II SA/Wr 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 maja 2011 r. sprawy ze skargi K. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [....] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem organ umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte zażaleniem skarżącego na postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określające zakres raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą [...] zlokalizowanego na działce nr [...]przez Sp. A. we W.. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisane postanowienie wydano w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postępowaniu tym, oprócz wnioskodawcy, mogą uczestniczyć podmioty spełniające wymagania z art. 28 k.p.a., w zależności od zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Według dotychczas zgromadzonych dowodów nie ma podstaw do uznania za stronę skarżącego, będącego właścicielem działki na 531. Według dołączonej do wniosku karty informacyjnej emisja zanieczyszczeń z terenu zainwestowania związana będzie z funkcjonowaniem kotłowni gazowej i ruchem pojazdów samochodowych po placu parkingowym. Kotłownia usytuowana jest 30 m od granicy nieruchomości. Jest to niewielka kotłownia na gaz ziemny, służąca do ogrzewania budynku biurowo – usługowego, magazynu suchego oraz do podgrzewania wody. Nieruchomość skarżącego położona jest 50 m od granicy terenu zainwestowania. Ruch pojazdów ma być sporadyczny i niewielki. Zasięg wskazanych oddziaływań nie obejmuje działki na 531. Dotyczy to również oddziaływania akustycznego projektowanej inwestycji, gdyż według karty informacyjnej na terenie zakładu nie planuje się instalacji zewnętrznych urządzeń, których praca będzie się wiązała z emisją hałasu. Hałas powstały podczas mycia pojazdów będzie wytłumiony przez przegrody budowlane budynku myjni. Ruch samochodowy związany z działalnością magazynu nie będzie obciążał ul. Akacjowej, przy której położona jest nieruchomość skarżącego. Dopiero po sporządzeniu raportu okaże się, czy obecnie wyznaczony wstępnie obszar oddziaływania inwestycji ulegnie poszerzeniu. Orzekając poprzednio organ nie przesądził, że skarżący jest stroną, lecz nakazał dopiero wyjaśnienie tej kwestii. Organ podkreślił, że brak przymiotu strony u skarżącego nie był oczywisty, lecz wymagał oceny materiału dowodowego, co uzasadniało stosowanie art. 138 § 1 pkt 3 w związku art. 144 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 105 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 oraz art. 28 i art. 127 w związku z art. 144 k.p.a. Według skarżącego nieuznanie go za stronę mogło prowadzić do stosowania art. 134 k.p.a., nie zaś do przyjęcia, że postępowanie prowadzone przez W. jest bezprzedmiotowe. Powinno być oczywiste, że działka skarżącego znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ przytoczył ponadto orzecznictwo NSA i wyjaśnienia komentarzowe sprzeciwiające się stosowaniu art. 134 k.p.a. przy rozstrzyganiu o posiadaniu przez żalącego się przymiotu strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odwołanie, będące rodzajem podania, wszczyna postępowanie odwoławcze, kiedy zostało złożone przez podmiot twierdzący, że posiada legitymację do zaskarżenia decyzji. Odpowiednio, w tej samej sytuacji zażalenie wszczyna postępowanie zażaleniowe. Każde postępowanie musi ulec zakończeniu orzeczeniem je kończącym. Powszechnie jest przyjęte, że po dokonaniu przez organ odwoławczy niekorzystnej dla podmiotu wnoszącego środek zaskarżenia oceny odnośnie posiadania przez niego legitymacji do tej czynności, organ ten wyraża odmowę uznania tego podmiotu za stronę wydając orzeczenie o umorzeniu postępowania (odwoławczego lub zażaleniowego). W ten sposób organ odstępuje od ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, które pozostaje w mocy (o ile nie zostało skutecznie procesowo zaskarżone przez inny podmiot, będący stroną). Odmienne poglądy prawne przytoczone na ten temat przez skarżącego, nie są przyjmowane w orzecznictwie sądowym i przeważającym stanowisku doktryny prawa (zamiast wielu: patrz omówienie w komentarzu G. Łaszczycy i innych, Zakamycze 2005 tom 2 s. 229-230 przy art. 134 oraz s. 254-255 przy art. 138 k.p.a.). W nawiązaniu do zarzutu wymaga podkreślenia, że organ orzekł o bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego, nie zaś postępowania wpadkowego organu pierwszej instancji, a tym bardziej postępowania w sprawie. Pozostało zatem do oceny, czy skarżący był stroną postępowania w sprawie. Jedyny argument skarżącego w tym względzie, to powołanie się na oczywistość tej kwestii. Należało stwierdzić, że było to twierdzenie w sposób oczywisty niewystraczające. O byciu stroną decydują normy prawa materialnego wynikające z art. 28 k.p.a. w związku z konkretnym unormowaniem ustawowym (na ten temat patrz objaśnienia w komentarzu K. Gruszeckiego do art. 73 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko publ. Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Organ trafnie wskazał, że przymiot strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach posiadają właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych bezpośrednio w sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, narażone na jego oddziaływanie. Organ prawidłowo ustalił i ocenił rodzaj i zakres do tej pory ujawnionych oddziaływań, jako nie obejmujących nieruchomości skarżącego (por. pkt 3, 4, 5 i 6 cyt. komentarza). Z uwagi na jej położenie w sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, nie była wykluczona zmiana dotychczasowej oceny po zgromadzeniu nowego materiału dowodowego, przede wszystkim w postaci raportu (patrz art. 3 ust. 1 pkt 5 i 8 oraz art. 61, art. 62, art. 66 i art. 68 powołanej ustawy). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 8.06.2011r.