II SA/Wr 1352/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie: Asesor WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant: Agnieszka Figura po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta K. orzekł o utracie z dniem [...]r. przez J.G. prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego z uwagi na nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W odwołaniu J. G. wniósł o zmianę decyzji i zawieszenie prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego na okres pobierania renty, ponieważ renta jest dochodem opodatkowanym. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 37 n ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, mającym zastosowanie w sprawie na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi skarbu państwa ( ... ), prawo do świadczenia ( zasiłku ) przedemerytalnego ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednym z tych warunków, wymienionym w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c), jest brak uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Skoro skarżący z dniem [...] r. nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, to obowiązkiem organu zatrudnienia było orzec o utracie przez zainteresowanego prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jednocześnie wyjaśniono, że prawo do zasiłku przedemerytalnego ulega zawieszeniu w sytuacjach potraktowanych przez ustawodawcę jako wyjątki od zasady, określonych w art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Natomiast w przypadku skarżącego zaistniała wprost sytuacja wyszczególniona w art. 37 n ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w związku z czym należało orzec nie o zawieszeniu prawa, lecz o jego ustaniu. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody D. i stwierdzenie obowiązku zawieszenia prawa do zasiłku przedemerytalnego na okres pobierania renty okresowej z tytułu niezdolności do pracy. Skarżący zarzucił, że organ II instancji nie wziął pod uwagę, że przyznana mu renta nie jest rentą stałą, a jedynie okresową ( na 2 lata ) i z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Jakkolwiek sama istota wstrzymania wypłaty zasiłku w okresie pobierania renty jest słuszna, ale nie można zgodzić się z pozbawieniem nabytego wcześniej, bo w 2001 r. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Według skarżącego organ pominął istotny zapis w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) "nie pobiera zasiłku przedemerytalnego", który wskazuje, że skarżący jest osobą bezrobotną z ustalonym bezterminowym prawem do zasiłku, podlegającym jedynie zawieszeniu. Natomiast renta jest dochodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i zgodnie z art. 37 n ust. 2 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pobieranie renty może skutkować jedynie zawieszeniem prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jeżeli ustawodawca wprowadza zawieszenie prawa do zasiłku przedemerytalnego nawet dla osób podejmujących działalność gospodarczą, czy też podejmujących inną pracę zarobkową, to nie jest zrozumiałe dla skarżącego, dlaczego będąc osobą chorą i pobierając rentę traci prawo do zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Uchylenie aktu administracyjnego następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu K. orzekającą o utracie z dniem [...]r. prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm. ), mające zastosowanie w czasie wydawania kwestionowanej decyzji. Stosownie do art. 37 n ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego ( zasiłku przedemerytalnego ) ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast stosownie do art. 37 n ust. 2 prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku: 1) podjęcia pozarolniczej działalności; 2) podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1; 3) osiągania przychodów z innych tytułów niż wymienione w pkt 1 i 2, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1. Powyższe unormowania regulują wyczerpująco, w jakich sytuacjach prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego ustaje lub podlega zawieszeniu. W rozpatrywanej sprawie rozważenia wymaga przede wszystkim, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki powodujące ustanie prawa skarżącego do zasiłku przedemerytalnego. Przesłanką powodującą ustanie prawa do zasiłku przedemerytalnego jest niespełnienie warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) tej ustawy stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania ( stałego lub czasowego ) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy ( podkr. WSA ), renty szkoleniowej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego. Nabycie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy powoduje zatem, iż osoba która prawo takie nabyła, nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Konsekwencją powyższego jest utrata prawa do zasiłku przedemerytalnego. Należy zauważyć, że art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie określa, czy chodzi o rentę przyznaną na stałe, czy też okresowo. Wobec powyższego, warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy nie spełnia zarówno osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy przyznanej na stałe, jak również osoba, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy przyznanej na czas określony. Tak więc każde nabycie prawa do renty, czy to stałej czy okresowej powoduje utratę prawa do zasiłku przedemerytalnego. Również brzmienie art. 37 n ust. 1 i 2 nie wskazuje na możliwość zróżnicowania konsekwencji, w zależności od długości okresu, na który przyznano rentę. Nie znajduje uzasadnienia pogląd, jakoby przyznanie renty stałej powodowało utratę prawa do zasiłku, natomiast renty okresowej jedynie zawieszenie tego prawa. Wobec powyższego, zawieszenie prawa do zasiłku przedemerytalnego stosuje się w przypadku osiągania dochodów z pracy lub z innej działalności podejmowanej przez uprawnionego do zasiłku, opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie można się też zgodzić z poglądem skarżącego, że skoro nie był osobą bezrobotną z uwagi na nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego od momentu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, to stał się osobą z ustalonym bezterminowym prawem do tego świadczenia, której nie dotyczy regulacja art. 37 n. Z przepisu tego bowiem wynika, że utrata prawa do zasiłku może dotyczyć zarówno prawa nabytego od momentu rejestracji, jak i od daty późniejszej. Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, bądź też nie narusza prawa w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej i z tych względów nie może jej kwestionować. Nie może też stosować rozwiązań nie przewidzianych przez obowiązujące przepisy prawa, ani też stosować przepisów nie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.