II SA/Wr 133/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: Sędzia Daria Sachanbińska – spr. Sędzia Elżbieta Kmiecik Protokolant: Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1) umorzyć postępowanie w sprawie, 2) zwrócić B. P. wpis sądowy w kwocie 10 (dziesięć) złotych. Decyzją z dnia [...] o numerze [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nakazującej B. P. rozebranie przenośnego garażu blaszanego, ustawionego na działce nr A ark [...] w miejscowości Ł. przy ul. [...]. Organ odwoławczy ustalił, że B. P. wybudował w sierpniu 2002 r., bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, garaż o konstrukcji stalowej, pokryty blachą fałdową. Powyższe ustalenia, wynikające z protokołu kontroli z dnia 22 listopada 2002 r., stały się podstawą wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], który orzekł o rozbiórce obiektu. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się B. P., twierdząc, iż narusza ono konstytucyjne prawo własności, gdyż budowa garażu była społecznie zasadna i potrzebna właścicielowi. Obiekt powstał na nieruchomości właściciela, nie został związany trwale z gruntem i nie zagraża interesom innych osób. W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ wyjaśnił, że art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm) wprowadza bezwzględny nakaz przymusowej rozbiórki obiektu zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W takim przypadku bez znaczenia są powody jego wybudowania, czy też brak uciążliwości dla otoczenia. Budowa garażu niezależnie od tego, czy ma "przenośny" charakter i czy jest, bądź też nie jest połączona w gruntem, wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia prawa własności, gdyż Konstytucja R.P. pozwala na jego ograniczenie w drodze ustawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. P. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego oraz o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Organy zastosowały prawo zbyt formalistycznie, bez zastosowania art. 5 kodeksu cywilnego. Nie wzięto pod uwagę, że postawiony garaż nie narusza interesów innych osób, a cała sprawa jest wynikiem pieniactwa sąsiada. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 23 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił wniosek B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2004 r. J. K. – sąsiad B. P., potwierdził zasadność wydanej decyzji. Stwierdził, że przedmiotowy garaż "zabierał" światło dzienne, a wody z dachu garażu płynęły pod jego dom. Dodał, iż obecnie sąsiad uzurpuje sobie prawo do eksploatacji działki stanowiącej drogę. Pismem z dnia 6 stycznia 2005 r. B. P. cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Skarżący poinformował, że wykonał decyzję i rozebrał garaż, o czym powiadomił organy budowlane. Pełnomocnik [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nie zgłosił zastrzeżeń do oświadczenia o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje: Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, który jednakże uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Czynność procesowa skarżącego w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości. W związku z tym, że w ocenie Sądu, cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, uznano cofnięcie skargi za skuteczne. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a., stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić, jak w punkcie pierwszym postanowienia. Zgodnie z art. 97 § 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Na zasadzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w razie cofnięcia skargi i umorzenia przez Sąd postępowania przed rozprawą, skarżącemu zwraca się wpis; w razie cofnięcia skargi na rozprawie - połowę wpisu. Skoro pismo B. P. zawierające wniosek o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania wpłynęło do Sądu jeszcze przed rozprawą, należało postanowić o zwrocie całego wpisu.