, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 4 kwietnia 2001r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz K. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr 31, AM-4, obręb Z., przy al. J. K. [...] we W. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz K. M. kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 kwietnia 2001r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 8 lutego 2001r., Nr [...] o ustalenia na rzecz K. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu basenowo-garażowego, tunelu łączącego ten obiekt z budynkiem mieszkalnym oraz rozbudowie budynku mieszkalnego na poziomie piwnic przewidzianej do realizacji na działce nr 31, AM-4, obręb Zacisze przy al. J. K. [...] we W. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji uwzględniając wniosek K. K., uzupełniony przez jego pełnomocnika M. M., powołał się na ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. z 1988 r., w którym teren obejmujący działkę zainwestowania, został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej. W zakresie ochrony interesów osób trzecich wskazano w decyzji na konieczność uwzględnienia przy opracowaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm./ oraz przepisów techniczno-budowlanych /m.in. w kwestiach dostępu do drogi publicznej, zapewnienia dostępu światła dziennego/. Wobec objęcia terenu zainwestowania ochroną konserwatorską, projekt zaskarżonej decyzji został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków - postanowieniem z dnia 6 lutego 2001 r. (nr [...]). W odwołaniu od tej decyzji K. M. zarzuciła pozorność zapewnienia udziału w postępowaniu. Kiedy bowiem po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, które otrzymała w dniu 7 lutego 2001 r. i zapoznaniem z aktami sprawy w dniu 13 lutego 2001r., zgłosiła uwagi i żądania na piśmie w dniu 15 lutego 2001 r., w tym samym dniu otrzymała odpis decyzji, wydanej następnego dnia po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Podniosła też zarzut wcześniejszego rozpoczęcia przez inwestora remontu domu, przy uwzględnieniu daty zgłoszenia tego remontu w organie administracji architektoniczno-budowlanej oraz wyraziła wątpliwość czy na prowadzony remont, z uwagi na jego zakres, nie należało uzyskać pozwolenia na budowę. We wspomnianym piśmie, złożonym w Wydziale Architektury, Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. w dniu 15 lutego 2001r., K. i W. M. podnosili zastrzeżenia co do dopuszczalności dużego zakresu remontu części budynku mieszkalnego, należącego do wnioskodawcy, a to wobec osłabienia konstrukcji tego budynku, spowodowanego w czasie powodzi w 1997 r., a nadto przy zamieszkiwaniu w drugiej części tego budynku przez rodzinę odwołującej się. W odniesieniu do projektowanego obiektu postulowano jego usytuowanie w odległości 6 m od granicy działki, wykonanie odrębnego przyłącza energetycznego, potrzebę ochrony przed zniszczeniem grupy starych drzew i zieleni oraz zapewnienie, by urządzenia techniczne basenu nie stwarzały uciążliwości hałasem i zanieczyszczaniem powietrza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazało, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. U. z 1999r . nr 15, poz. 139 z późn. zm./ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustala dopuszczalność lokalizowania określonego zamierzenia na wskazanym we wniosku terenie, a to na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 43 tejże ustawy stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami wspomnianego planu. Uwzględniając ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. W. z dnia 10 czerwca 1988 r., o czym była mowa wyżej, nie można dopatrzeć się niezgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z tym planem. Podnoszone zastrzeżenia co do możliwego przeznaczenia inwestycji, oparte na nie mających podstaw przypuszczeniach, nie mogły spowodować skutecznego zakwestionowania rozstrzygnięcia. Należy mieć na względzie nie tylko zapewnienie zawarte we wniosku, iż obiekt ma służyć jedynie do prywatnego użytku właściciela, ale i to, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagałaby pozwolenia organu administracji architektoniczno-budowlanej /art. 71 Prawa budowlanego/. Bez takiego zezwolenia stanowiłoby to samowolę budowlaną. Nie można nie zgodzić się z zastrzeżeniem odwołującej się K. M., co do sposobu postępowania organu lokalizacyjnego, który podjął zaskarżoną decyzję następnego dnia po doręczeniu odwołującej się zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie zawierającego informację o możliwości skorzystania z prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Jednak wobec doręczenia decyzji organu pierwszej instancji i zaistnienia możliwości zaprezentowania swoich interesów w dalszym toku postępowania, a przede wszystkim wobec nie podniesienia żadnych realnych zarzutów w odniesieniu do zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, zastrzeżenie to nie mogło skutkować uwzględnienia odwołania. Zarzuty odnoszące się do ewentualnie wcześniejszego przystąpienia do remontu domu - bez odczekania 30 dni od doręczenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia remontu - podobnie jak kwestia dopuszczalności, ze względów technicznych, tego remontu i prawdopodobieństwa potrzeby uzyskania pozwolenia na prowadzenie tej budowy, nie dotyczy zdaniem Kolegium postępowania lokalizacyjnego. Nie mogą być więc rozpatrywane w niniejszej sprawie. Postulaty dotyczące realizacji inwestycji winne być prezentowane na etapie opracowania i zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W świetle wyżej powiedzianego, Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. M. zarzuciła, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. znak [...] z dnia 4 kwietnia 2001r. narusza prawo gdyż utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 8 lutego 2001r. /nr [...]