II SA/Wr 1327/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Krzysztof Caliński Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nieprzyznania nagrody rocznej za [...] r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w Ł. nie przyznał nagrody rocznej Panu chor. szt. J.K.. Jako podstawę prawną decyzji wskazano § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz.U. Nr 65, poz. 770 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych o i organów wojskowych wyższego stopnia (Dz.U. Nr 23, poz. 101). W uzasadnienie decyzji podano, że Pan J. K. został skazany na karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności, a wyrok w tej sprawie uprawomocnił się dnia [...]r. Według powołanego § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r., nagrodę roczną przyznaje się żołnierzowi, który nie został w ostatnim roku skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Z uwagi na to, że Pan J. K. został takim wyrokiem skazany, nagroda nie została mu przyznana. W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej cofnięcie. Podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca i niesie dla niego skutki finansowe do końca życia. W związku z tym, że został przeniesiony do rezerwy, wpłynie bowiem na zmniejszenie podstawy wymiaru jego emerytury. Powołał się na to, że [...]r. został skazany przez Wojskowy Sąd Okręgowy w W. na karę dwóch miesięcy ograniczenia wolności za występek z art. 286 § 1 w związku z art. 270 § 1 kodeksu karnego. Przez opieszałość sądu wyrok został mu doręczony [...]r. z informacją o jego uprawomocnieniu się dnia [...]r. Skarżący uważa, że w związku ze skazaniem go powinien zostać pozbawiony przyznanej mu nagrody rocznej za [...] r. Należało mu natomiast przyznać nagrodę za [...]r., która byłaby mu zaliczona do podstawy wymiaru emerytury. Skarżący podniósł także przewlekłość postępowania w jego sprawie, polegającą na tym, że decyzję o pozbawieniu go nagrody rocznej za [...] r. otrzymał [...] r., gdy był już żołnierzem rezerwy. Odpowiedź na pismo z dnia [...]r., w którym żądał cofnięcia nagrody za [...] r., otrzymał natomiast po okresie dwóch i pół miesięcy, co jest sprzeczne z art. 36 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...]r. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z uwagi na to, że decyzja organu pierwszej instancji była zgodna z przepisami § 3 ust. 1 pkt 2 oraz § 6a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r. Zgodnie z tym żądanie skarżącego odebrania mu nagrody rocznej za [...] r. nie jest zasadne. § 6a stanowi bowiem, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie nagrody rocznej uwzględnia się zdarzenia zaistniałe w okresie od ostatniego terminu wypłaty takiej nagrody. W sprawie nagrody za [...] r. był to, zdaniem organu, przedział czasowy [...]r. - [...]r. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi o przyznaniu nagrody rocznej żołnierzowi, który nie został w ostatnim roku skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego. Skoro uprawomocnienie się wyroku nastąpiło w dniu [...] r., czyli po okresie [...]r. - [...]r., nagroda za [...] r. została przyznana skarżącemu zasadnie. Nie można było natomiast przyznać nagrody za [...]r., gdyż uprawomocnienia się wyroku nastąpiło w dniu [...]r., w okresie zawartym między [...]r. a [...]r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Oddział Zamiejscowy we Wrocławiu, Pan J. K[...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że nie był w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego należycie i wyczerpująco informowany o okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Został ponadto przez przełożonych Sygn. akt 4 II SA/Wr 1327/03 wprowadzony w błąd w kwestii możliwości zrzeczenia się nagrody za [...] r. oraz uzyskania nagrody za [...] r. Sprawiło to, że będzie otrzymywał niższą emeryturę. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jest sprawa nieprzyznania skarżącemu nagrody rocznej za [...] r., załatwiona w pierwszej instancji przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w Ł. decyzją z dnia [...]r., a w drugiej instancji decyzją Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...]r. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz.U. Nr 65, poz. 770 ze zm.). Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, nagrodę roczną przyznaje się żołnierzowi, który nie został w ostatnim roku skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Pojęcie "ostatni rok" zostało zdefiniowane w § 6a rozporządzenia, dodanym przez § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 sierpnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie nagród rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy (Dz.U. Nr 134, poz. 1131). Regulacja ta weszła w życie dnia 11 września 2002 r. Przepis § 6a obowiązywał zatem w procedurze przyznawania nagród za 2003 r. Stanowi on: "W przypadkach, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2-4 i § 6 ust. 1, przy podejmowaniu decyzji w sprawie nagrody rocznej uwzględnia się zdarzenia zaistniałe w okresie od ostatniego terminu wypłaty takiej nagrody". Zgodnie z § 4 rozporządzenia nagroda roczna jest przyznawana za okres roku kalendarzowego, w którym jest wypłacana, i wypłaca się ją w miesiącu sierpniu przed dniem Święta Wojska Polskiego, z zastrzeżeniem § 5 ust. 4. Termin ostatniego roku, który był brany pod uwagę przy przyznawaniu nagrody za [...]r., to okres [...]r. - [...]r., w którym mieściła się data [...]r., kiedy to uprawomocnił się wyrok skazujący J. K. za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszcza w sposób jasny przyznanie nagrody rocznej jedynie żołnierzowi, który nie został w ostatnim roku skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne z oskarżenia publicznego. Skoro Pan J.K. został skazany za takie przestępstwo, a wyrok w tej sprawie uprawomocnił się w ostatnim roku, branym pod uwagę przy przyznawaniu nagrody za [...] r., nagroda taka mu nie przysługuje. Decyzje wydane w sprawie są zatem prawidłowe. Zarzuty skarżącego odnośnie ewentualnych nieprawidłowości w zakresie informowania go o jego prawach nie wpłynęły na prawidłowość podjętych rozstrzygnięć. Sprawa możliwości zrzeczenia się przez Pana J. K. nagrody za [...]r. nie była natomiast przedmiotem niniejszego postępowania sądowego i nie miała związku ze sprawą nie przyznania nagrody za [...] r. Sygn. akt 4 II SA/Wr 1327/03 Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga J. K. nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.