II SA/Wr 1342/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska Protokolant: Marzena Korokowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Starosta K. uznał skarżącego M. R. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. Powyższa decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje od niej odwołanie do Wojewody D. w terminie 14 dni od jej doręczenia, za pośrednictwem organu I instancji. Decyzję tę skarżący odebrał osobiście w dniu [...]r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Odwołanie od powyższej decyzji M. R. wniósł w dniu [...]r. W odwołaniu tym skarżący polemizując merytorycznie z wydaną decyzją podał, iż poprzedni zakład pracy przysłał mu dokument dopiero w [...]r., a powinien przysłać jak skończyło mu się "chorobowe". Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 134 kpa, pozostawił bez rozpoznania odwołanie skarżącego z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazano na termin doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji oraz na datę wniesienia odwołania i zaznaczając, że skarżący nie przedstawił prośby o przywrócenie terminu stwierdzono, iż z tych względów należało orzec jak wyżej. Na powyższe postanowienie M. R. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł w skardze argumenty odnoszące się do możliwości przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych i wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego prośby. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaskarżone postanowienie i argumenty zawarte w jego uzasadnieniu. W szczególności podkreślił, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w związku z przekroczeniem terminu do wniesienia środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). Tak więc obecnie właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych (decyzji, postanowień). Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych powodów, niż w niej podniesione. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania od decyzji Starosty K. z dnia [...]r. Nr [...], wydane w związku z przekroczeniem terminu do wniesienia środka odwoławczego. Podnoszone w skardze argumenty odnoszące się do kwestii rozstrzyganych merytorycznie w tej decyzji nie dotyczą więc przedmiotu niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przytoczony przepis, powołany przez organ odwoławczy jako podstawa prawna wydanego rozstrzygnięcia, nie przewiduje "pozostawienia bez rozpoznania odwołania", lecz stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Pozostawienie odwołania bez rozpoznania stanowi zatem rażące naruszenie przepisu art. 134 kpa, który nie przewiduje takiej instytucji. Tak więc zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa – należało stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do wynikającego z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązku orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w jakim zakresie zaskarżony akt może być wykonany przed uprawomocnieniem się wyroku, stwierdzić trzeba, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła potrzeba orzekania w tym przedmiocie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie dawało skarżącemu żadnych praw, ani nie nakładało na niego żadnych obowiązków. Nie miało zatem cech wykonalności. Niezależnie od powyższego nadmienić wypada, że z uwagi na treść odwołania, to jest podniesienie argumentu, iż poprzedni zakład pracy przysłał skarżącemu dokument dopiero w [...]r., organ winien był rozważyć, czy w odwołaniu nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu, a jeżeli tak, to należało ustosunkować się do jego zasadności w świetle unormowań zawartych w art. 58 kpa.