/ wydaną z istotnym naruszeniem przepisów prawa w trakcie postępowania administracyjnego zmierzającego do jej wydania. Skarżąca ponowiła zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, akcentując w dalszym ciągu, iż organ pominął bardzo ważny z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi i mienia wymóg dotyczący niezbędnego wykonania w ramach przedmiotowej inwestycji odrębnego przyłącza energetycznego dla zasilania budynku nr 77 przy al. K. Utrzymanie dotychczasowego systemu zasilania energetycznego polegającego na prowadzeniu kabla do budynku nr 77 poprzez strych budynku nr 75, którego podłoga i więźba dachowa wykonane są z drewna stworzy realne zagrożenie pożarowe wobec przewidywanego znacznego zwiększenia zapotrzebowania energii elektrycznej po planowanej rozbudowie budynku nr 77, przekraczającego zdecydowanie normalne zapotrzebowanie dla przeciętnego budynku o funkcji mieszkaniowej. Nadto skarżąca stwierdziła, iż po trwających w budynku nr 77 już cztery miesiące intensywnych i niezwykle uciążliwych dla mieszkańców bliźniaczego budynku nr 75 robotach, nie ma żadnych wątpliwości, że zakres robót zgłoszonych przez inwestora jako remont daleko wykracza poza formułę określoną w art. 3, pkt 8) ustawy Prawo budowlane. Zakres faktycznie realizowanych robót budowlanych w budynku nr 77 jest zdaniem skarżącej ewidentnie szerszy niż remont zdefiniowany w Prawie budowlanym, obejmuje bowiem poważne roboty konstrukcyjne, łącznie z pogłębieniem piwnic. Budynki nr 77 i nr 75 stanowią pod względem konstrukcyjnym i architektonicznym jednolity ustrój budowlany /tzw. bliźniak/. Pogłębianie piwnic i rozbijanie ścian z użyciem ciężkiego sprzętu prowadzone bez odpowiedniego nadzoru budowlanego /konsekwencja braku pozwolenia na budowę/ narusza zdaniem skarżącej konstrukcję przedwojennego budynku i w każdej chwili grozi katastrofą budowlaną, która może skutkować utratą życia bądź zdrowia mieszkańców budynku nr 75 /dwie rodziny/ oraz utratą dorobku całego ich życia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia 4 kwietnia 2001r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z dnia 4 kwietnia 2001r., Nr [...] narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kompetentnych organów ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego. Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza ogólna zasada dwuinstancyjności zawarta w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa indywidualna, rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy ponownie rozpatruje daną sprawę w jej całokształcie. Granice tegoż postępowania generalnie wyznaczają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim "zasada prawdy obiektywnej, zasada praworządności i zasada dwuinstancyjności". Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym do zastosowania art.136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Powyższe wskazuje zatem, że istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Innymi słowy organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r., o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. I tak zgodnie z art. 39 ust.1 w/w ustawy, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Istotny jest przy tym zapis art.41 ust.1 omawianej ustawy, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego, a który to wniosek w myśl ust.2 tegoż artykułu winien spełniać ściśle określone wymogi. W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że wnioskiem z dnia 16 stycznia 2001r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 25 stycznia 2001r. K. K. zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu posesji przy al. J. K. [...] we W. dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu basenowo-garażowego, tunelu łączącego ten obiekt z budynkiem mieszkalnym oraz remoncie i przebudowie budynku mieszkalnego. Decyzją Prezydenta W. z dnia 8 lutego 2001r., Nr [...] ustalono na rzecz K. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu basenowo-garażowego, tunelu łączącego ten obiekt z budynkiem mieszkalnym oraz rozbudowie budynku mieszkalnego na poziomie piwnic przewidzianej do realizacji na działce nr 31, AM-4, obręb Zacisze przy al. J. K. [...] we W. Niewątpliwe jest w sprawie, że skarżąca K. M. już w piśmie z dnia 14 lutego 2001r., będącym odpowiedzią na zawiadomienie przez organ pierwszej instancji o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, poinformowała tenże organ, iż już w dniu 5 lutego 2001r. rozpoczęte zostały przy użyciu ciężkiego sprzętu roboty budowlane związane z przebudową budynku mieszkalnego przy al. J. K. [...] we W. Skarżąca okoliczność tę podniosła również w odwołaniu od w/w decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając bezczynność organów na niezgodne z prawem rozpoczęcie przez inwestora już w dniu 2 lutego 2001r. remontu i przebudowy budynku mieszkalnego przy al. J. K. [...] we W. Organ odwoławczy ustosunkowując się do powyższych kwestii stwierdził, iż nie mogą one być rozpatrywane w niniejszej sprawie, jako, że nie dotyczą postępowania lokalizacyjnego. Winny zaś one być w ocenie Kolegium prezentowane na etapie opracowania i zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Z powyższym stanowiskiem organu, Sąd nie może się zgodzić z niżej podanych przyczyn. Otóż celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ubieganie się przez inwestora o uzyskanie pozwolenia na budowę. