II SA/Wr 138/09

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P.o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożyła wniosek o zwolnienie jej z kosztów sądowych. We wniosku złożonym w dniu 13 sierpnia 2009 r. na urzędowym formularzu skarżąca oświadczyła, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, źródłem jej dochodu jest świadczenie emerytalne w wysokości 2.600 zł, a wśród posiadanych składników majątkowych wymieniła: mieszkanie o pow. 65, 3 m2, garaż i 0, 274 udziału w prawie własności domu. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie dopełniła ww. obowiązku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wyjaśniła i nie udokumentowała wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jej sytuację finansową np. nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego wysokość uzyskiwanego dochodu; nie przedłożyła wyciągów z posiadanych rachunków bankowych; nie określiła czy posiada wartościowe ruchomości i jaka jest wartość posiadanych przez nią nieruchomości; nadto nie określiła i nie udokumentowała wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków; nie wyjaśniła czy korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub pomocy społecznej i czy posiada zdolność kredytową; nie wskazała także z jakiego źródła czerpała środki na sfinansowanie wpisu od skargi (500 zł) i nie wyjaśniła dlaczego nie może z tego samego źródła pokryć ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej (250 zł) czy opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł). Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Zaznaczyć należy, iż dochody skarżącej mają charakter stały i są w znaczącej (jak na warunki polskie) wysokości. Wnioskodawczyni nie ma nikogo na utrzymaniu, a wysokość niezbędnych wydatków nie określiła i nie udokumentowała. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.