II SA/Wr 132/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. B. i M. B na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy Długołęka z dnia 29 września 2010r. stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określające zakres raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "[...] zlokalizowanego na działce nr [...]w M., realizowanego przez Sp [...]. we W.. W zażaleniu strony wskazały na zagrożenia związane z realizacją inwestycji i jej sprzeczność z ustaleniami § 9 pkt 19 planu miejscowego oraz podniosły fakt zaskarżenia tego planu do sądu administracyjnego. Organ wskazał, że w ramach przedsięwzięcia przewiduje się budowę placu parkingowego dla samochodów poleasingowych (300 pojazdów osobowych i 100 ciężarowych), zatem stosownie do § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) należy ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko został nałożony po rozważeniu przesłanek przewidzianych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Postanowienie ma charakter incydentalny. Wydawane jest w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania lub odmawiającej ich wydania. W postępowaniu wpadkowym nie podlegają rozważeniu przesłanki wydania decyzji, a jedynie postanowienia. Stwierdzając obowiązek określony w postanowieniu uwzględniono usytuowanie przedsięwzięcia w pobliżu osiedla mieszkaniowego, zamiar zabudowy większej części działki nr [...]oraz skalę przedsięwzięcia, wymagające zbadania oddziaływania zwiększonego ruchu samochodowego na nieruchomości położone wzdłuż ulic dojazdowych oraz analizy możliwych konfliktów społecznych. Stwierdzenie omawianego obowiązku nastąpiło przy tym wbrew uzyskanym opiniom (art. 64 ust. 1 ustawy ). Nakazanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oznaczało zaostrzenie wymagań wobec wnioskodawcy i poddało postępowanie kontroli społecznej. Było to rozstrzygnięcie korzystne dla skarżących. Nie zachodziła natomiast niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z uchwałą nr XXXIII/589/2005 Rady Gminy Długołęka z dnia 28 kwietnia 2005r., działka nr 567/1 znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 1 PU. Zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 planu przeznaczenie podstawowe tego terenu to działalność produkcyjno-usługowa oraz składowanie i magazynowanie. Zapis § 9 ust. 2 pkt 19 planu reguluje wymaganą szerokość dojazdu do terenu PU. Dojazdu to terenu 1 PU dotyczy § 10 ust. 2 pkt 17 b planu. Przepisy te dotyczą jednak zasad podziału tych terenów i mogą być stosowane wyłącznie w postępowaniu dotyczącym podziału. Przepis art. 80 ust. 2 ustawy zobowiązuje organ do zbadania zgodności lokalizacji z planem miejscowym, o ile plan ten został uchwalony. W przypadku wyeliminowania planu organ nie będzie obciążony tą powinnością. Dlatego zaskarżenie planu nie ma znaczenia w nin. sprawie. Negatywny wpływ planowanej inwestycji na stan i jakość środowiska będzie przedmiotem badania w dalszym postępowaniu. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili naruszenie ustaleń miejscowego prawa (art. 80 ust. 2 ustawy). W szczególności § 2 pkt 7 miejscowego planu ustanawia zakaz realizacji przedsięwzięć wzbudzających konflikt społeczny. Przedsięwzięcie narusza § 10 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 15 planu, gdyż stanowi w rzeczywistości handel detaliczny samochodami używanymi. Nie będzie możliwości dojazdu na teren działki nr [...]ulicami osiedlowymi. Wjazd na ten teren zlokalizowano przy ul. Jodłowej naprzeciwko wjazdu do posesji skarżących, co pogorszy warunki ich bytowania oraz obniży wartość nieruchomości. Wjazd ten powoduje wyrwę w pasie zielenie izolacyjnej. Do skargi skarżący dołączyli protest mieszkańców, wydruk z przetargów na samochody używane organizowanych przez wnioskodawcę ze wskazaniem możliwości ich oglądania na parkingu oraz rysunek planu z zaznaczoną planowaną drogą dojazdową do działki wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ wskazał, że jedynie w przypadku oczywistej niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym możliwe byłoby wydanie decyzji odmownej. Wówczas nie ma potrzeby przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa. Samo istnienie konfliktu społecznego przed przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, nie było wystarczające do stwierdzenia przesłanki decyzji odmownej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 80 ust. 2 powołanej ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W ramach postępowania zmierzającego do wydania tej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia tej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy (art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy). W przypadku braku tego obowiązku, wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zawierającą w szczególności informację o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy (art. 82 ust. 1, art. 84, art. 85 ustawy). Jak trafnie podkreślił organ, z uwagi na brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 5 i 8, art. 29 i art. 79, art. 62, art. 66 i art. 68 ustawy, samo nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania oznaczało istotne poszerzenie obowiązków wnioskodawcy (art. 73 ust. 1 ustawy) oraz katalogu okoliczności wymagających wyjaśnienia, opiniowania lub uzgodnienia, a poprzez to stworzyło większe możliwości ochrony zainteresowanych osób trzecich z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Skarżący nie podważają tej argumentacji, przekonują natomiast, że niezależnie od tego wydanie każdego rodzaju decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zatem zarówno poprzedzonej, jak i nie poprzedzonej oceną oddziaływania) byłoby niezgodne z art. 80 ust. 2 ustawy. Skoro zaś powinna być wydana decyzja odmowna, to wydanie postanowienia na podstawie art. 63 ust. 1 było zbędne. Powinno nastąpić uchylenie wydanych w tej kwestii postanowień, z zaleceniem rozważenia celowości jego wydania, skoro wniosek jako niezgodny z planem miejscowym nie uzasadniał wydania decyzji pozytywnej. Skarżący składają nawet wniosek dalej idący, aby w ramach nin. postępowania incydentalnego przesądzić omawianą kwestię na niekorzyść wnioskodawcy i zalecić wydanie decyzji odmownej. W ocenie Sądu argumentacja i wnioski skarżących były bezzasadne. Jak trafnie zauważył organ, w ramach postępowania incydentalnego dotyczącego stosowania art. 63 ustawy, nie było miejsca na rozważanie przesłanek wydania decyzji odmownej. Tym bardziej wykluczone byłoby jej wydanie, czy raczej zalecenie jej wydania na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy. Tym niemniej organ w nawiązaniu do zarzutów skarżących przeprowadził wstępną ocenę w zakresie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym. Niewątpliwie ustalenie istnienia tej zgodności stanowiło wstępną przesłankę stosowania art. 63 i powinno podlegać uprzednio rozważeniu, ale już nie ramach postępowania wpadkowego. Jednak stosowanie to nie oznaczało wiążącego rozstrzygnięcia o zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Istnienie tej zgodności będzie podlegało rozważeniu przed wydaniem decyzji. Natomiast obecnie istotne były oceny o zgodności zaskarżonych postanowień z prawem w szczególności z art. 63 ustawy oraz o ich wydanie na korzyść skarżących (art. 139 k.p.a. i art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sąd w pełni podziela wstępne oceny organu w kwestii zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym oraz o zgodności postanowienia pierwszej instancji z prawem. W tej pierwszej kwestii decydujące były ustalenia planu miejscowego dotyczące przeznaczenia terenu działki wskazanej przez wnioskodawcę. Skarżący nie kwestionują aktualnej zgodności przedsięwzięcia z tymi ustaleniami. Toczące się postępowanie sądowe zmierzające do ewentualnego stwierdzenia nieważności tych ustaleń, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozpatrywanym postępowaniu incydentalnym. Nie ma w nin. sprawie potrzeby rozważania znaczenia tej okoliczności dla toku postępowania głównego, chociaż i w tym zakresie organ przedstawił argumentację. W każdym razie wskazane w skardze ustalenia planu miejscowego, nie odnoszące się w ogóle do kwestii przeznaczenia terenu lub nieistotne na tym etapie realizacji przedsięwzięcia, nie uzasadniały szczegółowej argumentacji skargi, nawet przy uznaniu tej argumentacji za odnoszącą się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy. Skarga okazała się zatem bezzasadna. (art. 151 p.p.s.a.). H.B. 8.06.2011r.