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art.33 ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 7 lipca 1,0994r., Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz.11206 ze zm./, zgodnie z którym do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowym przyjęte zostało, iż nie można ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji już zrealizowanej /por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1997r., sygn. akt II SA/Gd 834/96, LEX nr 44165/. Skoro zatem w toku niniejszego postępowania administracyjnego skarżąca podnosiła, że K. K. rozpoczął już roboty budowlane związane z remontem i przebudową budynku mieszkalnego przy al. J. K. [...] we W., to wbrew stanowisku organu odwoławczego, sprawa ta winna była być wyjaśniona w tym postępowaniu. Wyjaśnienie tej kwestii było o tyle ważkie, że jeżeli istotnie wykazane zostałoby, iż rozpoczęte już zostały roboty budowlane objęte wnioskiem K. K. z 16 stycznia 2001 r., co w konsekwencji oznaczałoby zmianę zagospodarowania terenu, to rozważenia co do zasadności wymagało żądanie w/w o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art.140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Oznacza to dla organu odwoławczego w myśl art.136 k.p.a. - obowiązek podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy lub też, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części – zastosowania art.138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy nie przeprowadził jednak w tym względzie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, choć jak Sąd wyżej zauważył zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., na organ odwoławczy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym do zastosowania art.136 k.p.a., a więc uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji, to utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu – wydaje decyzje również naruszającą prawo. / por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986r., sygn. akt II S.A.1829/85 - ONSA 1986, Nr 2, poz.43/. Wątpliwości Sądu budzi również załącznik do decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 lutego 2001r., Nr [...]. W punkcie 5 w/w decyzji stwierdzone zostało, że linie wyznaczające położenie inwestycji w terenie zostały przedstawione na mapie stanowiącej integralną część niniejszej decyzji w postaci załącznika. Jednakże załącznik do tejże decyzji nie odpowiada w ocenie Sądu cyt. wyżej postanowieniu zawartemu w pkt.5 decyzji. Okoliczność ta umknęła uwadze organu odwoławczego, który decyzję organu pierwszej instancji winien był ocenić pod kątem spełnienia wymogu określonego w art.42 ust.1 pkt.6 w/w ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r., o zagospodarowaniu przestrzennym. Również organ odwoławczy nie dokonał w sposób należyty oceny decyzji organu pierwszej instancji pod kątem przepisu art.42 ust.1 pkt.4 omawianej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z tym przepisem, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej . Skarżąca w toku postępowania podnosiła na konieczność wykonania przez inwestora nowego przyłącza energetycznego do posesji nr 77 przy al. J. K. we W. w związku ze zwiększonym poborem energii elektrycznej. Wskazywała przy tym, iż obecna trasa kabla doprowadzającego energię do budynku nr 77 przy al.J. K. we W. przebiegająca przez strych budynku nr 75 jest w jej ocenie niedopuszczalna ze względów bezpieczeństwa. Powyższe uchybienie organu jest o tyle istotne, że w opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 lutego 2001r. w jej pkt.3 określającym warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej znajduje się jedynie zapis o następującej treści: " Należy uzyskać warunki przyłączenia do sieci wodnej znajdującej się w al. J. K. od jej zarządcy. W przypadku konieczności prowadzenia nowych odcinków sieci lub przełożenia odcinków sieci istniejących poza granicami terenu objętego załącznikiem do niniejszej decyzji – należy wystąpić o odrębną decyzję ustalającą w koniecznym zakresie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu." W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdzić należy, że brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, powoduje, że przedwczesne było wydanie w sprawie zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienia dają podstawę do stwierdzenia, że w sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, tj.: art.7, 75 § 1 i art.77 k.p.a. , a ze względu na swój charakter uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.